Nieuw Pierke - Forum over democratie

Zeven keer citeert Bart Brinckman in zijn reportage over De Wever en de N-VA in DS Weekblad (21 jan ’12) anonieme bronnen die men dus helemaal niet kan natrekken. Wat moet men met uitspraken toegeschreven aan 'een insider', 'een Open-VLD-onderhandelaar', 'een Franstalige'? Evengoed kan Brinckman die zogenaamde bronnen uit zijn duim gezogen hebben om zijn tendentieus artikel exact in de richting te kunnen sturen die hij zich voorgenomen had. Dit is helemaal geen journalistiek meer, maar roddel. Vriendelijk uitgedrukt.

Procureur-generaal in het kabinet van Joëlle Milquet en advocaat-generaal in het kabinet van Vande Lanotte. Wie denkt dat de “politieke ethiek” in dit land nog gaat veranderen maakt zich illusies. Wie denkt dat de politici nog rekening houden met de kritiek van de burgers vergissen zich.

Gastauteur Willy De Wit (WorkForAll): "Als de overheid voldoende bespaart, dan kan de belastingdruk (eindelijk) omlaag (en niet omhoog, zoals De Grauwe denkt) en zal ze ook minder op de kapitaalmarkt moeten ontlenen. Het zijn die twee elementen die de economie tot grote ontplooiing kunnen brengen. Lagere belastingen bezorgen ons een driedubbele hefboom tot welvaartscreatie."

Gastauteur Jean-Pierre Rondas: “Moderator Olivier Maroy hanteert in Mise au Point de alerte toon van de alarmfase – in de stijl van l’heure est grave, de openingszin van het nep-nieuwsprogramma Bye-bye Belgium. Begeleidingsverschijnselen zijn het lawaai en het geschreeuw; de artificiële colères van Onkelinx en Nollet; de niet aflatende onderbrekingen; de uitlach-televisie en de onderbuikverwijzingen; de verdachtmakingen en de vooringenomenheid; de dramatiek, de pathetiek en het melodrama; het venijn en tenslotte misschien wel de haat. Dit alles is zo massief aanwezig dat het geheel niet anders kan omschreven worden dan als dégoutant en écoeurant."

Geachte heer Peeters,
Geachte ministers van de Vlaamse regering

U moet ernstig besparen om tot een sluitende begroting te komen. Hierbij moet u heilige huisjes durven slopen. In het domein van de ruimtelijke ordening kan de hele regelgeving over vergunningen en de hele planologie geschrapt worden. De burgers – en evt. de gemeenten - krijgen het domein volledig zelf terug in handen, zoals voor de communistische dominantie in de ruimtelijke ordening. Toen werd, dankzij de afwezigheid van dictatoriale plannen en planologen, ons werelderfgoed van belforten en begijnhoven gebouwd, verrezen prachtige kastelen en uitgestrekte kloosters, kregen steden de vorm waardoor ze vandaag wereldwijd toerisme aantrekken. Dankzij die schrapping kunnen zeer substantiële besparingen gerealiseerd worden op het budget van het Gewest, bijna 40 miljoen euro. Ook provincies en gemeenten, en de burgers kunnen hiermee fors besparen. Tezelfdertijd verbetert U wezenlijk het bruto binnenlands geluk. Hierna meer details en argumenten voor dit voorstel.

Ik blijf meer dan ooit geloven in de republikeinse uitdaging, ondanks de hatelijkheden van links en het reactionair geroezemoes van rechts. Voorbij het klassieke Vlaams-nationalisme moet die ons bevrijden van alle oude kwalen en frustraties. Een kwestie van durven en springen.

Gastauteur Jean-Pierre Rondas: "Ik heb op ongepaste wijze het woord bric-à-brac gebruikt. Het geschiedde tijdens het officiële colloquium ter herdenking van veertig jaar Vlaams Parlement, op 9 december jongstleden, en het spijt me niet. Misschien is deze verjaardag de lezer ontgaan, maar in 1971 werd de eerste ‘Cultuurraad voor de Nederlandse cultuurgemeenschap’ geïnstalleerd, met maar liefst 213 leden. Dat was ons eerste Vlaamse parlement, het had niets te zeggen, en dat was ook de bedoeling. Daar ligt het begin van het Belgische federalisme, zegt men dan."

Steden worden alsmaar belangrijker. Ze blijven groeien en uitbreiden. Daardoor wordt de bestaande relatie tussen stad en randgemeenten op vlak van wonen, werken, winkelen, ontspanning,… alsmaar intenser en krijgt ze steeds duidelijker vorm in grootstedelijke gemeenschappen, die de bestuurlijke grenzen ver overstijgen. Zo blijkt uit studies dat de Antwerpse stadsregio naast de stad nog een dertigtal andere gemeenten beslaat. En dat ons land nog een twintigtal van die stadsregio's telt, waaronder natuurlijk ook die van Brussel.

De betaling van planschade werd decretaal beperkt tot 50 meter diepte. Hoe groot het perceel verder ook mag zijn: geen planschade. Geen sprake van zegt het Grondwettelijk Hof: ‘een perceel is een perceel’, en vernietigde de vijftigmeterregel. Toch tenminste voor planschade bij planwijzigingen van vóór 1 september 2009. Wat daarna geldt is helaas nog onduidelijk.

Gastauteur Bart Maddens: "Als puntje bij paaltje komt dragen de Vlaamse regeringspartijen kennelijk toch een confederale bril. Ze beschouwen de federale ministers, inbegrepen de premier, als vertegenwoordigers van de eigen deelstaat. Maar het is het één of het ander. Je bent federalist, en dan aanvaard je dat er meer Franstalige dan Vlaamse ministers zijn. Of je bent confederalist, maar dan vorm je geen - vanuit dat oogpunt - ondemocratische regering. Want wie als confederalist toch akkoord gaat met deze regering, is geen echte democraat."

Gastauteur Bart Maddens: "Het was te verwachten dat de start van Di Rupo I aanleiding zou geven tot enige euforie. Die stemming is onterecht, en bij uitnemendheid voor Wouter Beke en zijn partij."

We zouden eigenlijk dolgelukkig moeten zijn met de soms verhitte en ondertussen wat afgezaagde discussies over Di Rupo's taalkennis. Want daaruit blijkt des te duidelijker dat zijn homoseksualiteit zo goed als géén issue is. Noch aan de ene, noch aan de andere kant van de taalgrens. Enfin, toch niet op het publieke forum.

Het manifest van de G1000 is democratie-onvriendelijk. Het stelt dat de democratie is verworden tot de dictatuur van de verkiezingen, en het kijkt neer op referenda. Terwijl verkiezingen een hoogdag zijn van een democratie en referenda al eeuwen de basis vormen van de Zwitserse democratische samenleving.