Ontvang de nieuwsbrief op regelmatige basis
De oppositiepartijen vragen een parlementaire onderzoekscommissie om het Dexia schandaal te onderzoeken. Dat wil zeggen dat de traditionele partijen die allemaal betrokken zijn in het schandaal hun “eigen wanbeheer” zouden moeten onderzoeken. Dat zou betekenen dat ze “tegen zichzelf” een onderzoek moeten verrichten. Dergelijke commissie schendt een belangrijke algemene rechtsregel “niemand mag rechter en partij “ zijn in zijn eigen zaak.( Nemo iudex idoneus in propra causa )
Men kan evengoed vragen aan een oplichter om een rechtbank samen te stellen met zijn medeplichtigen als substituut en griffier om hun “oplichterijen” te onderzoeken.
Onderzoekscommissies zouden alleen mogen opgericht worden als het om zaken gaat waarvan het bewezen is dat de “politici” er niet in betrokken zijn en het niet om strafbare feiten gaat. Als de onderzoekscommissie feiten onderzoekt die ook strafbaar zijn eigent ze zich de rol toe van het gerecht, van de hoven en rechtbanken.
Als er dan politici betrokken zijn in de zaak dan bestaat zelfs het gevaar dat zij daarna ontsnappen aan vervolgingen wegens de flaters al dan niet opzettelijk begaan in de commissie. Dat kan dan leiden tot hun vrijspraak. Bovendien zou men deze parlementaire commissies kunnen beschouwen als een “buitengewone rechtbank of commissie” die onder welke benaming ook niet mag in het leven worden geroepen volgens art. 146 van de Grondwet.
Daarom zou de wet deze parlementaire commissies het recht moeten ontzeggen zaken te onderzoeken die van strafrechtelijke aard kunnen zijn. Strafrechtelijke zaken, mogen alleen door de volgens de grondwet bevoegde instanties worden beoordeeld door onpartijdige rechters, van de Hoven en Rechtbanken.
De parlementaire onderzoekscommissies schenden een “algemeen rechtsbeginsel” Nemo iudex idoneus in propra causa” als ze toch feiten onderzoeken in verband met collega’s die betrokken zijn in zaken die eventueel strafbaar zijn. Die mogelijkheid bestaat in de Dexia bank en de Dexia holding.(Vermoedens van inbreuken is voldoende). Politieke klokkenluiders worden onvermijdelijk “persona non grata”. Zij kunnen niet onbestraft de politieke zwijgplicht negeren, zij worden uit de partij gestoten. De oppositie van vandaag is de meerderheid van morgen, daarom is er geen “oppositie”.
Als politici in strafbare zaken betrokken zijn is het al niet zeker dat het onderzoek door het gerecht volledig onpartijdig gebeurt. Zie het Fortis schandaal, dat een gerechtsschandaal is geworden.
Een onderzoekscommissie dan oprichten om politici te belasten hun eigen partijvrienden te beoordelen is “schijnonderzoek verrichten», totaal nutteloos en het loopt onvermijdelijk uit op een “sisser”. De oppositie mag dan wel een beetje wind maken, maar meer kan of mag dit ook niet zijn.