Ontvang de nieuwsbrief op regelmatige basis
Onvoorwaardelijke solidariteit is volgens de schrijvers van het anti-Gravensteenmanifest een doel op zich voor elke links-progressieve strijd. Daarmee tonen zij aan dat zij enkele decennia achterop hinken. De Scandinavische landen, die bekend staan als de meest progressieve landen, hebben al lang in gezien dat interpersoonlijke solidariteit enkel iets oplevert mits de ontvanger bereid is om iets te doen aan zijn situatie, en daarbij ook voldoende ondersteund wordt. Het gevolg is een hoge tewerkstellingsgraad en een naar Europese maatstaven gezonde economie. Om dit te bereiken, hebben zij sinds lang de onvoorwaardelijkheid van de solidariteit geschrapt. Zij konden ook niet anders. In de jaren '80, toen men de onvoorwaardelijke welvaartsstaat veel ruimer zag, is de Zweedse economie als een pudding in elkaar gezakt. Ook Denemarken is maar uit het dal gekropen door solidariteit niet meer als onvoorwaardelijk te beschouwen. Hetzelfde geldt voor solidariteit tussen regio's. Op Europees vlak is aangetoond dat onvoorwaardelijke subsidiëring van landen of regio's geen of zelfs ongekeerde effecten heeft. Voorwaardelijke steun leidt daarentegen tot efficiënt gebruik van middelen en vooruitgang.
In België daarentegen, is de interpersoonlijke en interregionale solidariteit in de praktijk nog steeds grotendeels onvoorwaardelijk. Zo is België het enige land waar men levenslang een werkloosheidsuitkering kan trekken. Het resultaat van die onvoorwaardelijke solidariteit is desastreus, in het bijzonder voor Wallonië. In plaats van het bedoelde emancipatorische effect, heeft deze vorm van solidariteit – aangemoedigd door de lokale links-progressieve politieke partijen - ganse bevolkingsgroepen ge-de-mancipeerd tot onzekere uitkeringsverslaafden, bij wie alle aangeboren talenten verschrompelen omdat ze de nodige uitwendige stimulans tot zelfrealisatie moeten missen. Het resultaat hiervan is een massale werkloosheid, die - naar te vrezen valt - maar zal verdwijnen wanneer de betroffen personen hun werkloosheidsvergoeding zullen ruilen voor een karig pensioen. Velen onder hen zijn immers gewoonweg niet meer bruikbaar voor de niet-gesubsidiëerde arbeidsmarkt.
Alhoewel men de sociale zekerheid in België meestal gemakshalve als een interpersoonlijke solidariteit bestempelt, kan men niet ontkennen dat het in feite om een interregionale solidariteit gaat. Het zijn immer de politieke keuzes van de regio's die in de praktijk bepalen hoe onvoorwaardelijk uitkeringen zijn en die instaan voor het scheppen van de omstandigheden die de individuen moeten toelaten om zo snel mogelijk terug uitkerings-onafhankelijk te worden. Uitkeringen aan Vlaamse werklozen zijn zo beschouwd een goede investering. Zij laten de werkloze toe om de periode van werkloosheid te overbruggen. Dankzij de gezondere economie, goede opleidingen, efficiëntere activering en de gepaste arbeidethiek duurt die periode meestal niet zo lang. In Wallonië ligt de zaak enigszins anders. Zolang bijvoorbeeld de Waalse overheid er niet in slaagt om het schandalige onderwijsniveau op te krikken, zal Wallonië jongeren blijven afleveren die al bij voorbaat minder geschikt zijn voor de arbeidsmarkt. Als deze jongeren door onvoorwaardelijke uitkeringen niet gestimuleerd worden om hun lot in eigen handen te nemen, zullen ze hetzelfde lot ondergaan als de vele andere langdurig werkloze Walen.
Het is een illusie om te geloven dat Wallonië op eigen kracht in staat zal zijn om de nodige drastische hervormingen door te voeren. Het hoge aantal uitkeringsgerechtigden die, samen met het hoge aantal werknemers in Waalse overheidsdienst, vooral belang hebben bij een status-quo, maakt dat er nooit een politieke meerderheid kan gevonden worden die bereid is om het noodzakelijke te doen. Daardoor zal Wallonië verder wegkwijnen, en de rest van het land meesleuren.
Het herstel van het Waalse economische en sociale weefsel, dat door decennia van contraproductieve onvoorwaardelijke solidariteit grotendeels is vernietigd, zal enkel tot stand komen onder externe dwang, net zoals een individu maar zal emanciperen als hij daartoe gestimuleerd wordt, en net zoals België maar een begin heeft gemaakt aan de sanering van de overheidsfinanciën omdat we gedwongen werden door Europa.