Ontvang de nieuwsbrief op regelmatige basis
Hoe de groep tot deze tekst is gekomen, interesseert me niet echt. Belangrijker is dat er op het eindresultaat niets op te merken valt. Dat meningsverschillen ook in een onafhankelijk Vlaanderen zullen bestaan is evident en uitstekend. Omdat we dan echter verlost zullen zijn van de nu alomtegenwoordige blokkeringen door minderheden, zal desondanks een veel consequenter beleid mogelijk zijn. De gebeurtenissen van het laatste half jaar, tot en met het windei dat onze regering gisteren gelegd heeft, hebben trouwens nog maar eens ten volle de impotentie van de Belgische staat aangetoond. Daarmee is ook nog maar eens aangetoond dat de op zich verstandige Arnoudt-piste (betere samenwerking in plaats van scheiden) al door de geschiedenis achterhaald is. Er zal een stevig breekijzer nodig zijn om de verkalkte Belgische structuren los te wrikken. Ik zie daarvoor maar één mogelijkheid maar, en dat is de Vlaamse onafhankelijkheid, of – zoals het Gravensteenmanifest suggereert – tenminste de openlijke bereidheid om deze stap te zetten, in de hoop dat de Franstaligen op tijd ingaan op de Vlaamse eisen, zodat een confederatie mogelijk blijft. Juli zal een belangrijke maand zijn. Als er dan geen behoorlijke staatshervorming uit de bus komt, zal voor vele Vlamingen het Belgische gordijn dichtvallen. Dan blijft er maar één mogelijkheid over: voluit gaan voor onafhankelijkheid, met alle voor- en nadelen die erbij horen.