Ontvang de nieuwsbrief op regelmatige basis
In De Standaard van vrijdag 29 februari reageert Eric Defoort op de volgens hem foutieve voorstelling in de tekst van de 'internationale linkerzijde' van het tijdstip en de manier waarop Anseele werd verkozen:
Anseele
De historische kennis van de negen collega's die reageerden op de Gravensteengroep (DS 26 februari) is al te beperkt. Volgens hen werd de Gentenaar Edward Anseele in 1904 de eerste socialistische volksvertegenwoordiger van ons land. Ze zitten er tien jaar naast: de socialisten haalden bij de verkiezingen van oktober 1894 voor de Kamer van volksvertegenwoordigers 28 zetels, onder wie die van Anseele in Luik.
De 'negen academici' komen vervolgens met een 'ontroerend' maar onhistorisch verhaal over Luikse arbeiders die hadden ingezien dat 'ondanks de taalverwantschap met de toenmalige francofone economische elite en het gebrek daaraan met de Gentenaar, het toch Anseele was die het best hun belangen kon verdedigen'. Wat zijn de academici onder de indruk van 'dergelijke elementaire internationalistische linkse reflex'.
In werkelijkheid was er in de Luikse federatie ruzie tussen verschillende facties. Anseele als 'nationale kandidaat' kon een oplossing bieden. Ook Anseele had een oplossing nodig: bij de verkiezingen van oktober 1894, zonder evenredige vertegenwoordiging, had hij zelfs in Gent geen kans om een zetel te halen.
De bereidheid van de Luikenaars om te depanneren werd aangewakkerd door de geldnood van hun socialistische coöperatie. Meerdere maanden vóór de verkiezingen van oktober, in juli 1894, kwamen ze geld vragen bij de Gentse coöperatie Vooruit. De Luikenaars kregen een renteloze lening van 10.000 frank en Anseele kreeg zijn zetel.
Een 'internationalistische linkse reflex'?
Eric Defoort (Gent)