Nieuw Pierke - Forum over democratie

Waarom Vandenbroucke weg moest (Mark Grammens)
Er heeft zich in de SP rond Gennez-Crombez-Cornillie-Rutten, met openlijke steun van de vakbond ABVV (vakbondsleider De Leeuw is op alle topvergaderingen van de partij aanwezig), een kern gevormd van Belgisch-nationalisten die al sinds jaren Vandenbroucke verwijten een veel te "Vlaams" beleid te willen voeren, en die hem om die reden elke politieke rol in de partij en daarbuiten hopen te ontzeggen. Het ABW haat het idee van een deelstaat Vlaanderen, die het beschouwt als een bedreiging voor zijn macht en zelfs voor zijn bestaan. Vlaanderen moet ondergeschikt blijven aan een België dat wordt beheerst door de PS, want alleen de machtspositie van de PS in België garandeert de machtsinspraak van het ABVV in Vlaanderen. Van zodra Vandenbroucke in 1999 minister werd in de regering-Verhojstadt is hij de béte noire geworden van zowel vakbond als PS, en tien jaar later ook van de bestuurselite van de SP. ... Vandenbroucke is het slachtoffer van de oorlog die België tegen de Vlaamse staatsvorming voert. Toevallig was er in zijn partij een kern aanwezig van kleine lieden zonder veel allure of beschaving, die zich met groot entousiasme voor de Belgisch-nationalistische kar lieten spannen omdat dit goed uitkwam voor de eigen carrièreplanning. Vandenbroucke, die zijn misprijzen voor hun lege arrogantie niet wist te verbergen, stond hun greep naar de macht in de weg. Het partijsocialisme in Vlaanderen staat ver verwijderd van het "linkse" volk, dat het geen inspraak gunt, maar stelt zich ook op tegen de Vlaamse natie, en besloot derhalve de enige invloedrijke partijgenoot die land én volk wilde dienen, uit te schakelen.
(Mark Grammens in zijn 'Journaal', 27.08.09)

Westerschelde riskant dossier voor Nederlandse premier
Geconfronteerd met een uitspraak van de Raad van State, die het verdiepen van de Westerschelde op dit moment niet toestaat omdat de kabinetsplannen voor natuurherstel in deze regio ondeugdelijk zijn, hielden de woordvoerders van CDA en PvdA stug vol dat het allemaal op zijn pootjes terecht gaat komen. Het kabinet zal de Raad van State er vast van kunnen overtuigen dat natuurherstel via buitendijkse schorren een bruikbare en creatieve oplossing is. O ja? Aannemelijk is dit scenario niet. Veel waarschijnlijker is het dat de Raad van State voet bij stuk houdt, zodat Nederland, om te kunnen voldoen aan het in 2005 met België gesloten Scheldeverdrag, niets anders resteert dan alsnog de inmiddels beroemde Hedwigepolder onder water te zetten. Tal van gerenommeerde ecologen stellen dat dit de enige manier is die tot voldoende en zinvol natuurherstel leidt. Voor het zo ver is, zal er echter nog veel water door de Schelde stromen. Politieke partijen moeten dan op eerder genomen besluiten terugkomen. En dat doen ze niet graag. Toch hebben ze de nu ontstane impasse aan zichzelf te danken. Gingen begin dit jaar tal van betrokken deskundigen en bestuurders er nog van uit dat het kabinet zou besluiten de Hedwigepolder te ontpolderen,... tot verrassing van velen stuurde minister Verburg van Landbouw de Kamer in april een brief met als boodschap: we gaan niet ontpolderen. Het kabinet had een alternatieve manier van natuurherstel verzonnen: het creëren van buitendijkse schorren. Slim? Tot op zekere hoogte wel. Vooral omdat het hiermee tegemoetkwam aan de bezwaren van de landbouwlobby en rekening hield met het Zeeuwse sentiment dat Nederlanders land op de zee behoren te veroveren, en geen land aan de zee moeten prijsgeven. Maar Nijpels, voorzitter van de commissie die de gevolgen van uitdieping onderzocht, voorspelde het in april al: hiermee trekt het kabinet het juridische moeras in. Een profetie die juist is gebleken. De Westerscheldekwestie zal de politiek de komende tijd nog wel bezighouden en met name voor premier Balkenende een riskant dossier blijken. Het heeft er immers alles van weg dat de verrassende koers die Verburg in april insloeg, het gevolg is van een persoonlijk ingrijpen van de premier? Als Zeeuw was hem er veel aan gelegen zijn verkiezingsbelofte van 2006, geen ontpoldering van Hedwige, na te komen. Mag een premier dan niet ingrijpen? Zeker wel. Maar als dat leidt tot het inslaan van dwaalwegen, is dat bepaald geen bewijs van zijn bestuurlijke competentie. Natuurlijk is het een respectabel standpunt, zoals door diverse politieke partijen gehuldigd, om niet zomaar goede landbouwgrond prijs te willen geven aan de natuur. Maar het is de taak van politici diverse belangen tegen elkaar af te wegen. De vraag dringt zich op of het in dit concrete geval niet beter is een relatief klein stuk grond te ontpolderen én een verdragsverplichting na te komen, dan te pogen het onverenigbare te verenigen en daardoor nalatig te blijven tegenover een buurland. Belofte maakt nu eenmaal schuld.
Addy de Jong - reformatorisch dagblad, 22.08.09

Gevangenissen: manke ideeën
Midden juli heeft de ministerraad een rem gezet op het project van de minister van justitie om cellen te huren in Nederland om de overbevolking in de gevangenissen in te dijken. Het idee om meer dan 600 gevangenen naar Nederlandse gevangenissen te sturen, waar 4000 cellen leeg staan, had al lood in de vleugels. De nota van de inspectie van Financiën die er de grenzen van aantoont en de prohibitieve prijs riskeren het project de definitieve nekslag te geven. Met men er zich over beklagen? .. Veel bedenkingen van praktische, financiële, juridische en morele aard werden geformuleerd. Ze gelden nog steeds. Als Nederland lege gevangenissen heeft, ligt dit aan de politiek die alternatieve straffen de voorrang geeft, de preventieve hechtenis tot het strikt noodzakelijke beperkt en de voorwaardelijke invrijheidsstelling aanmoedigt. In België worden alternatieve straffen onvoldoende gebruikt, ongeveer 40% van de gevangenen zitten er in voorlopige hechtenis en de voorwaardelijke invrijheidsstelling wordt met mondjesmaat toegepast. Om een antwoord te geven aan de ramp van de overbevolking van de gevangenissen, die ons land te schande maakt, denken onze bestuurders vooral aan het bouwen van nieuwe gevangenissen, en in afwachting knutselen ze aan kreupele oplossingen. Indien ze het probleem aan de wortel hadden aangevat, zouden ze geen B-plannen zonder toekomst moeten bedenken.
Jean-Claude Matgen, editoriaal van La Libre Belgique, 21.08.09

Joke Schauvliege, welkom op Kultuur (Mark Grammens)
De zelfbenoemde of politiek benoemde Vlaamse kulturele elite was woedend omdat zij wel begreep dat het departement haar dreigde te ontglippen, althans op termijn. In plaats van haar woede te koelen op de SP-voorzitster, die immers Kultuur niet had opgeëist voor haar partij, begon men in de bevriende media de arme Schauvliege onderuit te halen. Men hoopte haar blijkbaar te destabiliseren nog voordat ze een euro had beheerd of een benoeming had verricht. Ze werd door een inquisi-tie-expert van de VRT "ondervraagd" op een toon van: hoe krijg jij het in je domme hoofd om je met Kuituur te gaan bezighouden? De schrijvers Tom Lanoye en Erwin Mortier gingen te keer alsof hun leven, of althans hun subsidies en hun prijzen, ervan afhingen. Mortier bestond het zelfs een stuk scheldproza te vullen met allerlei vervormingen van de naam Schauvliege (in De Morgen, 15.7.09). "Schouwvliegje, schouwmanteltje," dus, enz., zodoende duidelijk makend, voor wie dit nog niet wist, dat in Vlaanderen de kultuur en beschaving niet samenvallen.... Dat was het dus. Later schreef De Morgen (14.8.09), woordvoerder bij uitstek van het kulturele arrivisme, dat "de helft van kultureel Vlaanderen (bij de benoeming van Schauvliege tot minister van Kultuur) op zijn achterste poten stond". Als Lanoye en Mortier (van belachelijke namen gesproken: dit is een granaatwerper) de helft van kultureel Vlaanderen zijn, dan bestaat kultureel Vlaanderen dus uit vier personen.... Er gaat veel, bijna alles, mis met zowel de kleine kultuur als de grote ministeriële Kultuur in Vlaanderen. We zullen daar in de e.k. maanden nog uitvoerig op terugkomen, maar de achteruitgang is te schrijnend om nog langer verzwegen te mogen worden. Wie gaat er nog naar teater - buiten het amateurtoneel - als men daar toch slechts de allerindividueelste grillen van een of andere direkteur moet ondergaan. Schauvliege heeft gelijk als ze erkent wel iets beters te doen te hebben in het leven. En a propos, wie heeft Lanoye of Mortier horen klagen over de benoeming van ene pertinent onbekwame Pascal Smet tot minister van Onderwijs? (Mark Grammens in zijn 'Journaal', 13.08.09)

Geen democratie voor een "speciaal geval" (Mark Grammens)
Mark Eyskens, deze vriendelijke Belgische staatsman in ruste zou, als het van hem afhing, de bevolking, zeker de Vlamingen, een moeizame vrije keuze willen besparen door reeds van tevoren vast te leggen hoe het beleid er na de verkiezingen zal uitzien. In Gazet van Antwerpen (8.8.09) betoogt hij immers dat België, door hem overigens met klinische zorgvuldigheid omschreven als "een speciaal geval", de hopeloze begrotingsproblemen waar de volgende maanden veel over te doen zal zijn, misschien zou kunnen oplossen door een pakt te sluiten tussen de partijen "over de verkiezingen heen". Hij legt dit nader uit als "beslissen wat er moet gebeuren, wat ook de volgende verkiezingsuitslag mag zijn". Dit wil zeggen: op voorhand goed vastleggen dat met die verkiezingsuitslag geen rekening zal worden gehouden....
Volgens het beleidsprincipe van Wilfried Martens (cfr. Humo, 13.8.96): "Je mag de kiezer nooit zeggen wat je echt gaat doen". Een principe dat de CD&V sinds de verkiezingen van 2007 tot haar eerste politieke beleidslijn heeft uitgeroepen. Zeg aan de kiezer dat je voor een Vlaamse staatsvorming gaat, zodat de kiezer voor CD&V stemt, en grijp vervolgens de macht, om alles te doen, inclusief oorlogje gaan spelen in een land als Afghanistan, maar zeg dat allemaal nooit van tevoren. Zeg van te voren alleen dat je voor een "substantiële staatshervorming" gaat, en doe dan het tegenovergestelde daarvan.
Het kenmerk van een demokratie is dat de kiezers met hun stem vertrouwen verlenen en het uit demokratische legitimiteit voortvloeiende gezag toekennen aan politici die vervolgens geacht worden, als eerlijke mensen, besluiten te nemen die in grote mate in overeenstemming zijn met wat zij vóór de verkiezingen hebben aangekondigd te zullen doen, en die dan vier of vijf jaar later op de uitvoering van hun programma worden beoordeeld in nieuwe verkiezingen... Zoals de grootste Nederlandse politieke socioloog, wijlen prof. A J J. van Doorn al in 2002 opmerkte, is de aldus omschreven demokratische praktijk "een stelsel waarvoor geen beschaafd alternatief te vinden is". Zijn we daar nu trots op, doen we met z'n allen, tenminste in Vlaanderen, al het mogelijke om de spelregels ervan korrekt na te leven? De vraag stellen is het antwoord erop formuleren. Neen, dus, we doen dat noch in daden noch in woorden, en proberen integendeel weg te geraken met toestanden die een aanfluiting vormen van een korrekte demokratische praktijk, zowel in binnenlandse zaken als in de beoordeling van konflikten in de wereld. In plaats van de demokratie te steunen en te bevorderen, leveren we ons over aan de partikratie, zoals ter gelegenheid van de recente Vlaamse regeringsvorming overduidelijk is gebleken. We schoppen ook niet met z'n allen degenen eruit die hun kiesbeloften niet nakomen. We werken niet aan onze demokratie, en wij staan toe dat kan worden geschreven (in De Standaard, 8.8.09, hoofdart.), in verband met de Fortis-zaak, maar het is ook in vele andere opzichten geldig: "Op sommige hete momenten speelt toch eerder een occulte dynamiek tussen steunpilaren van het establishment dan het zuivere spel der demokratie". Dat staat straks weer te gebeuren, als begroting en splitsing van B-H-V op de agenda prijken. (Mark Grammens in zijn 'Journaal', 20.08.09)

Rotterdam moet af van de islamist Tariq Ramadan
Tariq Ramadan bouwt bruggen. Ja, naar het fascistoïde islamitische regime van Iran.
Wie, zoals Tariq Ramadan, vrijwillig voor een gewetenloos en extreem gewelddadig regime werkt zoals het Iraanse, kan hier geen bruggenbouwer zijn.... De gemeente Rotterdam en de Erasmus Universiteit hebben deze glad gepolijste islamist aangesteld als bruggenbouwer. Daarvoor werd veel, heel veel belastinggeld beschikbaar gesteld – belastinggeld dat niet in Egypte wordt verzameld wel te verstaan. Wat is de wetenschappelijke waarde van een bruggenbouwer? ... Hoe bouwt iemand een brug tussen moslims en niet-moslims in Nederland wanneer hij niet alleen geen Nederlander is, maar ook geen woord Nederlands spreekt? ... Doet Ramadan naast het bouwen van bruggen in Nederland nog iets anders? Ja, hij werkt voor PressTV, een Iraanse zender. Op 2 juli 2007 werd hij door president Ahmadinejad geopend. Hij is onderdeel van de Iraanse staatsomroep... Zoals alle andere staatsomroepen in Iran, beoogt deze zender staatspropaganda uit te zenden. Op wie is die gericht? Op de moslims in Europa. Propaganda tegen Israël en de VS, en het verheerlijken van de Iraanse staat is de core business van PressTV. De boodschap luidt, samengevat: alle problemen in de wereld zijn terug te brengen tot de Israëliërs, de zionisten – vroeger zouden we zeggen: die rotjoden. PressTV is niets anders dan de Engelstalige arm van antisemitische tirannie.... De berichtgeving van PressTV werd zo bont dat in Groot-Brittannië een onderzoek is gestart over de vraag of PressTV onafhankelijk genoeg is om vanuit Londen te mogen uitzenden. PressTV beschikt daar over een enorm gebouw. Terwijl Teheran bijna alle westerse journalisten het land heeft uitgezet en de eigen media aan banden heeft gelegd, zitten de Engelstalige Iraanse propagandisten in Londen... En ook Ramadan, die leuke bruggenbouwer, werkt voor deze zender. Zijn programma heet Islam and Life, A weekly show presented by Tariq Ramadan. De eerste uitzending van dat programma was op 24 april van dit jaar.... Wie zonder enige noodzaak en geheel vrijwillig voor het gewetenloze, extreem gewelddadige en antisemitische Iraanse regime werkt, mag en kan nooit en te nimmer met Nederlands geld bruggen gaan bouwen. En als Ramadan onverhoeds een bruggetje heeft gebouwd, moeten we het zo spoedig mogelijk afbreken. Want de andere kant van die brug, de oever waar het islamitische fascisme tiert, mag nooit en te nimmer een Nederlandse polder zijn.
Afshin Ellian, columnist van NRC Handelsblad. 15.08.09  Volledig artikel hier..

Reactie van Ramadan: "Opinie - Ik heb het Iraanse bewind niet gesteund" NCR Handelsblad, 18.08.09. Tekst hier ... 

Emotionele terreur (Tom Naegels)
De afgelopen week plaatsten Dag Allemaal, Story, TV-Familie, Gazet van Antwerpen en Het Laatste Nieuws allemaal een interview met de familie van Yasmine. En toch: wat zet die laatste krant erboven? 'Exclusief.' Het is wachten tot ik een factuur krijg van zeshonderd euro, met bovenaan in koeien van letters: 'Gratis!'
Maar goed, diegenen onder ons die de populaire pers volgen - en dat zou u moeten - hebben dus vijf keer op rij hetzelfde interview gelezen, dat de perfecte illustratie was van wat elke psycholoog u zal vertellen: in een rouwproces komt eerst de ontkenning, dan de boosheid, dan het verdriet, dan de aanvaarding. Yasmines familie beleeft nu fase twee. Keer op keer op keer, voor opgeteld meer dan vier miljoen lezers, wordt Marianne Dupon, Yasmines ex, als enige schuldig verklaard voor haar dood. 'Het vertrek van Marianne was doorslaggevend', striemt Story. 'Afstandelijk, overspelig en bikkelhard na de breuk', huilt TV-Familie. Het Laatste Nieuws somt over drie dagen en vijf pagina's al Mariannes hatelijkheden op....
Journalisten hebben altijd de mond vol over onafhankelijkheid en vrije meningsuiting. Maar je hoort ze nooit over de bescherming van de gewone burger tegen hun willekeur, hun cynisme en geveinsde medeleven. Deze berichtgeving was niet alleen je reinste emotionele terreur tegen Marianne Dupon, ook die ouders hadden tegen zichzelf beschermd moeten worden.
Je zou haast gaan hopen dat het een paar hoofdredacteurs zélf ooit overkomt, uitgespuwd worden voor vier miljoen man op een moment dat je het kwetsbaarst bent. Misschien dat er dan toch iets zal doordringen.
Tom Naegels, schrijver, in zijn wekelijkse zaterdagse column 'Spijkerschrift' in De Standaard, 08.08.09)
Het volledig artikel staat hier ...

De 'Lokerense' messentrekker: Mohammed A.
De Standaard, ma 03 aug '09, blz. 6:
Titel: Dader steekpartij Lokerse Feesten blijft aangehouden
Subtitel: De twintiger die vrijdagnacht werd neergestoken na een avondje uit op de Lokerse Feesten, vecht nog altijd voor zijn leven.
Artikel: In de marge van de Lokerse Feesten kwam het vrijdagnacht tot een steekpartij waarbij een man van 24 uit Berlare levensgevaarlijk gewond raakte. Gisteravond was zijn toestand nog altijd kritiek.
De man stapte omstreeks halfdrie 's ochtends met zijn vriendin en een vriend naar zijn auto. Ze waren wellicht op de terugweg van de Lokerse Feesten. Omdat ze in het donker de weg niet goed zagen, zouden ze zichzelf hebben bijgelicht met een gsm-toestel. Het licht zou op een man die aan de kant van de weg stond te plassen, zijn gevallen. Ze excuseerden zich, maar de kerel rende hen achterna en gaf de vriend van het slachtoffer een flink pak slaag. Toen die tussenbeide kwam, kreeg hij enkele messteken in de halsstreek. De dader, een 33-jarige man uit Lokeren, blijft aangehouden.
Op de website van DS (02.08.09) stond wel een nadere omschrijving van 'de man uit Lokeren': "Gisteravond bevestigde de onderzoeksrechter de aanhouding van een verdachte, de 33-jarige Mohammed A. uit Lokeren." Dat werd niet overgenomen in de gedrukte versie.
Voor dit detail in de krant moest men dus niet bij DS zijn, maar bij La libre Belgique. Die meldde: "Le suspect est un certain Mohammed A., âgé de 33 ans, de Lokeren." (LLB, 3.08.09).

Iedereen kan er het zijne bij denken..