Nieuw Pierke - Forum over democratie

Niets dan problemen met Marokkanen
Meer en meer vormen een bepaald soort immigranten, inz. die van Marokkaanse afkomst, een staat in de staat, of hebben zeker het voornemen en de pretentie dit te doen... Waar deze Marokkaanse inwijkelingen een minderheid zijn, steken ze hun nek niet uit en eisen ze niet om met een hoofddoek naar school te mogen gaan, maar eenmaal dat ze, zoals in de atenea van Antwerpen en Hoboken, 80 resp. 96 procent van de leerlingen vormen, stellen ze hun eisen. Als ze zich machtig voelen, gebruiken ze die macht, zowel in Brussel, waar ze de politie de toegang tot hun wijken proberen te ontzeggen, als in Antwerpen, waar ze het dragen van een hoofddoek willen opdringen... De autochtone kringen hier die, uit misschien verkeerd begrepen tolerantie, zeggen: laat die meisjes toch op hun hoofd zetten wat ze willen, vergeten iets te gemakkelijk dat ze binnen de moslimwereld partij kiezen voor het meest behoudsgezinde, anti-modernistische gedeelte ervan. Het is veel minder een strijd tussen moslim en niet-moslim dan een tussen konservatieve en progressieve moslims.
En ook natuurlijk is het een machtsstrijd binnen onze samenleving als geheel... De Antwerpse kontroverse rond het dragen van de hoofddoek mag worden beschouwd als een vorm van verzet tegen de samenleving, een verzet tegen de integratie, tegen een leefbare samenleving, en in feite voor apartheid, een volledig gescheiden ontwikkeling. "ledere hoofddoek is een vlag, geplant in het hart van het westen", luidt het devies (volgens Barnard, Van Rooy en Sanctorum, in De Standaard, 10.9.09)...
De hoofddoekendiskussie is onderdeel van een veel breder grootstedelijk probleem, dat is kunnen groeien en verrotten doordat niet tijdig duidelijke standpunten werden ingenomen. Bij de tweede en derde generatie Marokkaanse immigranten in Antwerpen en Brussel zijn er steeds meer mannen, die jonge vrouwen als stootgroepen gebruiken (dat hebben de direktrices van de atenea van Antwerpen en Hoboken goed zien gebeuren en zelfs aan de lijve ondervonden), en die zich in de eerste plaats definiëren als "moslim". De integratie van dit soort mensen is een hopeloze zaak, en het wordt tijd dat men de moed heeft om dit te erkennen. Zij vormen een bedreiging voor de maatschappelijke cohesie, omdat ze weigeren te erkennen dat een samenleving zich niet kan handhaven als haar leden niet een zeker aantal regels in acht nemen, bijvoorbeeld het niet opdringen van de eigen kultuur aan de anderen. De direktrice van het ateneum van Hoboken, Chris Weyers, werd het beu van moslim-leerlingen steeds weer op arrogante toon te horen te krijgen: "u hebt niets aan mij te zeggen", en vond het daarom "tijd voor een duidelijke lijn" (De Morgen, 7.9.09) door bij wijze van tuchtmaatregel het dragen van de hoofddoek te verbieden. Zij vertelt ook hoe onuitstaanbaar die leerlingen kunnen zijn, uitgaande van hun stelling dat hun geloof hen tot een soort superieure wezens maakt met rechten die ze aan hun geloof ontlenen en waarover niet te diskussiëren valt.
(Mark Grammens in Journaal, 24.09.09)

Natuurlijk is het uit met Opel
In Trends (30.7.09) werd de huidige kostprijs per arbeider in België vergeleken met de prijs van de arbeid in Duitsland. De loutere loonkosten zijn in beide landen ongeveer dezelfde, maar belastingen en sociale zekerheid gaan in Duitsland lopen met 8,16 euro per arbeidsuur, en in België met 12,88 euro. Reken maar uit wat dit geeft op 2.500 personeelsleden.
Het is ons systeem van buitensporige belastingen (voor het financieren van buitengewone overheidskosten) dat ons de das omdoet....
Hebben de Duitsers hard gestreden om bij voorrang hun Opel-fabrieken open te houden? Natuurlijk, wat hadden ze anders moeten doen? Uit puur altruïsme zeggen: hier, beste Belgen, een cadeautje voor jullie? Het is nogal patetisch om de schuld voor het eigen falen af te wentelen op een buurland. Zoals de ekonoom Geert Noels zegt (in De Morgen, 12.9.09) is het Duitse beleid inzake loonkosten, belastingen, flexibiliteit, en zo meer, veel bedrijfs- en arbeidsvriendelijker dan het Belgische. Noels: "In ons land is het beleid te veel gericht op zorgen voor een zekere welvaart voor inaktieven, terwijl het voor aktieven almaar moeilijker wordt om een konkurrentiepositie staande te houden". Om het klaar en duidelijk te zeggen: wij hebben een ekonomisch beleid dat, bewust (moedwillig dus) of onbewust - dat laat ik in het midden -, afgestemd is op de Waalse sociale realiteit, en niet op de Vlaamse mogelijkheden. Het is vervelend om altijd hetzelfde te moeten zeggen, maar het is nu eenmaal zo. Niet de Vlaamse lonen liggen te hoog, maar de kosten van de overheid, die via belastingen en sociale zekerheid overdadig arbeidskosten bovenop de loonkosten oplegt in het voordeel van een bevolkingssamenstelling (overtollige ambtenaren, werklozen zonder begeleiding) die kenmerkend is voor Wallonië en niet voor Vlaanderen, maar het is wel Vlaanderen - en nu bijvoorbeeld Opel in Antwerpen - dat er het slachtoffer van is. Een Belgisch beleid ook dat fortuinen stopt in een overbodig Luiks station maar geen geld heeft voor de spoorlijnen die Antwerpen en de Kempen kunnen ontsluiten. Door de Belgische konstruktie is Vlaanderen gedrongen in een keurslijf dat het verplicht tot een strukturele "solidariteit" met Wallonië, waaraan het op de duur zelf ten onder zal gaan.
(Mark Grammens in zijn 'Journaal', 24.09.09)

Vlaams parlement: vereniging van gemeentemandatarissen
Het Vlaams Parlement is en blijft een lokaal verankerde assemblee. Bij de Vlaamse verkiezingen van 7 juni 2009 heeft 49% van de onderzochte kandidaten een lokaal mandaat (burgemeester, schepen en gemeente- of districtraadslid). De lokale mandatarissen staan ook goed geplaatst op de kieslijsten, want hun aandeel in het nieuwe Vlaams Parlement bedraagt drie op vier parlementsleden. Dit effect valt vooral op onder de burgemeesters: goed voor 4% van de kandidaten, vertegenwoordigen ze 17% van de verkozenen. De drie traditionele partijen en Vlaams Belang hebben de sterkst lokaal verankerde fracties. Vergeleken met vijf jaar geleden is het aandeel lokale mandatarissen overal toegenomen. Vooral bij Vlaams Belang is er een belangrijke toename: van 71,9% van hun fractie in 2004 naar 86,4% in 2009. De partij heeft bij de laatste lokale verkiezingen in oktober 2006 een omvangrijke groei aan lokale mandatarissen gekend. CD&V en Open Vld spannen de kroon en tellen bovendien ook het meeste burgemeesters onder hun verkozenen. Bij SLP daarentegen vertegenwoordigen de lokale mandatarissen slechts 12% van de kandidaten. SLP ging bij de laatste lokale verkiezingen nog in kartel met sp.a naar de kiezer. Een deel van de lokale mandatarissen is na het einde van het kartel bovendien richting sp.a getrokken. LDD is eveneens zwak lokaal verankerd, maar de partij bestond niet eens bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen. Toch telt LDD-fractie twee burgemeesters en drie gemeenteraadsleden. Dat zijn stuk voor stuk politici - waaronder Jean-Marie Dedecker - die hun gemeentelijk mandaat bij een andere partij begonnen zijn. Ook Groen! telt relatief veel lokale mandatarissen onder de kandidaten en in de parlementsfractie. De parlementaire nieuwkomers van Groen! zijn met andere woorden geen politieke beginnelingen. De N-VA-fractie vormt de achterhoede, maar is net als LDD en SLP een ietwat apart geval. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 maakte de partij net als SLP op de meeste plaatsen nog deel uit van een electoraal kartel.
Centrum voor Politicologie (KU Leuven), artikel 'Een nieuwe legislatuur, een nieuw parlement?' in Sampol (maandblad voor Samenleving en politiek), sept '09

"Pour le bien-être de notre population, on aurait intérêt à être en meilleurs termes avec la communauté du Nord"
Wat volgens mij soms ontbreekt in 'franstalig België' is professionalisme, transparantie, het bewustzijn van de noodzakelijkheid om tegen elke verkwisting en inefficiëntie te strijden, een vorm van permanente obsessie over de werkloosheid in het bijzonder.. De uitdrukking (goed) 'Bestuur' verbergt zaken. Om precieser te zijn, zou ik er de voorkeur aan geven te spreken over maximale competentie in de uitoefening van (publieke) mandaten en soberheid in het beheer van de overheidsmiddelen.
Interviewer: Een behoefte die groter is in het Zuiden dan in het Noorden?
De 'affaires' hebben er zeker toe bijgedragen. Een geval zoals 'La Carolo' (NvdR: een uitgebreide corruptiezaak in de sociale huisvestingsmaatschappij La Carolo in Charleroi) is een voorbeeld van het ontbreken van bestuur. Dit gezegd zijnde, zijn er zeker ook problemen in Vlaanderen, die door haar relatieve welstand verdoezeld worden.. Maar ik zou de reflextie willen verder zetten. Ik voel sinds enkele jaren, vooral in de pers, een soort systematische anti-vlaamse visie. Omwille van het welzijn van onze bevolking zou men er beter aan doen een betere verhouding te hebben met de gemeenschap in het Noorden. Er zijn echter onophoudelijk vormen van provocatie. We hebben dat meegemaakt met Voeren. Ik ben verbaasd over het feit dat men dit avontuur niet heeft geëvalueerd, er lessen voor de toekomst uit trekken. Ik had het gevoel dat men zijn tijd verdeed, dat men zaken en personen in de kijker plaatste die uiteindelijk uiterst weinig bijgebracht hebben aan Wallonië. Daar heeft men credibiliteit en sympathie verloren in Vlaanderen.
Interviewer: Is er nochtans, tenminste, geen wederzijdse voeding van provocaties?
Misschien. Maar als de Franstaligen er zich blijkbaar bijna lijken over te verheugen dat de werkloosheid of de faillissementen in Vlaanderen stijgen, is dit ongezond en kortzichtig. En een uitzending zoals de nep-nieuwsuitzending op RTBF was choquerend (NvdR: de uitzending 'Bye Bye Belgium'). Men moet dan niet verwonderd zijn dat de kloof zich aan het vergroten is.
Prof. Pierre Pestieau in La Libre Belgique, 19.09.09. Economist, professor aan de Luikse universiteit en lid van Core ('recherche opérationelle et de l'économetrie') aan de UCL. Volledig artikel 'Pierre Pestieau: "On a les plus laides routes d’Europe"

Wie wederkerigheid eist om onze Westerse waarden te beschermen, is er de grootste verrader van.
'Moslims krijgen bij ons moskeeën als wij ginder ook kerken mogen openen.'... Wederkerigheid. Daar gaat het om.... Vooral lieden die koste wat kost onze Westerse waarden willen beschermen, pleiten voor wederkerigheid. Het principe klinkt nobel, wat verklaart dat je het ook in zogenaamd intellectuele kringen hoort verdedigen. Wie pleit voor wederkerigheid zegt niet: pas je aan of rot op. Maar wel: wees vrij hier bij ons, zoals wij het bij jullie mogen zijn.... Wie wederkerigheid eist om onze Westerse waarden te beschermen, is er de grootste verrader van. Want een belangrijke Westerse waarde is juist dat wij over mensenrechten niet marchanderen. Daarbij is het mij om het even of die mensenrechten een product zijn van het Westen, dan wel de hele mensheid toebehoren... Zijn de mensenrechten universeel, prachtig dan. Zijn ze louter Westers, ook goed. Dan is het Westen op dit gebied superieur. In de postkolonialistische periode krijgen wij dat laatste zinnetje nauwelijks over onze lippen. We lopen rood aan en beginnen te stotteren. En ja, wij maken in het Westen veel fouten. We zijn mercantiel en oppervlakkig. In de media triomfeert simpeldom, in het huwelijk overspel. Allemaal jammer. Maar het blijft beter, superieur, mensenrechten te erkennen en te respecteren, dan dat niet te doen. We mogen ons niet schamen om dat duidelijk te zeggen, bijvoorbeeld tegen dictatoren die met zoetgevooisde stem meedelen dat ook zij voorstanders van mensenrechten zijn, maar die 'anders' invullen.
Precies hier lopen de pleitbezorgers van de wederkerigheid vast. Wie mensenrechten alleen maar accepteert als er wederkerigheid is, is tegen mensenrechten en voor wederkerigheid. Dat valt te betreuren. Wederkerigheid is geen waarde die eigen is aan de Westerse beschaving. Mensenrechten zijn dat wel. We mogen ze door geen imam, geen prins-bisschop of geen seculiere fanaticus laten afpakken... Wij geloven in mensenrechten voor lieden die ze niet verdienen..... Ten slotte wijst wederkerigheid op een dieper liggend probleem. Wie wederkerigheid eist, heeft weinig zelfvertrouwen... Wie wederkerigheid bij de toepassing van mensenrechten eist, laat zien hoe onzeker hij zich voelt. Bovendien zijn de mensenrechten geen toegeving, maar behoeden zij ons voor achterlijkheid en sclerose.
Rik Torfs, hoogleraar kerkelijk recht aan de KU Leuven, in zijn wekelijkse column in De Standaard, donderdag 17 september 2009. Volledige tekst hier .....

'Wij houden van een muur van geluid'
Interviewer: My Bloody Valentine, de ultieme shoegazergroep, speelde een geweldig luid concert op Pukkelpop. Jullie stonden ook in het publiek. Hoe gaat et met jullie oren?.
Milo Cordell: 'Slecht. Ik stond bijna helemaal vooraan. Zonder oordopjes! De week erop werd ik een paar keer wakker in het midden van de nacht, met een scherp gepiep in mijn oren. Fuck!, dacht ik. "Kan iemand dat gepiep horen?" vroeg ik aan onze drummer die in de hotelkamer naast de mijne sliep. Ik denk dat mijn oren nu echt kapot zijn: mijn oorarts had ze vorig jaar getest en hij zei toen al dat ik de oren van een zestigjarige man heb. Dus praat alsjeblieft een beetje luider, (grijnst)'
Interview van de beginnende groep Big Pink, in De Standaard van 12.09.09. Zie ook 'Festivals kunnen dodelijk zijn'

Godsdienstvrijheid als het recht om met rust te worden gelaten zou een ramp zijn.
In West-Europa is er een duidelijke tendens om het dragen van de hoofddoek op school te verbieden. Hier zit de vrijheid van godsdienst in het defensief. Maar elders is het net andersom. Internationaal oefenen verschillende moslimlanden druk uit om het beledigen van religie, van geschriften, symbolen en leiders, strafbaar te stellen. Godsdienstvrijheid houdt dan het recht in om in zijn religieuze gevoelens niet te worden gekwetst. De vrijheid van meningsuiting moet daarvoor wijken. Er zijn landen, ook landen die niet als superradicaal bekend staan, zoals Indonesië, waar een dergelijke wetgeving van kracht is en wordt toegepast. Dat is een zorgelijke evolutie, die voor onze samenleving veel bedreigender is dan juffrouwen met een hoofddoek. Vorige week maakte ik in Silver Spring, Maryland, een bijeenkomst mee van de Board of Experts van de International Religious Liberty Association, waarin precies dat soort wetgeving op de korrel werd genomen. Natuurlijk moeten begrip, tolerantie, respect en vriendschap tussen leden van verschillende godsdiensten en levensbeschouwingen worden aangemoedigd. Maar wetten die dat respect opleggen en van de belediging van godsdiensten een misdrijf maken, zijn in een democratische rechtstaat onaanvaardbaar.
Wat ik zie ontstaan, is een nieuwe invulling van de godsdienstvrijheid. Op het publieke forum, zoals op school, worden religieuze symbolen zoals hoofddoeken niet langer toegelaten. In ruil daarvoor verwerven religieuze groepen het recht om niet in hun religieuze gevoelens te worden gekwetst. Op die manier leunt de godsdienstvrijheid minder dan vroeger aan bij het recht op vrije meningsuiting, maar meer bij de bescherming van privacy. Godsdienstvrijheid wordt het recht om met rust te worden gelaten. Dat zou een ramp zijn. Een samenleving zonder levensbeschouwelijke discussie is zo dood als een pier. Maar ja, de ene inperking van de mensenrechten lokt de andere uit.
Ik blijf, tenzij het niet anders kan om de democratische samenleving te redden, een tegenstander van een hoofddoekenverbod op school. Tegelijk stel ik mij vragen bij de houding van sommige religieuze leiders. Het hoofddoekenverbod perkt weliswaar een mensenrecht in, maar het is niet totaal onverdedigbaar, omdat de rechten van anderen en desnoods zelfs de stabiliteit van de samenleving (helaas) in het geding kunnen zijn. In ieder geval is het verbod geen foltering en leidt het niet tot martelaarschap. Het zou religieuze leiders sieren als zij dat duidelijk wilden zeggen. Zo helpen zij de discussie te dedramatiseren. Willen zij dat niet, ook goed. Onze democratie moet sterk genoeg zijn om met vervelende religieuze leiders om te gaan.
Rik Torfs, professor kerkelijk recht aan de KU Leuven, in zijn wekelijkse rubriek 'Het hellend vlak' op donderdag in De Standaard, 10.09.09. Volledig artikel hier ... 

Zomaar een lapje stof?
De houding van directrice Karin Heremans is moedig, temeer omdat ze tot een links-progressieve gezindheid behoort die het probleem steeds maar weer onder de multiculturele mat poogde te vegen. Zij verbindt het hoofddoekendebat namelijk opnieuw met het principe van democratisch pluralisme, de lekenstaat, gelijkheid van man en vrouw, en het intact houden van de publieke sfeer. Dat is een zeer belangrijke verwijzing naar een Europees cultureel erfgoed dat ons overgeleverd werd vanuit het oude Athene, de renaissance, het humanisme, en de 18de-eeuwse verlichtingsfilosofie. Goed dat iemand ons daaraan herinnert: dit gaat over cultuur en beschaving, niet over textiel of alternatieve tienermode.....
Wat hier op het spel staat, is nochtans niet de vrijheid van onderwijs of het recht om met een lapje stof op het hoofd rond te lopen, zoals professor Vermeersch het ooit eens omschreef.
Het gaat hier om een zwaar intercultureel conflict (om niet te zeggen: een kortsluiting) tussen een totalitaire theocratie die absolute onderdanigheid eist (waar het woord “islam” trouwens naar verwijst), die tegelijk zijn impact op de publieke sfeer voortdurend probeert te vergroten, en een gelaïciseerde samenleving die zich formeel op de principes van de verlichting beroept, maar daarbij elk externe bedreiging miskent....
De paradox van de multiculturaliteit, door weldenkend links gecultiveerd, bestaat erin dat zij geen grenzen en geen scheidingslijnen meer kan trekken. Ze is normenloos en formalistisch. Tolerantie tegenover de islam is even onzinnig als tolerantie tegenover het fascisme. De hoofddoek – of godbetert, de boerka- toelaten in het straatbeeld, is even naïef als de swastika gedogen. Maar het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding ziet dat helemaal anders, en is nog eerder geneigd om mevrouw Heremans aan te klagen, die even ons collectief geheugen opfrist, dan de intimidatiepraktijken binnen de moslimgemeenschap zelf...
Op de erfenis van Rousseau, Voltaire en Montesquieu valt niets, maar dan ook niets af te dingen. Het intact houden van de publieke sfeer – en daar hoort ook een gemeenschapsschool bij - is de conditio sine qua non om een pluralistische ontmoetingsruimte te vrijwaren. De lekenstaat is de enige waarborg voor onze vrijheid, voor ons mag het gerust naar Frans model. Als we in dit dominospel één stukje prijsgeven, valt al de rest....
We staan voor een enorme uitdaging, trek het debat open, ga naar de grond van de zaak, het is tijd om nagels met koppen te slaan. Dat is de inconvenient truth waar onze politici vandaag mee te maken krijgen. Graag een antwoord, en liefst een duidelijk. En liefst ook een duidelijk signaal vanuit de academische en culturele wereld, om Karin Heremans enige ruggensteun te geven.
Johan Sanctorum, mede ondertekend door schrijver Benno Barnard en publicist Wim Van Rooy
In verkorte vorm gepubliceerd in De Standaard van 10/9/09 
Volledige tekst hier.....

Gesjoemel Vlaams Huis is top van ijsberg
De malversaties bij het Vlaams Huis vormen maar het topje van de ijsberg. Wil Vlaanderen geen Titanic worden, dan kan het beter veranderen van koers. Telkens als een affaire de media bereikt, spreken politici collectief hun verontwaardiging uit. Het is nu weer niet anders met het gesjoemel bij het, mijns inziens totaal overbodige, Vlaams Huis in New York.... Het probleem zit echter veel dieper. Telkens als de overheid beslist iets nieuws te doen, wordt dat, in plaats van het toe te vertrouwen aan de bestaande administraties, in een aparte structuur gestopt, meestal met een raad van bestuur. Die wordt politiek samengesteld, meestal bevolkt door topambtenaren of cabinetards die zo hun 'schrale' loon wat kunnen opkrikken. Maar de klassieke controlemechanismen staan hier buitenspel... Het geld wordt jaarlijks 'en bloc' gegeven aan de vzw, die verder ermee doet wat haar zinvol lijkt. Een gedeelte van het geld transfereren naar andere structuren om het geheel via cascades nog ondoorzichtiger te maken, is een veelgebruikte techniek... Gezien iedereen het doet, treedt normvervaging op. Honderden vzw's of analoge structuren zien het daglicht. In plaats van ons vast te bijten in individuele cases, zou het goed zijn die even allemaal in kaart te brengen, maar dat is een titanenwerk. Een exhaustieve lijst met namen en bijbehorende budgetten is onbestaande...
De vzw Flanders DC beschikt over een budget van 2,4 miljoen euro per jaar. Het beheerscontract, niet meer dan een vodje papier, stelt dat deze vzw de taak heeft de creativiteit in Vlaanderen aan te zwengelen. Wat precies met het geld gebeurt, wordt door niemand gecontroleerd, behalve door de raad van bestuur (sic). Waarom kan zoiets niet door de administratie gebeuren die overigens dezelfde taken heeft? Daarnaast zijn er ook stichtingen, fondsen en agentschappen. De stichting Hercules bijvoorbeeld, opgericht in 2007, voorziet in de financiering van onderzoeksapparatuur op lange termijn. Het Fonds voor Wetenschappelijk Onderzoek doet dat ook, maar op middellange termijn. En het Instituut voor Wetenschap en Technologie, een agentschap, op korte termijn. Gooi dat toch allemaal samen in één 'gewone' administratie, zonder raad van bestuur, maar waar de normale controleprocedures van toepassing zijn... Een beleid dat transparantie beoogt en fraude wil vermijden, zou de kracht moeten hebben om alle parallelle structuren te ontbinden. Hun taken, voor zover ze waardevol zijn, zouden vervolgens moeten worden geïntegreerd in de bestaande departementen of agentschappen. Vooral in een periode waarin gespeculeerd wordt over de precieze omvang van de begrotingstekorten, kan dat leiden tot aanzienlijke besparingen.... Voor wie denkt dat zoiets politiek onhaalbaar is, verwijs ik graag naar het voorbeeld van Australië of Canada. De complete administraties werden er hertekend in functie van de noden en niet langer, zoals bij ons, in functie van de bestaande structuren en te plaatsen personen. Diverse structuren en zelfs bepaalde administraties werden volledig afgeschaft, andere werden gereduceerd tot een duizendste - jawel, u leest het goed - van hun voormalige effectief. De sanering van de administratie had een gigantische impact op de begroting. In Vlaanderen is het concept van 'goed bestuur' dood en begraven. De politisering van onze maatschappij is, ondanks het holle discours, nooit zo scherp geweest. Hoe meer een maatschappij is gepolitiseerd, hoe minder efficiënt ze is. Wie dat niet gelooft, kijkt maar even wat er allemaal bij justitie naar boven komt.
'dt' in De Tijd, 03.09.09

Çavaria wil subsidies zodat homo's veilige seks toepassen
Homo's mogen geen bloed geven.
Worden homo's gediscrimineerd door het Rode Kruis? Het Rode Kruis beweert van niet, omdat het zijn beleid steunt op wetenschappelijke gegevens. Die liegen er niet om: één op de twintig mannen die seks hebben met mannen (dat is een iets ruimer begrip dan 'homomannen') is besmet met hiv. Eén op de drie weet (nog) niet dat hij besmet is. Het Rode Kruis speelt op zeker: beter de volledige groep uitsluiten dan risico's nemen. Daar valt weinig op af te dingen: bloedproducten horen vrij te zijn van ziektes.... Toch hebben we nog een andere minister dringend nodig. De algemene volksgezondheid is één zaak. De gezondheid van mannen die seks hebben met mannen is een andere. Hiv breidt zich uit onder homomannen. Dat blijft een probleem voor de volksgezondheid ook al geven ze geen bloed. Wie besmet is wordt levenslang gestigmatiseerd. Relaties met familie, vrienden, collega's en werkgevers worden overhoop gehaald. Van de pillen die je slikt om in leven te blijven weet je niet welke bijwerkingen ze zullen hebben over vijf, tien of dertig jaar. We moeten het tij keren. De enige manier om hiv te vermijden, veilige seks, is dringend aan herwaardering toe. We hebben nieuwe preventiecampagnes nodig, méér onderzoek om die campagnes te onderbouwen en méér mensen om ze te organiseren. Dat kost geld. Pascal Smet en minister van Volksgezondheid Jo Vandeurzen hebben samen nog veel huiswerk te maken.
Yvan Brys, beleidsmedewerker bij Çavaria.(vroeger de Holebifederatie) in De Standaard van 03.09.09.
Moet de overheid er nu al voor zorgen dat homo's geen hiv krijgen?