Nieuw Pierke - Forum over democratie

Politicologen spelen waarzegger (Vincent de Coorebyter)
We hebben nogal wat politicologen gezien die voorspellingen deden.
Natuurlijk. Maar de inflatie aan voorspellingen, zich voortdurend afvragen of België aan de rand van de chaos staat, ik ben niet zeker van het nut daarvan.
Heeft men overdreven?
Gedurende twee weken heeft men Herman Van Rompuy voorgesteld als een door de voorzienigheid beschikt man die zo gewapend is met kwaliteiten dat Europa eraan gehouden heeft hem voor haar te reserveren voor het presidentschap van de Europese Raad. Hij heeft zeker verdiensten. Hij heeft echter geen wonderbaarlijke oplossing voor de budgetproblemen gevonden noch het communautair geschil kunnen oplossen.
Yves Leterme werd afgeschilderd als de man van de chaos. Is men er zo zeker van dat er een ernstige chaos dreigt? Moest men dit zo overdrijven? Wat me opvalt is dat men tezelfdertijd in België prat gaat op de Europese bevestiging van het Belgisch talent: onze eeuwenoude bekwaamheid om uit uiterst ingewikkelde situaties te geraken. En tezelfdertijd zou dit nationaal talent bedreigd worden door de terugkomst van één man, Yves Leterme. Ik denk niet dat dit erg samenhangend is. De politieke analyse in België gaat steeds meer gepaard met waarzegger spelen met een glazen bol ('jouer les madame soleil'), en anderzijds is er een sterke tendens om te overdrijven. En dat blijft niet zonder gevolg op de politieke dynamiek.
Dit wil zeggen?..
Er is wellicht een verband tussen de manier waarop de terugkeer van Leterme onthaald werd in de media en zijn effectieve terugkomst: hij komt terug, geflankeerd door Jean-Luc Dehaene. Indien Leterme onthaald zou geweest zijn met andere kommentaren, had men het wellicht niet nodig geacht iedereen gerust te stellen door Dehaene terug te halen...
(Vincent de Coorebyter, directeur CRISP, in een interview in La Libre, 28.11.09)

Turkse diaspora in België
Integratie heeft niets te maken met het verkrijgen van een Belgische nationaliteit, er is geen directe link met het gevoel Belg te zijn. Wie dacht dat de communautaire discussie tussen Vlamingen en Walen zou overspringen naar de verschillende etnische groeperingen, komt na dit onderzoek bedrogen uit. Turken liggen niet wakker van BHV en nog minder van het feit dat er zes regeringen nodig zijn of maandenlange discussies over het premierschap. Als Turken de Belgische en/of Vlaamse politiek bespreken dan is dat alleen als het gaat over internationale relaties tussen België/Vlaanderen en Turkije.... Daarbovenop komt de sterke greep van de Turkse overheid op haar diaspora. Naast de aanwezigheid van een Turkse ambassadeur en de consuls, zijn er verschillende attachés op terreinen als onderwijs, religie, cultuur en arbeidsmarkt. Dit maakt dat de navelstreng tussen Turkse Belgen en Turkije niet wordt doorgeknipt. De invloed van de Turkse media, via schotelantennes of Turkse kranten, is groter dan de invloed van de Belgische of Vlaamse media. Turken willen ook niet dat de navelstreng doorgeknipt zou worden. Denk alleen maar aan de financiële investeringen die duizenden Turken hebben gedaan in het thuisland of het feit dat er nog veel familie woont die ze jaarlijks bezoeken.
Selahattin Koçak (SP.A), Schepen van Openbare Werken, Gebouwen en Feestelijkheden in Beringen, in een opiniestuk in De Standaard, 24.11.09), als reactie op een onderzoek van de Universiteit Hasselt waaruit blijkt dat Marokkanen en Turken zich nauwelijks Vlaming voelen.

De machteloosheid van een volk (Mark Grammens)
Er heerst in Vlaanderen (en overigens ook daarbuiten, in Europa) een fundamenteel wantrouwen in de politiek, en daar is de thans op haar einde lopende generatie voor verantwoordelijk. Vankrunkelsven klaagt (in Het Laatste Nieuws, 26.10.09) over de kwalen van de politiek, zoals de macht van de partijtop, het ontstaan van politieke dynastieën, geringe ruimte voor mensen die inhoudelijk bezig willen zijn, en een te grote aanwezigheid van mensen die slechts een partijpion willen zijn. En dan is men erover verwonderd dat de kiezer afhaakt, of erger nog, men trekt daaruit alleen het besluit dat de kiezer ongelijk heeft en beter "voorgelicht" moet worden. Waarna men de partijpionnen door deskundigen uit de reklamewereld laat uitleggen hoe ze moeten leren in het nieuws te komen en Bekende Vlaming te worden, want zodra ze dat zijn, kunnen ze rekenen op een voldoende pak voorkeurstemmen en is hun carrière beklonken. Vervolgens leveren ze een wedstrijd in hijgerigheid, in op de televisie komen en de krant halen. Het gevolg hiervan heeft Luc Huyse onlangs (in Knack, 21.10.09) goed omschreven als volgt: "... Vandaag is het steeds moeilijker om de inzet van politieke debatten scherp te duiden, en wordt die ook nog verdronken in niets ter zake doende berichten over de mens achter de politicus". En het gevolg daarvan is dan weer een gebrek aan belangstelling voor de politiek, want dat is een wereld die buiten de samenleving staat, ver weg van de gewone mensen met hun dagelijkse zorgen en wensen. En dan is het tijd voor de opkomst van buitenstaanders, die hun geloofwaardigheid danken aan hun gebrek aan politiek verleden. In Nederland heeft men dit kunnen meemaken met Pim Fortuyn, die massa's verweesde kiezers mobiliseerde door zijn buitenstaanderschap, en doet Geert Wilders dit nu opnieuw. In Vlaanderen had men het Vlaams Blok/Belang, en later Jean-Marie Dedecker. (Bart de Wever probeert én buitenstaander én insider te zijn, een onmogelijke spagaat die zal duren zolang het duurt.) Vandaag is in Nederland Wilders de grootste in de peilingen omdat hij de genadeslag toebracht aan de politieke korrektheid; dat moet in Vlaanderen nog gebeuren.
Onder het bedrieglijk kalme oppervlak van de maatschappij liggen onderstromen van woede en wanhoop te wachten op de bevrijder, de leider die ze zal opvangen, en een alternatief zal bieden voor ondergang en verval, en voor ongeloof in de mogelijkheid tot verandering en beterschap.
(Mark Grammens in Journaal, 19.11.09)

Legervakbonden pro kaalscheren recruten
"In sommige eenheden is het al jaren traditie dat het hoofd van de rekruten wordt kaalgeschoren. Ik vind dat zoiets nog steeds moet kunnen, terwijl deze richtlijn dat lijkt te verbieden", zegt VSOA-secretaris De Staelen. Hij hoopt dat de richtlijn alsnog in de prullenmand belandt. Het ACOD ziet in de richtlijn een reactie van de legerleiding op een studie over het grote aantal jonge soldaten dat vrij snel het leger weer verlaat. "Een aantal van hen geeft blijkbaar als reden voor hun vertrek de doop- en ontgroeningspraktijken op", zegt ACOD-secretaris Deboodt.
Waarover gaat het? De legerleiding wil met een richtlijn paal en perk stellen aan ontoelaatbare doop- en ontgroeningspraktijken binnen Defensie. Zo mogen nieuwe soldaten niet meer verplicht worden om deel te nemen aan een doop. Ook diefstal, vernielingen, aantasting van de goede zeden en de verplichting om de ‘anciens' te trakteren, kunnen voor de legerleiding niet langer door de beugel. Ontoelaatbaar is ook de ‘verplichting om zich in publiek uit te kleden', jonge soldaten tijdens hun ontgroeningsritueel hun slaap te ontzeggen of de rekruten ‘braakverwekkende voedingswaren' te laten eten. De jonge soldaten mogen evenmin verplicht worden alcoholische dranken te consumeren of drugs te gebruiken. Wraakintenties van de organisatoren zijn eveneens uit den boze. De lijst is nog veel langer. De vakbonden reageren verbaasd op het initiatief van de legerleiding. "Op basis van het tuchtreglement kan de korpscommandant nu ook al optreden tegen excessen. Vandaar dat we geen grote voorstander zijn van nog meer regeltjes", zeggen ACOD-secretaris Dirk Deboodt en zijn VSOA-collega Erwin De Staelen. (Bron: De Standaard, 18.11.09). Als de legerleiding het nodig vindt dergelijke vernederende praktijken te verbieden, betekent het dat ze nog frequent voorkomen. Verdedigen de vakbonden meer van die praktijken dan de 'traditie' mensen kaal te scheren? Fossiele macho's..

'De islam is een deel van Vlaanderen' (volgens Paul Goossens)
In het islamdebat doet de linkerzijde nauwelijks mee, ze kijkt de andere kant op, laat het initiatief en het hoge woord aan bejaarde, blanke mannen, de curatoren van het "Groot Museum van elitaire angsten en bekrompenheid". Hooguit is er een enkeling die waarschuwt dat de migratieproblematiek niet verengd mag worden tot cultuur, religies en beschavingen. Dat er ook een sociale dimensie is. Het echte weerwerk komt van de nieuwe Belgen. De jonge vrouwen en mannen die we nog steeds allochtonen of vreemden noemen en van de mediabaronnen nauwelijks een stem in de pers krijgen....
Met de komst van Barack Obama lijkt het erop dat de VS de verdwazing uit het Bushtijdperk hebben ingezien. "Laat er geen twijfel over bestaan", aldus de Amerikaanse president op 4 juni in Caïro, "de islam is een deel van Amerika." Dat is het tegendeel van wat Philip Dewinter, Jean-Marie Dedecker, Wim Van Rooy en Benno Barnard schreven en blijven schrijven. Op dat punt zijn ze allemaal perfect inwisselbaar. Als er al meningsverschillen zijn gaat het om details, niet over de essentie. Allemaal verdedigen ze het dogma dat de islam haaks op onze westerse waarden en levenswijze staat...
Het islamdispuut heeft het debat over migratie en integratie overwoekerd en de promotoren van de onverzoenlijke tegenstelling kunnen op groeiende bijval rekenen. Bij "vrijzinnig links", bij de fundi's van de Verlichting, bij de liberale en nationalistische populisten, bij de clique van Europese superioriteit. Het blijft wachten op Europese en Vlaamse toppolitici die durven zeggen: "Laat er geen twijfel over bestaan, de islam is een deel van Europa en Vlaanderen." Dan pas kan de echte, inclusieve dialoog van start gaan.
('Europajournalist' en publicist Paul Goossens in De Morgen, 17.11.09, als antwoord op een essay van Yves Desmet over het islamdebat in ons land, in diezelfde krant op 14.11.09)

Consultant Deloitte blij met grote overheid
Interviewer: Zijn het niet vooral de kleine consultancybedrijfjes die in de problemen zullen komen?
Er zijn nichespelers die min of meer crisis-bestendig zijn, zoals zij die zich specialiseren in strategie-consulting. Voor hen kan de crisis heel wat opportuniteiten bieden. Bedrijven met een breder dienstenaanbod die zich zowel op de KMO's als op de grotere ondernemingen richten, zullen het wel moeilijk krijgen. Er is niet alleen de aanhoudende prijsdruk op de marges, sommige bedrijven zitten ook in een overlevings-modus en blazen alle consultancyprojecten af. Ook onze diensten, zeker die rond technologie, voelen dat. Gelukkig hebben wij de laatste vijf jaar sterk geïnvesteerd in de publieke sector. We mogen in onze handen wrijven dat die in België relatief groot is. Niet alleen zijn er de federale, gewestelijke en lokale overheden, we hebben hier ook belangrijke internationale instellingen zoals de EU en de NAVO. En dat zijn grote afnemers.
CEO van Deloitte, Rik Van Peteghem, in een interview in Jobat, 14.11.09

De VN ligitimeert dictators en massamoordenaars (Daniel Goldhagen)
We moeten vooral focussen op preventie, om te beletten dat massamoordenaars eraan beginnen. Preventie is ook het goedkoopste. Er moet een afschrikkingssysteem komen, zodat we geen troepen hoeven te sturen en leiders andere keuzes gaan maken. Als de machtige democratieën van Europa en Noord-Amerika van preventie en het stoppen van genocide de absolute prioriteit van hun internationaal veiligheidsbeleid maakten, zouden we het aantal massamoorden gevoelig kunnen doen verminderen. Dat is duidelijk, en toch doet niemand iets. Geen enkele democraat kan een instelling steunen als de VN, die dictators en massamoordenaars en eliminationisten legitimeert, steunt en verdedigt. Veel VN-agentschappen doen goed werk, zoals de Wereldgezondheidsorganisatie. Maar de VN is een plek waar de moordenaars van de wereld vertegenwoordigd worden. Dat is shockerend. We zouden een nieuwe instelling moeten hebben: de Verenigde Democratische Naties. Dat zou enorme voordelen hebben. Als we die Verenigde Democratische Naties zouden oprichten en de dictators zouden vertellen dat ze de democratische rechten van hun bevolkingen moeten beginnen respecteren als ze deel willen uitmaken van de club, zou dit een grote druk op hen uitoefenen. Democratische landen elimineren geen mensen. We hebben enorme mogelijkheden om die democratie te verspreiden - en dan heb ik het niet over de invasie van Irak. Twee keer is er de jongste decennia een serieuze poging ondernomen om de democratie vreedzaam te verspreiden, en ze waren enorm succesvol: eerst in Latijns-Amerika vanaf het presidentschap van Jimmy Carter, en dan in Europa na de val van de Sovjet-Unie. Als de Europese Unie die democratie niet verspreid had, zou Centraal- en Oost-Europa niet zo democratisch geweest zijn. Waarom doen we dit niet met de rest van de wereld, door duidelijk te maken dat lidmaatschap van internationale organisaties en economische relaties afhangen van het respect voor de rechten van de bevolking? Dat betekent niet dat alle landen op slag democratisch zouden worden, maar velen wel.
De Amerikaanse auteur Daniel Goldhagen in een interview in De Standaard, 7.11.09. De auteur van 'Hitlers gewillige beulen' heeft een nieuw boek uit: 'Erger dan oorlog' (Manteau).

Integratie volgens het Lucernacollege
'Wij zouden niks liever willen dan dat we een gemengde school waren', zegt Özkan Cetin (30), algemeen directeur van het Lucernacollege. 'Tegenwoordig maken we daar ook echt werk van. Zo hebben we leraars van Marokkaanse komaf aangeworven, om allochtone leerlingen van Marokkaanse origine aan te trekken....
Rudi Sinnaeve gaf vorig schooljaar drie maanden fysica in het Lucernacollege van Genk. 'Ik voerde de leerlingen op een woensdag naar een sportmiddag. De dag nadien werd de leraar lichamelijke opvoeding bij de directeur op het matje geroepen', zegt hij. 'Ik had meisjes en jongens gezamenlijk in mijn minibusje gevoerd, en dat mocht niet.' Özkan Cetin was directeur van de vestiging in Genk ten tijde van dat incident. Hij begrijpt de heisa niet. 'Onze ouders zouden klagen als ze wisten dat hun kinderen in een gemengde groep in de auto zaten', zegt hij. 'Dat soort discussies vermijd ik liever. Het is ook logisch dat de ouders zouden protesteren. Want de sportlessen op school zijn gescheiden.'...
Cetin ontkent dat het Lucernacollege een Gülenschool is. 'Ikzelf ben wel sympathisant van Gülen, net als enkele oprichters van de school - vandaar ook de naam van de school. Maar dat betekent niet dat we de ideeën van Gülen aan onze leerlingen meegeven. Wij zijn geen Turkse islamschool. Het Lucernacollege is een Nederlandstalige, niet-confessionele school die door de overheid wordt gesubsidieerd.'...
Wat de Gülenbeweging precies wil bereiken, is nogal vaag. Zijn aanhangers noemen Fethullah Gülen een belangrijke hedendaagse inspirator en verzoener... Vorig jaar heeft een reportage over Gülen in het Nederlandse tv-programma Nova nogal wat stof doen opwaaien. De conclusie was dat de Nederlandse Gülenbeweging de islamisering van de samenleving als verborgen agenda heeft...
De leerlingen maken via de vzw's die hen naschoolse begeleiding geven kennis met de religieuze leider. Het gaat om verenigingen zoals Meridiaan in Gent, Horizon in Heusden-Zolder en Tempus in Beringen.
Volgens Bahattin Koçak zijn die misschien wel geïnspireerd door Fethullah Gülen. Koçak is de broer van de Beringse SP.A-schepen Selahattin Koçak en is islamleraar in het Gemeenschapsonderwijs. Hij is een invloedrijke sympathisant van de Gülenbeweging in ons land. Koçak noemt het wel 'logisch' dat jongeren in die vzw's in de eerste plaats de krant Zaman lezen en naar STV (Samanyolu Television) kijken, de zender van de Gülenbeweging. 'Hun ouders hebben bewust gekozen voor begeleiding vanuit de beweging', zegt hij. 'Dan is het normaal dat die krant en zender een prominente plaats innemen, net zoals de boeken van Gülen.'
(Uitgebreide reportage in De Standaard, 07.11.09. Het Nederlandstalige Lucernacollege werd in 2003 opgericht door de Turkse gemeenschap. Lucerna is afgeleid van 'Nurcu', een andere naam voor de Gülenbeweging. Het Lucernacollege bestaat uit vier secundaire scholen (Genk, Antwerpen, Melle, Brussel), twee lagere scholen (Brussel en Antwerpen) en drie internaten (Antwerpen, Gent, Houthalen). Samen lopen daar een duizendtal leerlingen school. Bijna allemaal zijn ze van Turkse afkomst.)

Busje komt zo (Lorin Parys)
Ik heb echt geprobeerd aandachtig naar de meneer van de socialistische vakbond te luisteren om te kijken of ik er ook maar een fragment van een goed argument in kon vinden om het land plat te leggen. Want bijna een half miljoen landgenoten heeft vandaag zijn plan moeten trekken omdat 900 spoorwegambtenaren mogelijk overgeplaatst worden. Ik zeg wel 'mogelijk' want daarover is nog niets beslist, al is het wel al zeker dat het zonder loonverlies zou zijn....
Nu, een beetje gek toch, de reizigers gijzelen terwijl het conflict over de goederenafdeling gaat? Leest u even met mij mee wat de vakbondsleider daarover zei in een andere krant: 'Het goederenvervoer platleggen? Dat gaat niet. We hebben dat één keer geprobeerd. Gevolg: tal van schadeclaims van privéfirma's die hetzelfde spoornet gebruiken.' Pardon? Heb ik dat goed gelezen? U gebruikt de weerloze pendelaar als pasmunt omdat het u anders te veel centen kost? Ik wil óók dat spoornet gebruiken. En ik doe u ook met plezier een schadeclaim aan uw broek. Diezelfde vakbonden pretenderen solidair te zijn. Maar de vraag is met wie? Niet met de 400.000 werknemers die toevallig niet bij de spoorwegen werken, maar er wel gebruik van maken om op hun werk te raken. Niet met hun vakbondsbroeders bij Opel Antwerpen, waar meer dan 3.000 mensen enkel kunnen dromen van overplaatsing. En in ieder geval ook niet met de rest van Vlaanderen. Dat zit ondertussen in de file en in een diepe economische crisis. Een ontwrichting van zijn personen- en goederenverkeer kan het missen als kiespijn....
Binnenkort wordt de goederenmarkt vrij. Dan zal de concurrentie, die met veel minder mensen werkt, pas echt haar effect laten voelen. En als B-Cargo daar niet klaar voor is omdat de kosten te hoog zijn en het personeelsbestand te groot, zou het gevolg wel eens het verlies van alle banen kunnen zijn. Het ultieme argument van de bonden is dat er wel eens echt banen verloren zouden kunnen gaan bij de spoorwegen. Dat vrees ik ook. Maar ik heb het gisteren nog eens gecheckt bij de NMBS, elk jaar zijn ze daar van plan om ongeveer 2.000 extra mensen aan te nemen. En dat voor de volgende negen jaar. Met een beetje goede wil en training vind je dan toch een plek voor mensen die elders weg moeten?
Enfin, ik wacht voorlopig op mijn bus.
Lorin Parys, voorzitter van Flanders DC, de Vlaamse organisatie voor ondernemingscreativiteit, in De Standaard van vrijdag 06 november '09

B-H-V (Mark Grammens)
Wie de aktualiteit heeft gevolgd, weet dat de Franstalige partijen de splitsing aanvaarden op voorwaarde dat zij daar profijt in zien... De voorwaarden komen, als men ze goed leest, neer op het scheppen van een toestand die voor de Franstaligen gunstig is bij een eventueel uiteenvallen van België. Le Soir hamert er dagelijks op sinds Van Rompuy aangekondigd heeft over de splitsing van B-H-V te willen onderhandelen: er moet iets in de vorm van een "corridor" komen tussen Brussel en Wallonië, en Brussel moet ofwel uitgebreid worden met een paar Vlaamse gemeenten ofwel rechten krijgen in de "Rand". Met de woorden van Luc Huyse (in Knack, 21.10.09): "Vandaag is men in Franstalig België niet bereid om in te zien dat het beter is om de Vlaamse meerderheid in een aantal dossiers tegemoet te komen" dan het eigen onmiddellijke voordeel na te streven....
De "onderhandelingen" van Van Rompuy gaan niet meer over de splitsing van B-H-V (dat wordt aanvaard) maar over Franstalige eisen, die naar aanleiding van de "onderhandelingen" op tafel zullen liggen. Zijn Vlamingen bereid op die eisen in te gaan, en zo ja, wie? Maar bovenal: is het niet beter de splitsing van B-H-V te laten vallen dan de Franstalige eisen bespreekbaar te achten? ... Is het niet beter B-H-V te laten rusten en te wachten tot de Franstaligen ongeduldig worden en hun eisen ook los van de kwestie B-H-V formuleren? Er is immers vooral ook dit. Als B-H-V niet wordt gesplitst, gaan we naar ongeldige verkiezingen in 2011. Dit betekent dat we na die verkiezingen een resem processen krijgen over de geldigheid ervan, en dat de hoofdstad van Europa voor de zoveelste keer de risée van de wereld wordt, en ook dat er een "institutionele chaos" ontstaat (Bart Maddens, in Knack, 21.10.09) die, naar het voorbeeld en als voortzetting van de gebeurtenissen van 2007, veroorzaakt wat de Franstaligen te allen koste willen vermijden, en dat is een diskussie over het voortbestaan zelf van België. Ik ben niet zeker dat deelnemers aan onderhandelingen over de splitsing van B-H-V in het belang van Vlaanderen handelen.
Mark Grammens in Journaal nr. 562, 5 nov '09

Nieuwe Vlaamse kultuurpolitiek (Mark Grammens)
Joke Schauvliege is een moedige politica, die bereid lijkt om als minister van Kultuur een uit de hand gelopen beleid te korrigeren. We zitten nu met een woud aan subsidieregelingen en misbruik van voorzieningen in de sektor. De emmer was zo hard overgelopen, dat er wel iets moest gebeuren. De voorbije tien jaar, onder het ministerschap van Bert Anciaux (thans SP) is het budget voor kultuur in Vlaanderen meer dan verdubbeld. Zo maakte de minister zich populair in het kringetje van degenen die hiervan mochten profiteren, maar het resultaat van al dat vele geld (ruim 200 miljoen euro) is pover. Bovenal is de sektor bedorven geraakt, en gedraagt hij zich als een nukkig kind, nu er sprake is van bezuinigingen, ten belope van ocharme 14 miljoen euro.... Toen Anciaux minister werd, spendeerde de Vlaamse regering 11,5 euro per inwoner aan kultuur, vandaag is dat 33 euro, een van de hoogste cijfers ter wereld.
Wat geweldigs staat daar tegenover? Een voorbeeld: door de subsidieregeling kunnen ongeveer zestig Vlamingen van hun pen leven (De Tijd, 30.10.09). Is er, afgezien van wie zich daarin specialiseert, één boekenlezer die zestig voorname (levende) Vlaamse auteurs kan opnoemen? Met de podiumkunsten is het zo mogelijk nog erger gesteld. Sinds die overladen werden met subsidies, brengt Vlaanderen het onwaarschijnlijke aantal van meer dan vierhonderd creaties per jaar op de scène. Dat is mede veroorzaakt door het overheidsbeleid, dat voor subsidiëring vereiste dat de teaters aan "vernieuwing" zouden doen. Die gooiden dus het repertoire eruit, verloren daardoor hun vast publiek, en werden zo goed als helemaal afhankelijk van de overheid en haar vrijgevigheid. Vermoed mag worden dat Anciaux en zijn omgeving de toenemende greep van de staat op de wereld van kunst en kultuur zagen als een soort "socialisme" en dit beleid daarom wilden invoeren in, of beter zelfs opdringen aan Vlaanderen, maar ze begingen daarbij één voorname denkfout en dat is dat deze socialisering slechts verdedigbaar is in een socialistische maatschappij, wat hier niet bestaat. Bij ons leidt verstaatsing alleen maar tot een afbraak van het maatschappelijk middenveld....
In wezen is kunst geen regeringszaak, maar binnen enige perken en in bepaalde omstandigheden - een voorbeeld hiervan dat niet ter betwisting staat, is de buitenlandse uitstraling - kunnen kunst en kuituur daarvoor in aanmerking komen. De subsidiëring mag echter niet langer de norm zijn, maar moet de uitzondering worden, in elk afzonderlijk geval ondersteund met stevige argumenten over de noodzaak ervan.
Mark Grammens in Journaal nr. 562, 5 nov '09

Van Rompuy: "vergeet grote staatshervorming"
Nu Herman Van Rompuy op alle favorietenlijstjes blijft figureren, is de Wetstraat ten prooi gevallen aan een van haar geliefde bezigheden: speculaties over wie hem zou kunnen opvolgen. Bij de Franstalige liberalen maken ze er geen geheim van dat ze met liefde opnieuw hun oude argument zullen bovenhalen: met name dat de liberale familie in de regering het meeste zitjes telt in het parlement, toch sinds het vertrek van de N-VA uit het kartel, en dat ze bijgevolg aanspraak kunnen maken op het premierschap.... Het is echter zeer de vraag of CD&V bereid zal zijn het leiderschap uit handen te geven. Dat zou voor de achterban zowat de ultieme capitulatie betekenen, net nu men met moeite door een absolute crisis in de partij gesparteld is. Maar ook daar zitten ze met een probleem dat niet eens wordt weggestopt. Het wordt geïllustreerd door een opmerkelijke uitspraak van premier Van Rompuy in een gesprek met Elsevier Magazine vandaag: met name dat wie droomt van een grote staatshervorming het mag vergeten, en dat België er binnen tien jaar niet noemenswaardig anders zal uitzien dan vandaag.
Yves Desmet, Politiek commentator, in De Morgen, 04.11.09