Nieuw Pierke - Forum over democratie

Wie is er nu Pietje de leugenaar: Van Rompuy of De Standaard?

In mijn vorig briefje zat ik er dus helemaal naast, want ik had bijna durven wedden dat Herman Van Rompuy het niet zou halen in de race om 'Europees president' te worden. Hij werd het dus toch, de zogenaamde 'grijze muis' van de Belgische politiek, uitgerekend op de 'Wereldtoiletdag'. De gazetten kwamen bijna bladzijden te kort om het hele gedoe te verslaan. Er waren voldoende volledige bladzijden reclame van Dexia, Carrefour, Lidl en Colruyt om ernaast nogal wat bladzijden met 'onze' Van Rompuy te vullen. Daarbij is hij niet eens 'president', laat staan president van 'Europa'. Zijn officiële titel is zoiets als 'permanente voorzitter van de Europese Raad van staatshoofden en regeringsleiders'. Hij moet hun vergaderingen voorbereiden en voorzitten, maar kan niet eens bepalen welke thema's er op de agenda van die Raad komen. Een soort - heel dure - secretaris dus. Een secretaris met een budget van 6 miljoen euro voor zijn loon en reiskosten (1,5 miljoen euro) en het loon van zijn 22 medewerkers (plus 10 bodyguards), naast 12 miljoen euro voor de Europese Raad en 5 miljoen reserve voor 'onvoorziene uitgaven'. Terloops werd ook nog in sommige kranten vermeld dat hij - ocharme - een kleiner kabinet krijgt dan de voorzitter van het Europees parlement (37) en de voorzitter van de Commissie (33). De nieuwe, zogenaamde minister van Buitenlandse Zaken van de EU, beschikt over 3.000 ambtenaren. En dat allemaal met ons geld!

Meteen na zijn aanstelling stak hij een speech af die begon met: "Ook al vind ik het bijzonder moeilijk het bestuur van mijn land op te geven, aanvaard ik uw beslissing en dank ik u voor de eer die u mij betuigt. Ik zie daarin overigens een blijk van erkenning voor België, dat zich als stichtende staat onophoudelijk ten volle heeft ingezet voor de opbouw van Europa. Ik heb niet gedongen naar deze functie. Ik heb geen enkele stap ondernomen. Ik neem ze vanaf vanavond met overtuiging op." Om te eindigen met: "Voor het overige zal ik, zoals dit ook mijn gewoonte was in de Belgische politiek, zeker de komende weken discreet blijven in de media. Mijn hele politieke leven heeft zich afgespeeld in het teken van wederzijds begrip, eerbied voor tegenstander en reisgezel. Ik zal op die weg voortgaan."

Is dat nu dichterlijke vrijheid of leugentjes op hoog niveau? Even op een rijtje.
"België heeft zich onophoudelijk ten volle ingezet voor de opbouw van Europa". Terwijl op de ministerraad vrijdag een staatssecretaris kwam vertellen dat België als voorlaatste aan de staart bengelt van lidstaten die niet tijdig Europese regels omzetten in nationaal recht.

"Ik vind het bijzonder moeilijk het bestuur van mijn land op te geven," zegt de man die herhaaldelijk blijft verklaren dat hij eigenlijk geen eerste minister wilde worden. Een premier die in België nog maar eens de belastingen verhoogde en de staatsschuld verder laat oplopen, dat noemt hij zijn land besturen. Nog meer de dieperik induwen zou ik eerder zeggen, want straks mag ik mijn hele leven werken om de schulden van deze en zelfs van de vorige generatie af te betalen, zonder dat ik zelfs maar op een pensioen(tje) mag rekenen. Hij zal maar al te blij zijn dat hij die job zonder enige verantwoordelijkheid kreeg, die tot 2014 kan lopen. Tot net na zijn vijfenzestigste. En daarna zien we hem nog tien of twintig jaar opduiken in Terzake zeker om commentaar op zijn opvolgers te geven?

"Ik heb geen enkele stap ondernomen," beweert de man die wekenlang bijna alle hoofdsteden afgedweild heeft om voor zichzelf reclame te maken. Wat lezen we de dag na zijn aanduiding in De Standaard? Een artikel met als titel 'Het campagneteam van Van Rompuy'. Wie zit daar ondermeer in? Volgens de krant: "Herman Van Rompuy zelf. De premier bracht de jongste weken bezoeken aan een rist Europese hoofdsteden, officieel om het Belgisch EU-voorzitterschap vanaf juli 2010 voor te bereiden. In feite lobbyde Van Rompuy voor zichzelf." Wie is er nu Pietje de leugenaar: Van Rompuy of De Standaard?
Een tweede lobbyist is een oude studiekameraad, Frans Van Daele: "De Belgische topdiplomaat is een vriend van Van Rompuy en werd door de premier aangesteld als de ideale kabinetschef voor Yves Leterme op Buitenlandse Zaken. Hij deed de jongste weken ‘zijn best’ voor Van Rompuy."
Merk op dat hier gemeld wordt dat Van Rompuy de kabinetschef van Leterme aanstelde. Die mocht dus weer minister worden, maar wel onder de controle van een vertrouweling van Van Rompuy. Eerbied voor een reisgezel?

Van Rompuy is niet de enige christendemocraat die zich opofferde voor het land, en die 'tegen zijn zin' eerste minister werd, omdat de koning hem dat zo uitdrukkelijk had gevraagd. (Maar vooral Wilfried Martens, die wou met Nieuwjaar 2009 van zijn taak als 'koninklijk verkenner' af zijn, en het lukte hem op Onnozele Kinderkensdag Van Rompuy door de koning te laten aanduiden). Ook madame NON (op zijn Frans uitspreken aub, want in het Nederlands zijn de twee woorden samen een contradictie in terminis, zoals onze leraar Frans uitlegde), Joëlle Milquet, verklaarde deze week van achter haar dik uitgestreken donkerzwarte mascara in La Libre Belgique dat ze eigenlijk ook geen minister wou worden. Die functie had ze na de regeringsonderhandelingen voorzien voor een zekere André Antoine (Antoine is zijn familienaam), maar die wou daar niet van weten. Hij bleef liever vice-premier in de Waalse regering en burgemeester van Perwijs (Perwez). Maar nu blijft Milquet dus federaal minister en vice-premier "omdat ik doe wat mijn partij mij vraagt". Handig toch, als je zelf de partijvoorzitster bent. Van leugen(tje)s zijn ook de katholieken dus niet bang, alhoewel dat bij hen een zonde is. Maar ze hebben natuurlijk het gemak dat ze zich efkens kunnen afzonderen in de abdij van Affligem of Orval om er hun zonden op te biechten, en daar zijn ze dan weer van af. Desnoods drinken ze erna nog een abdijbiertje of twee om zeker goed en met een gerust geweten te slapen. De rustige vastheid, dankzij hun geloof, of dankzij een trappist?