Ontvang de nieuwsbrief op regelmatige basis
De teneur van de titel van je reactie ("altijd maar 'mijn rechten'") begrijp ik niet: bedoel je dat je de rechten van burgers in een rechtsstaat niet belangrijk vindt? Burgers die over grondwettelijk verankerde rechten beschikken, dat lijkt me net essentieel in een rechtsstaat.
Dat de 10 geboden diametraal tegengesteld zijn aan onze rechtsorde lijkt me wel duidelijk. Ze werden niet opgesteld door burgers die daarover in debat gingen en nadien bij stemming aanvaard, maar komen rechtstreeks van God Zelve.
De historische voorbeelden die je aanhaalt begrijp ik niet goed: wil je zeggen dat protestanten of katholieken wél ritueel en zonder verdoving dieren mogen slachten? Of dat halve maantjes in officiële scholen wél zijn toegelaten? Dat lijken me net maatregelen die voor iedereen gelden, of toch zouden moeten gelden. Het minarettenverbod zegt: een moslim mag geen torentje op zijn moskee, een katholiek wel een op zijn kerk.
Als het referendum een signaal was naar de 'oprukkende politieke islam die sharia wil invoeren': dat lijkt me een mooi voorbeeld van opgeblazen om niet te zeggen overtrokken signaal. Het aantal Zwitserse moslims groeide van 16.000 in 1970 tot 56.000 in 1980 naar 152.000 in 1990. Je schrijft dat het er nu 320.000 zouden zijn: dat blijft nog altijd een kleine minderheid tegenover de 2,5 miljoen protestanten en 3 miljoen katholieken in Zwitserland. Ook de christen-orthodoxen kenden een groei in die periode van 37.000 in 1980 tot 131.000 in 2000.
Als je de herkomst van de ja-stemmen vergelijkt met de spreiding van niet-gelovigen, protestanten en katholieken in Zwitserland valt op dat religieuze Zwitsers zich meer dan niet-gelovige Zwitsers voor een minarettenverbod hebben uitgesproken. Hoe religieuzer de Zwitser, hoe minder hij er blijkbaar voor voelt om een moslim evenveel vrijheid te gunnen als hij zelf geniet.
De vrijheid om een torentje te bouwen op zijn gebedshuis.