‘Ernstige’ zieken uit heel de wereld, welkom in België, voor gratis verzorging, verblijf en regularisatie.
De Belgische wet van 15 december 1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen, de ontelbare K.B.’s, de omzendbrieven, de rechtspraak van de hoven en rechtbanken, de Raad van State, het Europees Hof, enz. zijn zo omvangrijk en ingewikkeld, dat alleen gespecialiseerde advocaten en “sociale VZW’s voor vreemdelingen” deze wetgeving kennen en er gebruik misbruik van maken.
Onlangs toonde het VRT-Panorama anoniem een man die zich telefonisch in verbinding stelde met zijn advocate, omdat hij voor de 3de keer was uitgeprocedeerd. Hij kreeg als antwoord van zijn advocate dat hij zich daarvan niets moest aantrekken. Er zou een 4de verzoekschrift voor regularisatie worden ingediend met een “schijnbaar nieuw” element. Daarmee begint dan een 4de procedure te lopen, die terug eindigt met een verzoekschrift bij de Raad van State. Om het even wat wordt uitgevonden. Wat telt is procederen, tot men lang genoeg illegaal in het land is en na 3 jaar of 5 jaar, volgens de omstandigheden, geregulariseerd wordt, om humanitaire redenen.
Daarom komt er na de ene “massale regularisatie”, snel een andere opdagen, 3 of 4 jaar later. De langdurige illegaliteit leidt tot legaliteit, tot legalisering. Dit bewijst al genoeg dat de wetgeving zo ruim en vaag is, dat wie gesteund is door een advocaat of één van de honderden door de overheid gesponsorde, gespecialiseerde VZW’s in België, alle kansen tot regularisatie heeft.
Vroeger moest men gezond zijn om naar België te komen, nu zegt de wet het tegenovergestelde.
Vroeger moest men bewijzen dat men “gezond was” om toegang te krijgen tot het grondgebied, nu bepaalt de wet het tegenovergestelde. Wie ernstig ziek is, heeft alle kansen op verblijf en regularisatie. De gezonde asielzoeker heeft veel minder kansen.
Voor een verblijf van meer dan drie maanden wegens medische redenen, kom eerst naar België.
Voor een verblijf van meer dan drie maanden om medische redenen, moet de zieke eerst naar België komen en dan zijn aanvraag indienen. Hij moet dus op het grondgebied van België aanwezig zijn. Hij moet niet uitleggen waarom hij zijn aanvraag vanuit België indient. Eerst naar België komen, wordt door gespecialiseerde “VZW”s aangeraden. Medische verzorging tijdens maximum 3 maanden, wordt vanuit het land van herkomst ingediend. Alle uitleg en nuttige tips, vindt men op internet. De illegaliteit is geen beletsel. De illegale vreemdeling die zich op het grondgebied van België bevindt kan op grond van artikel 9ter §1 van de wet wegens ernstige langdurige ziekte een verblijf van meer dan drie maanden aanvragen, jaarlijks vernieuwbaar. Na vijf jaar verzorging, op kosten van de staat, kan hij dan definitief worden geregulariseerd. De vreemdeling die verblijf krijgt om medische redenen, heeft ook recht op alle sociale hulp, omdat hij dan regelmatig in het land is. De wet omschrijft de ziekte zelf niet en de rechtspraak is zeer wisselvallig.
De wet geeft meer kans aan zieken om geregulariseerd te worden, op basis van art. 9 ter, §1, dan aan gezonde asielzoekers, en men is welkom vanuit alle hoeken en kanten, overal in de wereld.
Artikel 9ter, §1 van de Vreemdelingenwet luidt als volgt:
“§1. De in België verblijvende vreemdeling die beschikt over een identiteitsdocument en die op zodanige wijze lijdt aan een ziekte dat deze ziekte een reëel risico inhoudt voor zijn leven of fysieke integriteit of een reëel risico inhoudt op een onmenselijke of vernederende behandeling wanneer er geen adequate behandeling is in zijn land van herkomst of het land waar hij verblijft, kan een machtiging tot verblijf in het Rijk aanvragen bij de minister of zijn gemachtigde.
De vreemdeling dient alle nuttige inlichtingen aangaande zijn ziekte over te maken. De appreciatie van het bovenvermeld risico en van de mogelijkheden van behandeling in het land van oorsprong of het land waar hij verblijft, gebeurt door een ambtenaar-geneesheer die daaromtrent een advies verschaft. Hij kan zo nodig de vreemdeling onderzoeken en een bijkomend advies inwinnen van deskundigen.[i]
Op basis van artikel 9ter, 1 kan iedereen overal in de wereld zich daarop beroepen om zich gratis te laten verzorgen, te verblijven en te laten regulariseren.
Uitgezonderd Europa, de VS en Japan, kunnen praktisch ongeveer al de inwoners op deze aardbol naar België komen en bewijzen dat zij aan een ernstige ziekte lijden waarvoor er geen adequate behandeling is in hun land van herkomst of het land waar zij verblijven. In welk land van Afrika vindt men een “adequate behandeling”? In welke land van de 57 moslimlanden vindt men een adequate behandeling? In welke landen van Azië of Zuid-Amerika vindt men een adequate behandeling?
Rechtspraak breidt de verblijfsmogelijkheden om medische redenen uit
Al de rechtsmiddelen en medische argumenten die kunnen uitgeput worden op basis van artikel 9ter kunnen hier niet behandeld worden, dat ligt buiten ons bereik. De rechtspraak is soms zeer creatief hetzij voor een burgerlijke rechtbank, hetzij voor de Raad van State.
De vreemdeling heeft niet veel moeite om te bewijzen, dat er geen adequate behandeling is in zijn land van herkomst of het land waar hij verblijft of dat hij niet over de financiële middelen beschikt om toegang te krijgen tot beschikbare behandelingen of geneesmiddelen, of dat hij te ver verwijderd is van een behandelingscentrum. Dat is “algemeen bekend” voor het merendeel van de landen op deze aardbol. Iedereen weet dat er miljoenen arme mensen in de arme landen zijn die geen verzorging kunnen verkrijgen voor een “ernstige ziekte”.
Wat moet de Vreemdelingendienst allemaal bewijzen om een verzoekschrift te verwerpen:
1° Dat de zieke in zijn land van herkomst over de nodige medische zorgverstrekking kan beschikken, die zijn toestand vereist.
2° Dat hij over de nodige geneesmiddelen kan beschikken.
3° Dat de medische zorgverstrekking daadwerkelijk beschikbaar is en niet hypothetisch of onzeker en op een redelijke afstand.
4° Dat de medische behandeling en de geneesmiddelen ook financieel toegankelijk zijn voor de zieke.
5° De DVZ moet zich ook vergewissen in het land van herkomst of er aan deze voorwaarden is voldaan om haar beslissing regelmatig te motiveren.
Iedereen weet dat er weinig landen in de wereld zijn die aan deze voorwaarden voldoen, zodat de aanvraag op basis van artikel 9ter moeilijk te verwerpen is als de “ernstige ziekte is bewezen”. Het gebrek aan financiële middelen is gemakkelijk te bewijzen.
Feitelijk zouden alleen al voor Afrika, miljoenen mensen het recht hebben om zich in België te komen vestigen. Niet alleen ontbreekt de nodige behandeling maar financieel hebben ze geen toegang tot die behandeling, en dat is ook een reden om hier verblijf te krijgen, volgens de wet en de rechtspraak. Heel Afrika is arm, op enige rijken uitgezonderd. In Kongo zijn 10% van de bevolking seropositief, een therapie kost er 1500 dollars per maand en per zieke, de geneesmiddelen zijn onvindbaar in Afrika en ook onbetaalbaar.. (Afrik.com). Wie beantwoordt dan niet aan artikel 9ter van de Belgische wetgeving?
Welke ziekten komen in aanmerking?
De wet bepaalt niet welke “ziekten” in aanmerking komen. Aids bv. kan wel in aanmerking komen, omdat het een dodelijke ziekte is, maar ook voor een zware hepatitis, voor iemand met een pacemaker, die over geen “follow-up” in zijn land kan beschikken, een niertransplantatie, enz., komt men in aanmerking.
Via de media en de parlementaire vraag van Leen Dierick, vernemen wij dat er nauwelijks controle is op regularisatie om medische redenen. In 2007 werden niet minder dan 2.100 machtigingen tot verblijf verleend, wegens “ernstige ziekte”. 40% van de aanvragen zouden betrekking hebben op psychiatrische klachten. Bovendien zijn de statistische cijfers niet controleerbaar, omdat de ziekte dikwijls in een andere categorie is geregulariseerd bv. door de collectieve regularisatie, de humanitaire regularisatie. Om niet naar het land van herkomst te moeten terugkeren als “uitgeprocedeerden”, wordt er ook plotseling een aanvraag ingediend om medische redenen, bv. vader, moeder of kind ziek, opdat de familie hier zou kunnen blijven.
Aangezien men na 5 jaar verblijf wegens ernstige ziekte definitief mag geregulariseerd worden, kunnen deze zieken ook de Belgische nationaliteit verkrijgen na regularisatie, en het statuut van gehandicapte aanvragen met een hoge uitkering. Ze kunnen ook de gezinshereniging vragen, en hun familie naar hier doen komen op basis van art. 10 en 40 van de vreemdelingenwet.
Hoeveel ouders en grootouders worden door art. 10 en 40 van de wet op Vreemdelingen wegens gezinshereniging, ten laste van de belastingbetaler geregulariseerd? Mensen die nooit één € stortten in de staatskas en wegens hun ouderdom, niet meer kunnen werken en allerlei ouderdomsziekten vertonen? En dan spreekt men van vergrijzing? Er verblijven ongeveer 1.300 asielzoekers in Brusselse hotels, sinds maanden. Gaan zij daar blijven tot ze geregulariseerd zijn? Vorig jaar (2009) gaf Fedasil 280 miljoen € (11,295 miljard BEF) uit voor de begeleiding van asielzoekers in België, en 8 miljoen € voor asielzoekers in hotels gelogeerd. (RTL.info.be – “La facture d'hôtel des demandeurs d'asile: 8 millions € ») Het Agentschap van de schuld wijst op een staatsschuld van 321.839.569.285, 26€ . (ong. 13 duizend miljard BEF) en wij weten dat deze cijfers altijd onvolledig zijn en voortdurend stijgen. Wallonië heeft een schuld gelijk aan 155,2% van zijn BBP, men citeert zelfs in de media, het cijfer van ong. “400 miljard Bef”. Vlaanderen van ong. 51 miljard BEF, maar ook Vlaanderen speelt met de cijfers.
België telt 1,3 miljoen arme mensen, maar ook veel hogere cijfers worden geciteerd. Dit land wordt “getiersmondiseerd”, (‘verderdewerelds’) maar alleen onze politici zijn zich daarvan niet bewust. Zij die er wel bewust van zijn, durven het niet in het openbaar zeggen. Dat zou kunnen leiden tot het einde van hun politieke loopbaan, wegens niet “politiek correct”. De oorzaken die België failliet maken durft men simpelweg geen “naam” meer te geven.
[i]De voorwaarde dat de vreemdeling beschikt over een identiteitsdocument is niet van toepassing: -de asielzoeker wiens asielaanvraag niet definitief werd afgewezen of die tegen deze beslissing een overeenkomstig artikel 20 van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973, toelaatbaar cassatieberoep heeft ingediend en dit tot op het ogenblik waarop een verwerpingasrest inzake het toegelaten beroep is uitgesproken; -de vreemdeling die zijn onmogelijkheid om het vereiste identiteitsdocument te verwerven in België op geldige wijze aantoont”.