Zeven parlementen en zes regeringen maken het land onbestuurbaar. Dit is bovendien onbetaalbaar. Maar over sanering van de financiën door een drastische vereenvoudiging van de staatsstructuren spreekt geen van de 7 partijen die nu onderhandelen over de vorming van een regering.
In de dagbladen vindt men veel commentaren over de overheveling van bevoegdheden, al dan niet geheel of gedeeltelijk, naar de gewesten of de gemeenschappen.
Of het “homogene bevoegdheden” zullen worden is verre van zeker. Anders verliezen sommige ministers hun lucratieve baan. Daarom zijn de politici eerder voorstander van “gedeelde bevoegdheden” verspreid over een aantal federale en regionale ministers. Bovendien is dan niemand verantwoordelijk voor het wanbeheer.
De regionalisering zelf is daar het grootste voorbeeld van
Van 1 regering naar 6 regeringen en van een bicameraal parlement naar 7 parlementen, zonder dat andere overbodige instellingen werden opgeheven, zoals de provincies en de arrondissementscommissariaten. Dat is onaanvaardbaar. De regionalisering heeft geen voordelen verschaft aan de burger. Hij wordt verpletterd door belastingen om honderden parlementsleden te onderhouden en bijna zestig ministers met al hun kabinetten of dubbele kabinetten. Elke vice-eerste minister heeft recht op 2 kabinetten. Al deze excellenties reizen de wereld rond en waar vroeger 1 minister voor een bepaalde materie met een vliegtuig en zijn kabinetsleden op reis ging, zijn het er nu drie, vier of vijf, tot grote ergernis van de landen die ze bezoeken. Ze zijn allen “een beetje” bevoegd. En niet alleen de ministers met hun kabinet reizen overal in de wereld, maar ook in elk parlement worden en reizen georganiseerd hetzij individueel of collectief op kosten van de belastingbetaler. Dat noemt men dan studiereizen enz. Zelfs de provincies en de gemeenten organiseren studiereizen. Er zijn ook gemeenten die verbroederen met verafgelegen gemeenten, of aan ontwikkelingssamenwerking doen. Dat laat veel betaalde reizen toe naar andere landen. Op alle niveaus profiteren onze politici schaamteloos. Wie gelooft nog dat dit in het belang van de burger is? Dat is totale gelverspilling en profitariaat.
Er zijn 5 federale vice-eerste ministers, die al samen 10 kabinetten totaliseren. In Nederland is er één vice-eerste minster. De dwergpartijen Groen en Ecolo eisen elk een federale vice-eerste minister op. Om te profiteren zijn de Groenen echte kampioenen, en de mensen belasten onder het voorwendsel van “milieubescherming” is hun specialiteit.
Ik spreek dan nog niet over de viceministerpresidenten. Voeg daarbij ook al de vicepresidenten bij de verschillende parlementen, met de eraan verbonden voordelen die zeer winstgevend zijn. In het Vlaams parlement telt het Uitgebreid bureau een voorzitter en 5 ondervoorzitters met de hoedanigheid van “ondervoorzitter van het Vlaams parlement”. Dit allemaal om nog meer te ontvangen en meer voordelen te hebben dan een gewoon parlementslid. De Vlaamse politici schuwen het “profitariaat” niet minder dan de Waalse politici. Op federaal vlak telt men naast de voorzitter en ondervoorzitters van het parlement, het college van quaestoren, en de fractievoorzitters die daarvoor over allerlei belangrijke financiële voordelen beschikken, een auto met chauffeur enz. Maakt dan eens de inventaris voor de 7 parlementen in dit land.
Over sanering van de financiën door vereenvoudiging van de staatsstructuren spreekt geen enkele van de 7 partijen die een regering willen vormen.
Dit is nochtans de enige oplossing om te vermijden dat België weldra door Europa “failliet” wordt verklaard. Elio Di Rupo verkondigde publiek aan dat er 1.300 miljard Bef ontbrak om de budgetten in evenwicht te brengen! Dit kolossaal bedrag kan niet door allerlei belastingen of taksen worden bijeengescharreld, zoniet demotiveert men nog meer de bedrijven ( als dit nog kan) die zich elders zullen vestigen, en wil niemand nog zelfstandige worden in dit land.
Er moeten echte saneringsmaatregelen komen, door het afschaffen van de overbodige instellingen, van parastatale instellingen, intercommunales, VZW’s enz., waarin de politici overtallig zijn vertegenwoordigd met goed betaalde bestuursmandaten.
Het is klaarblijkelijk, dat dit klein land onbestuurbaar is geworden door de kafkaiaanse regionalisering. Trouwens zonder voorafgaande raadpleging van de Belgische bevolking. Om de bevolking te raadplegen was het voldoende deze volksraadpleging in de Grondwet te schrijven. Bovendien is deze staatsstructuur onhoudbaar en onbetaalbaar. Zes regeringen beletten dat dit land nog wordt “geregeerd”. Sinds meer dan één jaar zitten meer dan 1.000 asielzoekers in hotels zonder dat er iets werd ondernomen om daar een einde aan te stellen. Er zijn nochtans vier federale ministers voor het asielbeleid, met als resultaat dat er helemaal geen asielbeleid is. Is dat nog regeren? Dit kost de belastingbetaler miljarden wegens wanbeheer.
Welke werknemer of werkgever zou gestemd hebben om 7 parlementen en 6 regeringen te onderhouden?
Wie zou durven beweren dat na deze kafkaiaanse regionalisering België beter bestuurd is dan vroeger met 1 nationale regering? Hoe meer er geregionaliseerd wordt, hoe meer er regionale regelneverij ontstaat, naast de wildgroei van federale wetten en Koninklijke besluiten. Dit leidt tot een warboel van wetten, decreten en ordonnanties waar niemand nog wijs uit geraakt en de ondernemingen en de zelfstandigen afschrikt om zich in dit “apenland” te vestigen, zoals Eyskens het zou uitdrukken. De Vlaamse Regering is nog bureaucratischer dan de Waalse Regering. Het Nieuwsblad.be titelde: “Regelneverij werkt verzuring in de hand” en aarzelde niet te spreken van wettendiarree en onzinnigheden die ons overspoelen. (12.2.2005)
De regionaliseringwaanzin kent geen grenzen meer
De SP.a vroeg al eerder de regionalisering van de verkeerswetgeving. Kathleen Van Brempt zag in deze regionalisering de mogelijkheid om de alcohollimiet van 0,5 naar O,2 te brengen voor de jongeren, en eiste de regionalisering van de verkeerswetgeving. Het Verdrag van Wenen betreffende het Wegverkeer heeft tot doel de Verkeerswetgeving eenvormig te maken en ook de Europese Unie heeft daarvan haar doelstelling gemaakt. Alle Europese burgers zouden moeten kunnen genieten van een geharmoniseerde verkeerswetgeving in de E.U. Burgers weten dan aan wat ze zich moeten houden als ze de grens oversteken en dit is belangrijk voor de verkeersveiligheid.
Moeten de federale politieambtenaren binnenkort drie verschillende wegcodes leren?
Hier in dit klein land wil men een verschillende verkeerswetgeving per gewest. Elke gewest kan dan zijn alcohollimiet bepalen, enz. Vlaanderen eist nu ook tijdens de huidige onderhandelingen de regionalisering van de verkeerswetgeving. Kan iemand mij zeggen welk voordeel van goed bestuur dit voor Vlaanderen oplevert? Er staat sinds tientallen jaren in de basiswetgeving dat de Gemeenteraden aanvullende reglementen kunnen maken om plaatselijke toestanden te regelen. Dat is meer dan voldoende, tenzij men wil bepalen dat men in Vlaanderen maar 1 glas bier meer mag drinken, in Brussel 3 en in Wallonië misschien 5, naargelang de nieuwe regeltjes die elk gewest zou uitvinden om drankgebruik te bestraffen? Gelukkig voor hen dat het “belachelijke niet doodt”, anders zouden er heel wat politici bezwijken aan hun onzinnige politiek
De Vlamingen willen absoluut dat de kinderbijslag wordt geregionaliseerd
Kan iemand mij zeggen welk voordeel van goed bestuur daaruit voortvloeit, tenzij een discriminatie voor de kinderen naargelang het bewoonde gewest. Zolang België een federaal land is vind ik dat alle gezinnen in dit land van dezelfde kinderbijslag moeten genieten en er geen discriminatie op dit vlak mag ingevoerd worden. Dat is een Franstalig standpunt, maar ik vind hun argumenten gerechtvaardigd. De Vlamingen willen de vennootschapswetgeving regionaliseren om buitenlandse en binnenlandse bedrijven aan te trekken. Voordelen of ze fiscaal of sociaal zijn trekken iedereen aan. Meer kinderbijslag in het overbevolkte Vlaanderen zou hetzelfde effect hebben. Dit zou arme asielzoekers met veel kinderen aanzetten om zich te vestigen in het overbevolkte Vlaanderen met alle sociale gevolgen eraan verbonden, namelijk een versnelde pauperisering en nog meer overbevolking. Grote arme gezinnen kiezen voor het gewest dat op sociaal gebiedt de beste voorwaarden biedt, dat is logisch en menselijk. In geen enkel geval kan de regionalisering van de kinderbijslag een beter bestuur tot gevolg hebben, maar wel veel nadelen. Niet alleen voor de kinderen (discriminatie) maar ook voor het gewest. Bovendien betekent hogere kinderbijslag meer belasting op de werknemers en werkgevers. Is dat goed bestuur? Om meer te geven moet men meer belasten. De begroting van de kinderbijslag bedraagt nu al circa 5 miljard €. Ik spreek dan nog niet over de problemen die eruit voortvloeien voor het Gewest Brussel. Deze zijn praktisch onoplosbaar en zouden ook leiden tot nieuwe surrealistische toestanden. Bovendien zou de kinderbijslag moeten beperkt worden tot twee kinderen in België en zeker in het overbevolkte Vlaanderen en onze overbevolkte wereld. Merendeel van de Vlamingen hebben trouwens niet meer dan twee kinderen. Dat druist in tegen de katholieke kinderpolitiek van de CD&V, N-VA en het V.B. maar dat belet mij niet dit te schrijven. Dit klein land zal weldra 11 miljoen inwoners tellen. Wie meer dan 2 kinderen verwekt is medeverantwoordelijk voor de overbevolking op onze aardbol. Elk jaar stijgt de wereldbevolking met er 90 à 100 miljoen mensen. Deze overbevolking vernietigt onze planeet en schept elke dag meer armoede en chaos. Miljoenen mensen sterven van honger. Geen enkele regering durft het probleem van de overbevolking aankaarten wegens de religieuze taboes. Nochtans kan niemand de verwarming van het klimaat en de verwoesting van onze planeet oplossen, zonder een familiale planning op wereldvlak.
Enige maanden geleden vroeg ik de prijs van een kleine bouwgrond (bijna 7 aren) in Kobbegem. Met de registratie- en notariskosten inbegrepen was de prijs bijna 250.000 €. (10 miljoen Bef). Wie kan dat nog betalen? Weldra kunnen alle kinderen die geboren worden in Vlaanderen nog alleen in appartement van een sociale huisvestingsmaatschappij leven, omdat alleen nog hier en daar een bouwgrond zal beschikbaar zijn voor zeer rijke mensen. Wil Vlaanderen “Hongkong” aan de Noordzee worden?
De regionalisering van ontwikkelingssamenwerking
Het budget van ontwikkelingssamenwerking verdelen onder de gewesten is ondoeltreffend en totale geldverspilling. Bovendien zal er ook altijd een ‘klein deeltje’ van de bevoegdheid overblijven voor een federale minister. Elke gewest moet dan over een administratie beschikken om een klein budget te beheren om aan ontwikkelingssamenwerking te doen. Elk gewest heeft dan zijn eigen minister van ontwikkelingssamenwerking. Nu al reizen ministers van de drie gewesten en de federale minister samen met kabinetsleden, elke met een afzonderlijk vliegtuig, naar arme landen om er geld uit te delen en in een “uxehotel te logeren, zelfs al is deze materie nog niet geregionaliseerd. Welk derdewereldland kan begrijpen dat er drie of vier ministers komen paraderen om aan ontwikkelingssamenwerking te doen, elk afzonderlijk? Dit kan alleen in een Apenland. Er zal meer geld kruipen in het personeel (administratie) en de reizen van al deze excellenties dan in het verwezenlijken van nuttige projecten. Een geregionaliseerd budget voor ontwikkelingssamenwerking, verdrievoudigt het aantal ambtenaren en kabinetten. Het is geldverspillend, ondoelmatig, irrationeel. Het druist in tegen het algemeen belang en tegen ‘behoorlijk bestuur’. Zolang de federale staat bestaat zou deze materie volledig federaal moeten blijven. Dat zal Geert Bourgeois niet bevallen die nu al rondtrekt met een vliegtuig en zijn kabinetsleden naar sommige landen om er in een luxehotel te logeren en geld uit te delen.
De gewestvorming leidde tot een record aantal politici en een record aantal ambtenaren.
Het Brussels Gewest
Wie vindt het normaal dat er voor de 19 Brusselse gemeenten niet minder dan 89 parlementsleden zijn en 8 ministers met een overvloedig aantal kabinetsdirecteurs, raadgevers, enz.? Al deze Brusselse ministeriële diensten, parlementsleden en ministers zijn praktisch voldoende om heel België te besturen. Het gewest Brussel met zijn 19 gemeenten telt meer dan honderdduizend werklozen en ook een enorm aantal personen met OCMW steun. Het is dus een schande dat de politici het aantal parlementsleden optrok tot 89 leden. Elke gemeente heeft 4,7 parlementsleden. Het Brussels parlement heeft een voorzitter en 4 ondervoorzitters, griffiers, secretarissen, enz. De politieke structuur van het Brussels Gewest is een enorme bureaucratie. Elk parlementslid krijgt 2 medewerkers. Wie gaat daar een einde aan maken? Waarom heeft het Brussels Gewest ook een gouverneur en een vicegouverneur nodig? Dit alles ten laste van een Gewest vol werklozen en OCMW uitkeringsgerechtigden. De 19 gemeenten van het Gewest Brussel hadden nooit mogen omgevormd worden tot een geweststaat met honderden ministeriële ambtenaren, 8 ministers, 89 parlementsleden, een gouverneur en een vicegouverneur, 19 burgemeesters, een 150 tal schepenen, OCMW raden, en nu ook nog politieraden en politiecolleges. De Brusselse ‘apparatchiks’ zijn niet van plan dit profitariaat op te geven. In tegendeel, ze eisen 20 miljard Bef extra (500 miljoen euro). Zo kunnen ze al die bureaucratie onderhouden en parlementsleden en ministers nog meer laten profiteren.
Bovendien zijn er nu twee Geweststaten die zich opstellen tegen de derde geweststaat: Vlaanderen. “Bruxelles aux Bruxellois” heeft geen enkele betekenis. Antwerpen of Gent kunnen dan ook zeggen: ‘Antwerpen aan de Antwerpenaren’ en ‘Gent aan de Gentenaren’ en eisen dat ze een parlement en een regering krijgen. Binnen enige jaren wordt Brussel bestuurd door allochtone Belgen met dubbele nationaliteit. De overblijvende kleine minderheid van autochtone Franstalige en Vlaamse inwoners zullen niets meer te zeggen hebben in het bestuur. Dat zou beide gemeenschappen moeten aanzetten tot nadenken over de rol van Brussel, als hoofdstad, maar niet als Geweststaat.
Splitsing van de provincie Brabant. Van 1 gouverneur naar 3 gouverneurs en 2 vice-gouverneurs
Voor de provincie Brabant werd gesplitst (nog een splitsing), was er één gouverneur. Na de splitsing moesten de belastingbetalers drie gouverneurs en twee vicegouverneurs onderhouden maar ook 2 provinciale raden, 2 bestendige deputaties enz. in plaats van 1. Bestendige afgevaardigden hebben dezelfde wedde als een parlementslid + voertuig met chauffeur. Waarom zouden de politici niet splitsen, zij vermenigvuldigen de politieke mandaten en winstgevende posten. Dit vereist ook een groot aantal ambtenaren, kabinetschefs, raadgevers enz. om deze gouverneurskabinetten te vormen en de belastingbetaler maakt men wijs dat dit nodig is voor beter bestuur.
Vijfentwintig parlementsleden en 4 ministers voor 73.000 Duitstalige inwoners.
Het parlement van de Duitstalige gemeenschap bestaat uit 25 parlementsleden en heeft een regering met 4 ministers (waarvan een minister-president), voor ong. 73 Duitstalige inwoners. Het merendeel van deze inwoners spraken al Frans toen deze gemeenschap een Regering en een parlement kreeg. Dit zijn waanzinnige toestanden waardoor België nu 7 parlementen telt. Deze regio heeft niet meer inwoners dan een middelgrote gemeente, maar wordt bestuurd door een Minister-president en 3 ministers. Deze inwoners moeten ingeschakeld worden in het Gewest Wallonië en deze regering en dit parlement moeten afgeschaft worden. Het Waals Gewest had dit nooit mogen toestaan.
Di Rupo kondigt aan dat niemand mag verarmen door de staatshervorming. Behalve de Vlamingen?
Uit de openbare verklaring van Di Rupo blijkt, dat niemand mag verarmen door de Staatshervorming. Nu niet, morgen niet, en ook niet in de toekomst. Hij bedoelde daarmee dat alleen dat de Franstaligen beschikken over een “verworven recht” ten opzichte van de Vlamingen en dat alleen de Franstaligen niet mogen verarmen. De enorme geldtransferten zijn dus geen verarming voor Vlaanderen. Men zou dus gaan denken dat de Vlamingen wegens hun “Vlaamse geaardheid” moeten betalen voor de Franstaligen en dat dit onvoorwaardelijk is en onbeperkt in de tijd. Er zijn meer en meer arme mensen in Vlaanderen en de sociale en economische toestand is ook hier verre van optimistisch. Hoe lang kan Vlaanderen dan nog betalen voor de andere regio’s?
Vlaanderen heeft een belangrijke schuldenberg, geen geld om de bouwvallige scholen te vernieuwen, geen geld om de gehandicapten te helpen, geen geld om de bruggen in slechte staat te vervangen, enz. De vraag stelt zich dan of een regio die zelf ook veel sociale en economische problemen begint te kennen en zelf geldgebrek heeft om de schoolgebouwen te moderniseren, de wegen te herstellen, de gehandicapten te helpen, bruggen te herbouwen, nog verder deze toestand kan aanvaarden zonder dat de “solidariteit” een ander karakter krijgt en aan strenge voorwaarden is verbonden. Solidariteit wordt niet blindelings toegekend, alsof de Vlamingen vanzelfsprekend, natuurlijkerwijze moeten werken voor de andere regio’s die weigeren om het bureaucratisch en corrupt systeem à la Charleroi en elders in Wallonië en Brussel, in de kiem te smoren.
Er is geen grotere bedreiging voor de overleving van België dan de waanzinnige staatsstructuur van dit land.
Wij pleiten voor een eenvoudige structuur:
1° Het Brussels Gewest moet afgeschaft worden en onder de voogdij geplaatst van de federale paritaire regering. Dan eerst wordt Brussel opnieuw de Hoofdstad van beide gemeenschappen.
2° De Franse Gemeenschap met regering en parlement moeten gefusioneerd worden met het Waals Gewest. Vlaanderen heeft ook geen 2 regeringen en 2 parlementen. Deze Franstalige/Waalse luxe is overbodig.
3° De onnodige Senaat moet afgeschaft worden. De politici zijn bewust dat de Senaat geen enkel nut heeft, maar de Senatoren zullen zichzelf niet wegstemmen. Alleen de ‘eigen postjes’ hebben belang, niet het algemeen belang.
3° De arrondissementscommissariaten (altijd overbodig geweest sinds hun bestaan) en de provincies zijn onnuttige en overbodige instellingen die goed en snel bestuur belemmeren door te veel bestuurlijke hiërarchische niveaus. Zij hadden moeten verdwijnen toen elk Gewest een regering en een parlement kreeg.
3° De ministeriële kabinetten moeten afgeschaft worden. Er zijn genoeg ministeriële diensten en hoge ambtenaren om de ministers in hun taak te helpen. Dit is ook zo in Nederland. Het kabinettensysteem politiseert en leidt tot corruptie en kost miljoenen € aan de belastingbetaler.
4° De gemeentescholen en provinciale scholen moeten overgeheveld worden naar het Gemeenschapsonderwijs. Al deze lokale gemeentelijke en provinciale administratieve diensten met een schepen van onderwijs, bestendige afgevaardigde van onderwijs, enz. is geldverspilling. Het onderwijs wordt daardoor efficiënter, gerationaliseerd, en eenvormig. Deze sanering zal miljoenen € besparing opleveren.
6° Het aantal intercommunales en VZW’s op kosten van de belastingbetaler moet drastisch verminderen en de overblijven intercommunales gesaneerd. In de bestuursraad krioelt het van politici die een wel betaald bestuursmandaat cumuleren met andere mandaten.
7° Politieraden en politiecolleges afschaffen. De lokale politie met twee niveaus, moet gefusioneerd worden met de federale politie. Een ééngemaakte politie is veel efficiënter en veel goedkoper. De indeling in lokale en federale politie heeft geen zin. Daardoor werden nieuwe zelfstandige entiteiten in het leven geroepen met een enorme en dure bureaucratie: de politieraden en de politiecolleges. Een feitelijke verdubbeling van de gemeenteraad en de politieraad in elke politiezone. Dat leidde tot nieuwe enorme bureaucratie van ambtenaren en nieuwe bevoegdheden voor de politici met zitpenningen. Voor dit nieuw bureaucratisch apparaat moeten de inwoners van de gemeenten die deel uitmaken van de politiezone zwaar belast worden. Dit heeft honderden nieuwe ambtenaren vereist, secretarissen, ontvangers, met een dikke wedde en een aantal bedienden om deze nieuwe bureaucratie in stand te houden. Bovendien stemt elke politieraad niet dezelfde reglementen voor de lokale politieambtenaren, wat aanleiding geeft tot onvrede en discriminaties.
Deze politieraden en politiecolleges zijn bezet door de lokale politieke mandatarissen die nieuwe functies cumuleren er zitpenningen krijgen, te betalen door de inwoners. De lokale politie volledig inlijven in de federale politie met een centrale administratie, zoals dit bestond bij de Rijkswacht, laat toe al deze bureaucratie af te schaffen en dit verandert niets aan het begrip ‘lokale politie’. De lokale politiecommissariaten blijven waar ze zijn. Dit laat toe miljoenen euro’s te besparen, meer efficiëntie, betere werking, beter bestuur, betere communicatie, enz.
Een eenvoudige en werkbare staatsstructuur voor België bestaat uit:
1°De federale staat met voldoende middelen voor de haar wel omschreven toegekende homogene bevoegdheden.
2°Het Vlaams Gewest met de Vlaamse Regering en het Vlaams Parlement met homogene bevoegdheden.
3° De Waals Gewest met de Waalse Regering en het Waals parlement met homogene bevoegdheden.
4° Brussel als hoofdstad onder de voogdij van de Federale paritaire regering.