Nieuw Pierke - Forum over democratie

Als het waar is dat mensen zoiets ongevaarlijk als het Gravensteenmanifest niet durfden tekenen uit angst voor represailles in hun werkomgeving, zitten we met een enorm probleem. Vlaanderen is dan bezig af te zakken naar een ayatollah dictatuur.

In een artikel over hoe het Gravensteenmanifest tot stand kwam, schrijft de gastheer van de groep Chris Michel een zin die mij koude rillingen bezorgde:
"Een aantal mensen die we aanspraken (onder wie een aantal vrouwen) stond achter ons initiatief, maar durfde niet openlijk meedoen uit angst voor represailles in hun werkomgeving." Verder in de tekst kan men lezen: "Bovendien belden of schreven heel wat mensen ons dat ze het initiatief wel steunen, maar niet meteen durven tekenen omdat ze de mogelijke reacties vrezen." (DS 6.03.08)

".. uit angst voor represailles in hun werkomgeving."

Is dat echt zo, of is het een draai proberen te geven aan het feit dat er geen vrouwen mee tekenden? Een 'leugentje om bestwil'? Hoeveel zijn 'een aantal mensen', en over welke werkomgevingen gaat het, waar ze represailles vrezen? En welke represailles vrezen ze? Als het om verschillende mensen in verschillende werkomgevingen gaat, zitten we in Vlaanderen met een reuzengroot probleem van een democratisch deficiet, van een beangstigende fnuiking van het recht op vrije meningsuiting. Bovendien durven 'heel wat mensen' niet tekenen, uit vrees voor reacties... Chris Michel heeft 'A' gezegd, nu moet hij ook 'B' zeggen. Niet dat hij meteen met de namen naar buiten moet komen (daar zullen de betrokkenen uiteraard niet mee gediend zijn, en het schendt hun recht op privacy), maar op zijn minst aangeven om welke werkomgevingen het gaat. Hij zegt voorstander te zijn van een open, sociale, groene en multiculturele maatschappij die solidair is. Het feit dat mensen niet durven tekenen omwille van represailles in hun werkomgeving is net het omgekeerde. Een Vlaanderen of een België dat dit toelaatbaar vindt, glijdt vervaarlijk af naar een aytollah dictatuur. Eerder dan een manifest over solidariteit of niet tussen Vlaanderen en Wallonië, of over een Belgisch status-quo dat al of niet aanvaardbaar is, is er dan een dringender nood om het recht op vrije meningsuiting te verdedigen als een essentiële basis voor democratie. En het fnuiken hiervan aan de kaak te stellen. Wellicht moet een tweede Gravensteenmanifest hierover gaan?

Toemaat:

Op maandag 10 maart reageert Walter Zinsen in DS op het artikel van Chris Michel. Met twijfel over de uitspraak i.v.m. represailles. Hij begint zo:

Onder de titel 'Agree to disagree' (DS 6 maart) deed Chris Michel zijn beklag over het feit dat 'Vlaamsgezinden' in sommige kringen geen recht van spreken meer hebben. Sterker: mensen, die achter de Gravensteengroep staan, 'durfden niet openlijk meedoen uit angst voor represailles'.  Val nu om! In dit Vlaamse land, veilig verscholen achter zijn dijken en taalgrenzen, bevrijd van hoofddoeken en andere nefaste vreemde invloeden, waar het eenheidsdenken almaar meer wortel schiet, zou het juist niet geapprecieerd worden dat brave, sociaal voelende mensen pleiten voor een versterking van het regionale niveau? Als dit waar is, vriend Michel, dan vindt u bij alle democraten die de vrije meningsuiting hoog in het vaandel dragen, hierbij alle morele en andere steun die u verdient. Dan is het inderdaad zo dat we agree to disagree.
Maar sta me toch enige scepsis toe. Want het zijn juist mensen die de Vlaamse communis opinio (waartoe nu dus ook een 'progressieve' vleugel behoort) niet of slechts gedeeltelijk volgen, die de mond wordt gesnoerd. Een paar voorbeelden. U en ik kennen Vlaamse politici die vinden dat over de uitbreiding van Brussel wél gepraat moet kunnen worden, ja zelfs zo'n uitbreiding toejuichen. Mogen die politici hun mening vrijuit verkondigen? Pascal Smet, de Brusselse minister, heeft het een keertje geprobeerd. Hoon en smaad waren zijn deel. Sedertdien zwijgt hij, althans hierover en in het openbaar. ..

En hij eindigt zij opiniestuk met:

Voor al die mensen, vriend Michel, die de Vlaamse dogma's niet voetstoots aanvaarden, hebben u en uw medestanders ter rechter- en ter linkerzijde een term bedacht: wij zijn 'Belgicisten'. Het woord begint, naar het woord van Jef Coeck, stilaan een geuzennaam te worden. Die 'Belgicisten' noemen zichzelf sociaal en progressief, zo klaagt u en u vraagt zich af wat er sociaal is aan 'aan een Belgisch nationalisme dat georkestreerd wordt door de rechtse bourgeoisie'.

Dan eerst maar eens een misverstand rechtzetten. Aan mijn gevel zal nooit een vlag wapperen: geen Belgische driekleur, geen zwarte leeuw op geluw veld, hooguit een vredesvaan. Iedere vorm van welk nationalisme dan ook is me een gruwel. Met die rechtse bourgeoisie heb ik dan ook, het zal u verbazen, geen affiniteit. Maar als u vindt dat ze de Belgisch constructie orkestreert, waarom bestrijdt u die bourgeoisie dan niet in plaats van de Belgische federatie? Als elk land moet verdwijnen waar de rechtse bourgeoisie de plak zwaait, dan zullen er weinig overleven. Trouwens, wie zegt dat het Vlaamse nationalisme niet evenzeer georkestreerd wordt door een rechtse bourgeoisie? Al eens de namen bekeken van de ondertekenaars van het Warande-manifest? En tot welke klasse behoort de heer Bruno Valkeniers, de zelfverklaarde aanhanger van een regime dat het recht op vrije meningsuiting vervangen had door foltering en moord?

Vriend Michel, tussen al dat nationalistisch geweld van 'Belgen' en 'Vlamingen' in zit een mensensoort die droomt van een nieuw Belgisch model. Het is op deze bladzijden al beschreven door John Vandaele (DS 4 maart). Een model, waar de bevoegdheden toegekend worden aan de niveaus, waarop ze het meest doeltreffend kunnen worden uitgeoefend. Een model dat door en door democratisch is en daarom uiteindelijk ook de monarchie zal afschaffen. Een model waarin het goed leven is voor Vlamingen, Walen, Brusselaars en, niet te vergeten, de medeburgers van vreemde herkomst. Een model, waarin niet één groep verantwoordelijk wordt gesteld voor al wat mis loopt (zoals ook de Gravensteners doen), maar waar eerst voor eigen deur geveegd wordt. Do we agree to disagree?

Walter Zinzen is oud-VRT-journalist

Een reactie van Matthias Storme op het artikel van Zinzen vindt u hier....