Nieuw Pierke - Forum over democratie

Le Soir publiceerde een plannetje van een corridor, waarschijnlijk alleen om hem te kunnen afvoeren. De kern van de boodschap van de FDF-krant Le Soir aan de Franstalige politici: laat dat met beuken begroeide gangetje vallen en onderhandel, "zonder uiteraard de faciliteiten op te geven", over waar het echt om gaat: "een mature confederatie, bestaande uit drie geëmancipeerde regio's, een confederaal België met 1 Vlaams in het Noorden en 2 volwaardige Franstalige Gewesten in het Zuiden". Daarmee eisen de Franstaligen meer dan wat ze ooit in het huidige België kregen: op alles, maar dan ook alles, een veto- of blokkeringsmogelijkheid. Dat is wat blijkt uit het editoriaal van Le Soir van 16 juni.

Le Soir publiceerde in zijn laatste weekeindeditie twee kaartjes met een corridor tussen Brussel en Wallonië, zogenaamd het 'minimum minimorum' bij onderhandelingen met de Vlamingen. Naast 'uiteraard' de door Le Soir steeds herhaalde gebedsmolen van eisen, zoals stemrecht in Brussel voor de Franstaligen in Vlaanderen bij de splitsing van BHV, garantie op permanente faciliteiten, de benoeming van drie burgemeesters, uitbreiding van Brussel, enz.. De Standaard publiceerde (toevallig of niet) diezelfde dag een stukje over 'de corridor'. Journalist Steven Samyn: "Net zoals Bill Clinton in 1992 de verkiezingsstrijd tegen George Bush senior introk met de slogan 'It's the economy, stupid', trekken de Franstaligen vandaag naar de onderhandelingstafel met de boodschap 'It's the corridor, stupid'. Het idee is in Vlaanderen, terecht, decennialang van tafel geveegd als onbespreekbaar. Maar misschien is het tijd om out-of-the-box te denken. Het voorstel Brussel uit te breiden in ruil voor een splitsing van BHV is te gek voor woorden. Maar wat als de 'geen morzel grond'-doctrine zou worden opgegeven in ruil voor de overheveling van echte hefbomen naar de regio's en een definitieve oplossing voor de faciliteitengemeenten en BHV? Is de vraag stellen of een stuk Zoniënwoud een te hoge prijs is, vloeken in de Vlaamse kerk? Op de Franstalige partijhoofdkwartieren worden de scenario's in elk geval niet weggelachen.... Het alternatief is die andere oplossing: het einde van België. Dat laatste wordt aan de overkant van de taalgrens omschreven als het worstcasescenario. Opmerkelijk, want de Franstaligen gedragen zich steeds meer als bedrijfsleiders van de NV België die zeggen dat ze een toekomst zoeken voor hun onderneming in moeilijkheden, terwijl ze in hun achterhoofd aan het rekenen zijn wat ze bij een faillissement uit de brand kunnen slepen. Of worden de corridorscenario's alleen uitgewerkt om te verbergen dat ze op de Franstalige hoofdkwartieren hoegenaamd geen idee hebben waar het land naartoe moet? Is het echt 'the corridor, studip' of gewoon 'the stupid corridor'."

Het is noch 'the corridor, studip', noch 'the stupid corridor'. Wel: 'it's not the corridor, stupid'. De bij het FDF aanleunende Le Soir heeft een perspectief op langere termijn voor ogen, waarbij die corridor geen enkel belang heeft. Als ze op de Franstalige hoofdkwartieren zogenaamd volgens Samyn "geen idee hebben waar het land naartoe moet", dan heeft Le Soir in elk geval een duidelijk idee. Zoals op de blog van Le Soir te lezen was, reageerden enkele lezers met de bedenking dat het kaartje publiceren, terwijl men er bij vermeldde dat dat het 'minimum minimorum' was, wel een erg domme onderhandelingstaktiek was, want "men geeft toch niet al voor de onderhandelingen alles uit handen". Het was volgens ons heel waarschijnlijk juist de bedoeling van de krant om die piste van een corridor af te kunnen voeren. De krant komt er maandag nog in een artikel op terug, met het bericht dat dat soort kaartjes wel degelijk op tafel gelegen heeft tijdens onderhandelingen, vandaag en in 2007. Maar, zegt Le Soir, de Franstalige partijen hebben op onze kaartjes gereageerd door nogmaals hun eis te verduidelijken dat ze pleiten voor een uitbreiding van het Brussels Gewest, voorafgaandelijk aan elke echte onderhandeling met de Vlamingen. Zo heeft Le Soir ze waar hij ze hebben wil: de kaartjes zijn een gelegenheid om de Franstalige politici te waarschuwen dat ze zich niet moeten bezig houden met een dergelijke nonsens als enkele kilometer bos, die ze nooit zullen krijgen, maar dat ze hun aandacht beter richten op de essentiële zaken. Luc Delfosse maakt dat in zijn editoriaal van maandag 16.06, in zijn gebruikelijke barokke en dubbelzinnige stijl, wel heel duidelijk. De corridor is een 'echte valse eis', een 'uitdagend argument' tegen de 'cynische Vlaamse herderin', voor een doorgang die er nooit zal komen. Hij spelt de Franstalige politici de les: hou u niet bezig met een onwaarschijnlijke corridor van beukenbomen: ga, "zonder uiteraard de faciliteiten op te geven", onderhandelen over "een mature confederatie, bestaande uit drie geëmancipeerde regio's. In het Zuiden, plaats voor twee regio's op voet van gelijkheid: Wallonië en Brussel. Beide beheren samen de interfrancofone solidariteit binnen een culturele gemeenschap..die zich niets aantrekt van grenzen.." Kan het duidelijker: It's not the corridor, stupid. Daarmee eisen de Franstaligen meer dan wat ze ooit in het huidige België kregen: op alles, maar dan ook alles, een veto- of blokkeringsmogelijkheid (*). (Zie het volledig editoriaal onder de rubriek Kort Gezegd; 16.06.08 De zeer verbazende corridor van Waterloo)

(*) Als Le Soir en confederatie ziet zoals ze als hierna gedefinieerd is, krijgen ze inderdaad bij de ontmanteling van een federaal België blokkeringsmogelijkheden zoals nooit te voren: volgens de definitie van L. Favoeu, et al., (Droit constitutionnel, Dalloz, 4e uitgave, 2001, p.369.) is een confederatie “een associatie van autonome staten die haar oorsprong vindt in een internationaal verdrag, niet in een grondwet, zij het dat in een later stadium een grondwet kan worden vastgesteld. In een confederaal systeem behoudt elke deelnemende staat zijn volle soevereiniteit hetgeen impliceert dat beslissingen bij unanimiteit moeten worden genomen - en elke staat dus een vetorecht heeft – en, bovendien, dat de vastgestelde regelen niet onmiddellijk doorwerken in de interne rechtsorde van de Staten maar door hen moet worden “gerecipieerd”. De soevereiniteit van de Staten wordt overigens in die mate geëerbiedigd dat elk van hen de confederatie kan verlaten wanneer hem dat schikt.”