Nieuw Pierke - Forum over democratie

Vorige zondag konden mijn vader en ik spoorslags elk naar ons gekozen evenement. Mijn vader trok naar Hangar 29 in Antwerpen om te supporteren voor 'Ik kies voor Vlaanderen' van de Vlaamse Volksbeweging, en ik ging naar het Atomium voor het Belgavox concert.

Gratis 50 zangers meemaken, dat kon ik niet voorbij laten gaan. Op de website van Belgavox kon ik het volgende lezen: "Het Belgavox Concert is het eerste evenement van de vzw Belga-Vox. Het concert wil bijdragen tot het versterken van de solidariteit, de dialoog, het respect, het samenhorigheidsgevoel en de multiculturele diversiteit in België. En Belga-Vox is dan weer een vzw "die wil bijdragen tot het versterken van de solidariteit, de dialoog, het respect, het samenhorigheidsgevoel en de multiculturele diversiteit in België. De vzw wil bovendien helpen bij het versterken van de Belgische identiteit." De doelstellingen van het concert zijn dus krak dezelfde als deze van de gelijknamige vzw, alleen doet die vzw er nog een schep bovenop, en wil ze "bovendien helpen bij het versterken van de Belgische identiteit". Wat die 'Belgische identiteit' dan wel is, komt men er niet te weten, en hoe die vzw zal helpen die 'te versterken' is mij ook al een raadsel. Door het concert te laten presenteren door het duo Bart Peeters en Armelle Gysen? Het Eurovisie Songfestival de avond ervoor werd ook door een duo gepresenteerd, maar heeft dat de Europese identiteit versterkt? Daar heb ik niets van gemerkt, wel dat er in de zaal massaal met allerhande nationale vlaggen gezwaaid werd. Het leek op sommige ogenblikken bijna op een wielerkoers met akties van 'Vlaanderen vlagt', maar dan een keer van andere nationalisten. Vooral Turkse en Israëlische vlaggen vielen mij op. Straks doet wellicht ook nog landen als Egypte en Libië mee aan dat festival?

In de gazetten de week ervoor was er plots een opflakkering van Vlaams-nationalisten tegen Belgisch-nationalisten, waarbij de grote woorden niet geschuwd werden: "de zangers maken er een erezaak van het regime actief te ondersteunen". Dat opiniestuk van Peter De Roover, politiek secretaris van de Vlaamse Volksbeweging (DS 13.05.09) was eigenlijk vooral een gratis reklame voor het evenement waar mijn vader naartoe is gegaan. En de volgende dag meende een lid van de Gravensteengroep dat het initiatief "ook negationistisch is in de zin dat het een bestaande realiteit en evolutie weigert te erkennen", en dat hij "het Belgavox-manifest allerminst als progressief, maar integendeel als conservatief en bij momenten reactionair beoordeelt" (DS 14.05.09). Met dat zogenaamde 'Belgavox-manifest' had Belgavox echter niets te maken, het was geen manifest van hen of van de zangers, maar van een zestigtal academici die op de actualiteit mee wilden surfen, en in de verpakking van hun steun aan 'het volksfeest Belgavox' een pleidooi hielden voor 'hun project voor België' onder de titel 'België heeft toekomst' (DS 13.05.09). Daar zat geen enkele zanger bij. Misschien zingt Kristien Hemmerechts, een van de ondertekenaars, wel onder de douche, maar toch -wellicht maar best- niet op de planken. En ik heb het voor u nagetrokken: alle ondertekenaars van het Vooruitmanifest zitten weer bij de ondertekenaars van het verkeerdelijk Belgavox genoemde manifest. Die ondertekenaars noemden zich in een eerste tekst de 'internationalistische linkerzijde', en ze pleiten er alweer voor dat het sociaal overleg, de sociale zekerheid en de arbeidswetgeving Belgisch moeten blijven. Een pakje 'Belga Rood' dus.

In elk geval, het Belgavox concert was zeker duizend keer beter dan het Eurovisie songfestival. Daarvan is mij geen enkel lied bijgebleven.

Maar waar mijn vader uit Antwerpen mee thuis is gekomen, daar versta ik geen fluit van. Nu zouden de Vlaamse partijen geen enkele communautaire eis meer moeten stellen, en de Franstaligen met hun vragen op de proppen laten komen. De kwestie Brussel-Halle-Vilvoorde willen ze gewoon haar parlementaire weg laten volgen tot aan de splitsing. De nieuwe taktiek van de Vlaamse Volksbeweging. Las ik niet onlangs dat een Franstalige - alweer linkse - journalist het de normaalste zaak vindt dat de Franstalige partijen 'demandeur de rien' zijn, want dat ze geen masochisten zijn, en ze geen staatshervorming zullen aanvaarden die hen armer maakt? Volgens mij zit de VVB met die taktiek te wachten op Godot. En, vroeg ik mijn vader nog, gaan de Vlaamse strijdtroepen dan niet meer betogen in de faciliteitengemeenten, of eist de VVB vanaf nu niet meer dat als de Franstaligen deel willen uitmaken van 'onze' samenleving ze dan geen andere keuze hebben dan Nederlands te leren en de Vlaamse cultuur te aanvaarden? En zullen ze geen slogans meer gebruiken in de stijl van 'aanvaard Vlaanderen zoals Vlaanderen u aanvaarde, en indien u onze taal, onze cultuur en onze levenswijze blijft onderuithalen raden wij u aan gebruikt te maken van een Vlaams voorrecht: het recht om op te stappen'? "Dat ook weer niet," antwoordde mijn vader, "dat zijn eisen en slogans die we niet laten vallen." Dus dan toch niet helemaal 'demandeur de rien' begrijp ik.