Nieuw Pierke - Forum over democratie

De politici in ons land gaan blijkbaar stevig de concurrentie aan met Magritte. Straks mogen we nog een museum van de surrealistische politiek openen. Stof genoeg.

Nu het vakantie is, heb ik weer wat meer tijd om de politieke actualiteit te volgen. Naast vijftien federale ministers zijn we nu zeven staatssecretarissen en nog een regeringscommissaris 'rijk', of eigenlijk 22 keer hierdoor zelf wat armer. Behalve een minister van Financiën houden zich twee staatssecretarissen bezig met fiscale fraude: een 'voor de Coördinatie van de fraudebestrijding' en een 'voor de Modernisering van de Federale Overheidsdienst Financiën, de Milieufiscaliteit en de Bestrijding van de fiscale fraude'. Dat is geen gestotter van mij, zo staat het op de website van de Federale overheid: 'Samenstelling en bevoegdheidsverdeling van de federale regeringsleden'
Een minister voor 'Ondernemen en Vereenvoudigen' is blijkbaar ook nog niet voldoende, want er wordt nu speciaal voor de ex-minister van Binnenlandse Zaken een regeringscommissariaat ingevoerd, 'belast met het opstarten van een interne audit van de federale overheid'. Gezien hij blijkbaar alleen belast is met 'het opstarten' zal hij zo lang mogelijk wachten om die audit te beginnen zeker, want anders is hij snel zijn job kwijt. Dan moet hij terug naar het parlement, en verdient hij nog slechts de helft. Hoe zou u zelf zijn? Ofwel lopen die ministers en staatssecretarissen elkaar allemaal voor de voeten, of steekt straks de ene het op de andere dat er helemaal niets is gebeurd.

Het doet mij spontaan denken aan een schilderij van Pieter Bruegel: 'De parabel der blinden'. U wel bekend denk ik, want hiervoor moet men toch geen minister van cultuur zijn. Een aantal blinden in een rij houden zich aan de vorige vast. Op het schilderij zien we dat er al twee in een vijver zijn gesukkkeld. Dat zou de uitbeelding zijn van een passage uit het evangelie van Mattheus (XV, 14), waarin Christus zegt over de Farizeërs: "Het zijn blinde leiders van blinden. Wanneer echter een blinde een blinde leidt, zullen beiden in een kuil vallen." Wat zegt de verse regeringscommissaris: "Als politiek bestuurder heb ik constant te maken met de noodzaak om de werking van de overheid te verbeteren. Maar of ik nu de grootste specialist ben in audits, durf ik nu ook niet te zeggen." Maar in het land der blinden is éénoog koning, toch?

Het is ook niet voldoende dat er zich een Vice-Eerste Minister bezig houdt met het Migratie- en asielbeleid, daarbij is er ook nog een 'Staatssecretaris voor Migratie-en asielbeleid, toegevoegd aan de Minister belast met Migratie- en asielbeleid, en wat de Coördinatie van het Migratie- en asielbeleid betreft, toegevoegd aan de Eerste Minister'. (Ik stotter weer niet. Echt, zo staat het er: staatssecretaris belast met migratie- en asielbeleid, en Coördinatie van .. datzelfde beleid..). Noteer dat ook nog de eerste minister 'belast is met de Coördinatie van het Migratie- en asielbeleid'. Een andere staatssecretaris is 'belast met Personen met een handicap' (Is dat geen zaak van de gemeenschappen? En moet dat politiek correct niet heten 'belast met de anders-validen'? Riskeert die niet het CGKR op zijn dak te krijgen, wegens discriminerend woordgebruik?). Een staatssecretaris voor 'Maatschappelijke Integratie en Armoedebestrijding' maakt het lijstje volledig. Na een grote regularisatie van asielzoekers en wat gezinsherenigingetjes verzuipt die meteen in het werk.

In de Franse Gemeenschap zijn er nog altijd twee ministers voor onderwijs, of eigenlijk drie, of zelfs vier: een is bevoegd voor het hoger onderwijs, een andere voor het leerplichtonderwijs, maar daarnaast houdt een derde zich bezig met 'Tweedekansonderwijs'. Zoveel ministers, en dan nog een onderwijs dat bekend staat als een van de slechtste in Europa. Of net daarom? Dan is er nog een vierde, die zich bezig houdt met de voorschoolse periode en bevoegd is voor 'Kinderopvang'. Gaat die een peutertuin opzetten misschien?

In Brussel is er een minister van taxi's, een staatssecretaris voor Afval, een voor de Brandweer en een voor Mobiliteit. Volgens La Libre Belgique is deze laatste niet zomaar bevoegd voor mobiliteit, maar 'en charge de la Mobilité douce'...

In de Vlaamse regering is er een minister die zich bezig houdt met 'Armoedebestrijding', een andere met 'Welzijn, Volksgezondheid en Gezin', nog een derde met 'Sociale Economie' en een vierde met 'Gelijke Kansen'. Ook die zullen elkaar voor de voeten lopen zeker? Terwijl er op federaal niveau dan ook weer nog ministers zijn die zich met dezelfde thema's bezig houden: een Vice-Eerste Minister en Minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid, belast met Maatschappelijke Integratie, plus nog een staatssecretaris voor 'Maatschappelijke Integratie en Armoedebestrijding'. Plus een Vice-Eerste Minister en Minister van Gelijke Kansen. Het is dus drummen om zich te mogen bezig houden met armoede, gelijke kansen, sociale economie en dergelijke, eerder dan met besparingen. Die titel vind ik bij geen enkele minister. Of is het juist een vooruitziend en visionair beleid? Gezien er helemaal niet bespaard wordt, zullen er steeds meer in de armoede terecht komen, onder meer door te kleine pensioentjes. En de ministers staan nu al klaar om formulieren te ontwerpen en besluiten voor te bereiden om een of andere tegemoetkoming uit te delen: korting op een nieuw gebit vanaf 75 jaar, warme interlok voor als de chauffage te duur is, bonnen voor een gaarkeuken. Mits men natuurlijk hiervoor aanklopt bij een van de drie erkende vakbonden, die dergelijke 'toekomstgerichte' diensten zullen aanbieden. Daarom is het geniaal dat de specialist in dienstbetoon Daerden net tijdig de pensioenen onder zich krijgt. Veel oudjes zullen Di Rupo nog dankbaar zijn, wacht maar tot de volgende verkiezingen...

De titels van al die excellenties kunnen niet lang genoeg zijn. Absoluut kampioen is wel Melchior Wathelet:
- Staatssecretaris voor Begroting, toegevoegd aan de Minister van Begroting
- Staatssecretaris voor Migratie-en asielbeleid, toegevoegd aan de Minister belast met Migratie- en asielbeleid, en wat de Coördinatie van het Migratie- en asielbeleid betreft, toegevoegd aan de Eerste Minister
- Staatssecretaris voor Gezinsbeleid, toegevoegd aan de Minister van Werk, en wat de aspecten inzake personen- en familierecht betreft, toegevoegd aan de Minister van Justitie
- Staatssecretaris voor de Federale Culturele Instellingen, toegevoegd aan de Eerste Minister.
Op zijn eentje zou hij dus het werk van een vijftal ministers kunnen doen. Dat zou pas een besparing zijn.

Maar ook in Vlaanderen weet men er weg mee. De titel van ex-busbestuurster Ingrid Lieten (sp.a): 'Viceminister-president van de Vlaamse Regering, Vlaams minister van Innovatie, Overheidsinvesteringen, Media en Armoedebestrijding'. Of Geert Bourgeois (N-VA): 'Viceminister-president van de Vlaamse Regering, Vlaams minister van Bestuurszaken, Binnenlands Bestuur, Inburgering, Toerisme en Vlaamse Rand'. Dat kan blijkbaar niet iets simpels zijn zoals 'minister van binnenlands bestuur' of 'minister van overheidsinvesteringen', omdat men een rattatouille van bevoegdheden aan een minister geeft die niets met elkaar te maken hebben, en die op hun visitekaartje allemaal willen uitpakken met wat voor uiteenlopende domeinen ze zich allemaal bezig houden. Dat geeft ook aan dat de overheid zich met alles, maar dan ook met alles bemoeit, zoals in een communistische verzorgingsstaat.

Als men nog meer staatssecretarissen wil benoemen om partijgetrouwen voor bewezen diensten te belonen, heb ik een voorstel voor een titel: 'Staatssecretaris voor Glasbollen en Hondendrollen'. Of als het iets langer moet zijn, zoals dat vandaag de mode is: 'Staatssecretaris voor Glasbollen, afvalcontainerparken, recyclage van batterijen, toegevoegd aan de minister voor Klimaat en energie, en voor Hondendrollen, toegevoegd aan de minister belast met de Overheidsbedrijven wat het opruimen betreft en aan de minister van Volksgezondheid wat de preventie betreft'. Omdat hondenpoep waarschijnlijk toch voor veel mensen een ernstiger probleem is dan taxi's, milieufiscaliteit of het opstarten van een interne audit van de federale overheid. En dan zitten we al wat meer in de artistieke sfeer, al heeft het nog niet het artistiek niveau van een Kakmachine, maar zo verzamelen we toch onderwerpen voor een museum van de surrealistische politiek. Het is maar een voorstel, en toch minstens even intelligent als al het voorgaande. Mijn gedacht toch.