Ontvang de nieuwsbrief op regelmatige basis
Broederliefde, het kan toch schoon zijn. Luisteraars van De ochtend waren er donderdag getuige van toen Eric Van Rompuy langskwam. In mei 2008 schreef hij nog op zijn blog: 'Er is geen andere uitweg dan stemmen over BHV, het is de enige taal die de Franstaligen begrijpen.' Nu klonk het: 'Niemand heeft ooit gezegd dat er geen onderhandelde oplossing mag komen over BHV'.
Nu geeft Eric wel toe dat de aanwezigheid van zijn broer in de Zestien zijn revolutionaire gedachten getemperd heeft. Al helpt het wellicht evenzeer dat Leterme, die hem een ministerspost misgunde, daar niet meer zit.
Alleszins klonk zijn interview op Radio 1 als een echo van dat van zijn broer een dag eerder. Inclusief een opmerkelijke, maar weinig opgemerkte uitspraak over de bijzondere financieringswet, die de verdeling van de financiële middelen tussen de verschillende overheden in ons land regelt. Die moet volgens de premier niet dringend herzien worden. Onlangs verklaarden zowel Guy Vanhengel als Marianne Thyssen nochtans dat alleen zo'n herziening de federale budgettaire problemen kan oplossen. Het federale niveau zit financieel in slechte papieren, terwijl de deelgebieden alsmaar meer geld toegeschoven krijgen. Ten gronde zal de premier het wel eens zijn met zijn vice-premier en zijn partijvoorzitster, maar hij beseft wellicht dat een nieuw financieel evenwicht nu moeilijk haalbaar is.
Zo zijn de meeste Franstalige partijen niet meteen voorstander. Dat lijkt bizar, want wilden net zij het federale niveau niet versterken waar de Vlamingen het wilden uitkleden? Het ligt allemaal wat complexer. Het federalistische discours van sommige Franstalige politici heeft altijd wat hypocriete kantjes, maar voor Vlaamse partijen is het makkelijker om het federale niveau te herfinancieren ten koste van de deelstaten, gezien de gezondere situatie van de Vlaamse financiën.
Daarvoor moeten we terug naar de oorsprong van de financieringswet, in 1989. Franstalige politici vinden dat ze zich toen lieten rollen door de Toshiba-boys, de schrandere medewerkers van Dehaene die alle gevolgen van de complexe financieringswet simuleerden via nog complexere computermodellen. Philippe Moureaux was vergeten zich zo'n Toshiba aan te schaffen. Maar de Franstalige begrotingen werden in de jaren 1990 ook niet altijd goed beheerd. Dat men in tegenstelling tot Vlaanderen een apart budget behield voor gewest en gemeenschap hielp ook al niet. Dus waren Franstalige partijen al snel demandeur voor nieuwe middelen. Al in 1993, maar vooral in 2001.
Al ligt ook dat verhaal van homogene fronten iets complexer, want die vraag kwam binnen paars-groen vooral van Ecolo en PS, die meer wilden investeren in onderwijs. De PRL-FDF-MCC van Louis Michel was minder happig, omdat ze genoeg federaal geld wou overhouden voor háár prioriteit: de belastingvermindering. Uiteindelijk worden zowel veel extra middelen aan de gemeenschappen toegekend als substantiële belastingverlagingen doorgevoerd. Met gevolgen voor de federale kas.
Bovendien werden natuurlijk álle gemeenschappen geherfinancierd, ook de Vlaamse, die daar niet echt om vroeg. Daarom ook dat besturen (de voorbije jaren) en besparen (de komende jaren) op Vlaams niveau ondanks alles een pak makkelijker is dan op de andere niveaus. De Vlaamse regering draagt nu dan ook meer bij aan het wegwerken van het totale Belgische tekort door in 2011 al opnieuw een evenwicht te bereiken, maar dat is evenzeer een goede zaak voor de Vlaamse financiën.
Een herziening van de financieringswet zal dus uiteindelijk vooral middelen moeten overhevelen van Vlaanderen naar federaal en Brussel. In ruil willen Vlaamse partijen de deelgebieden financieel meer responsabiliseren. Niet onterecht, want nu kunnen gewesten en gemeenschappen vaak bijvoorbeeld onafhankelijk beslissingen nemen waarvan ze factuur rustig doorschuiven naar het federale niveau.
Maar ook dat zal geld kosten, dat de Franstalige deelgebieden in de huidige moeilijke economische situatie niet hebben. Zeker nu ze via het stabiliteitspact akkoord zijn gegaan om ook substantieel te besparen en zo aan het wegwerken van het totale tekort bij te dragen. Dat pact zou dan ook in gevaar komen bij een verregaande herziening van de financieringswet.
Maar het is vooral de politieke context van verschillende meerderheden op de verschillende niveaus die de zaken bemoeilijkt. Want partijen die enkel Vlaams of Franstalig besturen zullen minder geneigd zijn om hun eigen middelen te gaan afromen. Zeker sommigen onder hen die dat federale niveau eigenlijk willen afschaffen.
Verscheen op 19/10/2009 in De Standaard, in het kader van ‘Bruggen bouwen’, de tweewekelijkse column van Dave Sinardet op maandag.
Reacties
DE FRANSTALIGEN WAREN SLIM "ON EST DEMANDEUR DE RIEN"
Elke staatshervorming kan maar alleen als de Vlamingen tien keer meer geven dan ze krijgen, en dus moet een staatshervorming steeds uitdraaien op een fiasco voor de Vlamingen, anders wordt ze toch geweigerd. Toen de Vlamingen gestemd hebben om het Franstalig onderwijs te herfinancieren, omdat de Franse Gemeenschap in een diepe financiële put zat, waaruit ze niet uitkon, zonder een pak miljarden, hebben de Vlamingen die miljarden gegeven, zonder de splitsing van BHV te eisen. Als men altijd alles geeft wat de Franstaligen vragen, dan moet men zich niet verbazen dat ze zeggen: "Nous ne sommes demandeur de rien”. De Maddens theorie is door deze politiek ontoepasselijk. Ze is wel toepasselijk in het BHV conflict, maar daarvoor moeten veel voorwaarden worden vervuld, die heelaas ook utopisch zijn:
1° De Vlamingen zouden een Front moeten vormen, zoals de Franstaligen dit doen, maar langs Vlaamse kant is dit “wishful thinking”, en zal deze voorwaarde nooit worden verwezenlijkt.
2° De Vlamingen zouden, na uitputting van alle belangenconflicten, de zaak tot in de federale regering moeten laten belanden. Of dan valt de regering of ze laten de splitsing gebeuren. Het is aan de Vlamingen om in het Federaal parlement ook het been stijf te houden. De Franstaligen hebben dan de keuze, geen Federale regering meer en België kan uiteenvallen en dan moeten ze kiezen tussen “BHV” splitsen of België splitsen, en dan gaan ze liever BHV splitsen, om hun Elysette te behouden. Maar ook dit is wishful thinking, omdat de Vlamingen zelf te veel schrik hebben dat België in gevaar komt en dat ze al hun federale posten in de Regering en in de Senaat en de Kamer zouden verliezen.
3° De Vlamingen in de Senaat en de Kamer zullen nooit de splitsing van België stemmen, om de goede reden dat ze hun lucratieve post in beide parlementen en in de Regering nooit zullen opofferen en werkloos worden. Het doel van de politici, was altijd meer mandaten, en hier zouden ze een “politieke zelfmoord” plegen, zo ver zal hun onbaatzuchtigheid nooit reiken. Ik vraag me zelf af of de NVa, de LDD en het VB, voor de splitsing van België zouden stemmen. Ik denk dat velen zouden weigeren omdat hun mandaat te lucratief is en te veel voordelen biedt. Dus zullen ze zich niet werkloos stemmen. Een meerderheid voor de splitsing van België, onder de parlementsleden, is utopisch. Mocht U twijfelen, vraag aan de parlementsleden zelf of ze zichzelf willen wegstemmen, als puntje bij paaltje komt. Al de partijen die zogezegd voor de splitsing zijn zoals NVA of VB, stellen een onrealiseerbare voorwaarde, namelijk ze moeten Brussel als cadeau krijgen van de Franstaligen. Zij weten dat dit niet kan, en weten dus dat er nooit een splitsing komt, als ze die voorwaarde handhaven. Bovendien wordt het Brussels Gewest binnen 10 jaar bestuurd door Belgische allochtonen, en zal de islam misschien bepalen wat er in dat gewest zal gebeuren, en niet meer de autochtone Belgen.
4° Nu zegt ook Aernoudt wat ik al meermaals heb geschreven. De staatsstructuur moet vereenvoudigd worden, anders is er geen oplossing. België kan geen 7 parlementen en 6 Regeringen blijven onderhouden op kosten van de belastingbetalers. Er zijn te veel politieke instellingen in dit land, het krioelt hier van politici, die wij moeten onderhouden, een land dat financieel failliet is. Zonder drastische vereenvoudiging van de staatsstructuur is het onmogelijk dit land goed te besturen, en gaan we maar steeds dieper in de schulden en de onbestuurbaarheid.
5. De staatsstructuur echt vereenvoudigen betekent de afschaffing van de overbodige instellingen, dus:
- De afschaffing van de onnodige Senaat (al één parlement minder)
- De afschaffing van de onnodige arrondissementscommissariaten, die nooit tot iets hebben gediend
- De Afschaffing van de onnodige provincies, sinds de invoering van de gewestparlementen en regeringen, een overtollig bestuursniveau.
- De afschaffing van de Brusselse Regering en het Brussels parlement, voor de 19 gemeenten, die bijna allemaal financieel failliet zijn.
De 19 gemeenten moeten gefusioneerd worden, en het Brussels Gewest, met Brussel als Hoofdstad van beide gemeenschappen, moet onder toezicht geplaatst worden van de Federale Regering, zoals dit tijdens 8 jaar het geval was. 89 parlementsleden en 8 ministers voor 19 gemeenten is een schande, en onbetaalbaar. Het is ook een schande, dat de Vlamingen het Brussel Gewest hebben gestemd) Brussel kan maar de hoofdstad zijn van beide gemeenschappen, als het ook onder de voogdij staat van de beide gemeenschappen. Het Brussels Gewest moet onder voogdij van de paritaire federale regering, met afschaffing van het Brussels parlement en de Brusselse Regering.
- De afschaffing van de Regering (4 ministers) en het parlement (25 parlementsleden), van het Germanofoon Gewest. Dit Gewest telt maar 70.000 inwoners, evenveel als de gemeente Sint-Jans-Molenbeek. De inwoners van dit Gewest spraken bijna allemaal redelijk goed Frans, en hadden tientallen jaren om zich te integreren en te assimileren in het Waals Gewest. Geen enkel land ter wereld betaalt (Vier ministers, waarvan 1 minister-president en 25 parlementsleden voor 7O duizend inwoners. Hoe konden de Vlamingen al deze politieke aberraties goedkeuren voor het Brussels Gewest en het Germanofoon Gewest?
- de hervorming van het onderwijs met 1 onderwijsnet, namelijk het gemeenschapsonderwijs, dat het provinciaal en het gemeentelijk onderwijs moet overnemen, om het onderwijs te rationaliseren, te verbeteren en goedkoper te maken.
- de afschaffing van de kabinetten van de ministers zoals in Nederland en Engeland. Deze kabinetten kosten miljarden en zijn de oorzaak van de totale politisering binnen het kabinet van de ministers. Wij hebben een overvloed van ambtenaren in elke departement, met veel universitair personeel. De ministers moeten hun bestuur voeren met de ambtenaren van hun departement. Nu verlammen de kabinetsleden de ministeriële departementen, en alles wordt gepolitiseerd in het kabinet.
- de afschaffing van een heleboel intercommunales, de samensmelting van de andere, en ook de privatisering van sommige intercommunales die feitelijk een commerciële activiteit hebben. Het aantal beheerders in deze intercommunales moet sterk dalen.
- de afschaffing van alle onnodige VZW’s gefinancierd met belastinggeld, en een strenge controle op deze die in stand worden gehouden. Al de subsidies aan VZW’s moeten grondig worden gecontroleerd, en het doel van deze VZW’s moet duidelijk bewezen worden. Ook elk jaar nazien of het doel werd verwezenlijkt, en strenge boekhoudkundige regels invoeren.
- de bevoegdheid van een bepaalde materie mag niet meer gesplitst worden tussen federale en regionele regering en dan nog eens tussen verschillende ministers. Dat is een oorzaak van onbestuurbaarheid en onverantwoordelijkiheid. Als de federale minister bevoegd is, mag ook de regionale minister niet bevoegd zijn, en omgekeerd.
- de monarchie vervangen door een republiek. België kan een republiek worden zonder dat dit het land doet uiteenvallen, zoals sommigen maar steeds beweren. Een protocollaire president, gekozen door het federaal parlement. Er mag maar 1 paleis worden overgehouden, het presidentieel paleis, alle andere paleizen moeten verkocht worden. De president moet een wedde ontvangen gelijk aan deze van de voorzitter van de Kamer + 10 percent. (Nu ontvangt de Koning bijna een half miljard Bef). De protocollaire president, woont gratis in het paleis dat wordt gecontroleerd door het Rekenhof. Al wat officieel is wordt betaald, al wat privé is wordt niet betaald. Nu onderhoudt men al die paleizen voor de Koning en zijn kinderen. Het is een schandaal dat de weduwe van Boudewijn, Fabiola 65 miljoen Bef ontvang zonder aftrek van sociale lasten of belastingen, en dan nog daarbij gratis wonen in een paleis. Fabiola heeft al meer dan 1 miljard Bef ontvangen als gepensioneerde vrouw van Boudewijn. Dat is de Koninklijke familie schatrijk maken en dit zijn buitensporige uitgaven in een land dat al meer dan 2 miljoen arme mensen telt. Deze oude vrouw verdient 15 keer meer dan een minister om niets te doen, daar de minister belastingen moet betalen op zijn brutoloon. De dotaties aan de kinderen van de koning moeten afgeschaft worden. De Koning ontvangt bijna een half miljard Bef. Daarmee kan hij zijn kroost gemakkelijk onderhouden, de prins Philippe erin begrepen, die nu 42 miljoen Bef dotatie ontvang om hier of daar een lint door te knippen of een stuntelige toespraak te houden die voor hem werd geschreven. De monarchie is een overblijfsel van het Ancien Regime, dat kan niet meer.