Tijdens de verkiezingscampagne weten alle politici hoe goed kan bestuurd worden, maar na de verkiezingen weten ze het niet meer.
Zes verkiezingen op 7 jaar
In 7 jaar zijn de Belgen 6 keren gaan stemmen. Dat brengt een permanente chaos in dit land teweeg en kost bij elke verkiezing miljoenen €. De politici verspillen meer energie aan kiescampagnes dan aan het afhandelen van hun dossiers. Sommige partijen beginnen stilaan te begrijpen dat dit niet kan blijven duren. De burgers zijn deze achtereenvolgende kiescampagnes beu, om niet te zeggen dat ze meer en meer de politici zelf beu zijn. Als men alle vier of vijf jaar (best alle vijf jaar) verkiezingen houdt, dan hebben de burgers de tijd gehad om te vergeten dat ze bij de neus werden genomen en dan zijn ze klaar om een nieuw kiezersbedrog te slikken. Nu hebben de burgers de tijd niet meer om de bedrieglijke kiescampagnes te vergeten en dat verwekt antipolitiek. Als er iemand aan antipolitiek doet, dan zijn het wel de politici zelf, door hun wanbestuur en eigen belang eerst. Zij beschuldigen elkaar en ook de burgers van populisme, poujadisme en antipolitiek, maar de antipolitiek is een wezenlijk bestanddeel geworden van de politiek zelf. Feitelijk zijn al de politici populisten. Ze doen alleen veel beloften om de verkiezingen te winnen. Hoe meer men liegt, hoe meer kans op succes. Zij beschuldigen de burgers van antipolitiek als ze durven te stemmen voor niet traditionele partijen. Zelfs de vakbonden duiden de partijen aan voor wie de burgers moeten stemmen en diaboliseren de niet-traditionele partijen. Zij achten dus de burger niet in staat zelf deze keuze te doen. De antipolitiek zal vanzelf verdwijnen als er morgen goed bestuurd wordt op alle niveaus, maar dat is een totale utopie in dit land, met 7 parlementen en 6 regeringen. Goed bestuur is onmogelijk met deze kafkaiaanse staatsstructuur.
Bij iedere verkiezing belooft men een “nieuwe politieke cultuur”en beter bestuur.
Bij elke verkiezing duikt hetzelfde refrein op: “een nieuwe politieke cultuur” en de belofte van “beter bestuur”. En dit van partijen die 2O à 25 jaar aan de macht zijn en ook verantwoordelijk voor het ononderbroken wanbestuur. Niemand vraagt waarom ze alleen tijdens kiescampagnes beloven dat ze goed gaan besturen en al die beloftes vergeten eens de verkiezingen voorbij zijn. De politici beloven alleen goed bestuur in de toekomst. Carline Gennez belooft de kleine pensioenen met 200€ te verhogen. Waarom deden de socialisten dit niet tijdens de tientallen jaren dat ze samen aan de macht waren met de PS en de kas nog niet leeg was? De SP.A is nog maar drie jaar in de oppositie, na vele jaren de macht te hebben gedeeld, en nu nog is de socialistische PS toch aan de macht? Waarom gaf Elio di Rupo, de PS en zusterpartij, die 200€ niet aan de gepensioneerden? Wie gelooft nog in de SP.A met een Bert Anciaux die nu al de “internationale” zingt om toch maar een mandaat te krijgen en misschien “socialistisch minister” te worden? Wie gelooft Geert Lambert nog die van “sociale liberaal” een uiterst linkse groene wordt? Wie gelooft LDD nog, die de socialistische SP.A overloper en imam Cemal Cavdarli met open armen heeft aanvaard, om de pure liberale LDD politiek te vertegenwoordigen en de scheiding van kerk en Staat? Is dat de “nieuwe politieke cultuur”?
Voor Johan Vande Lanotte en Yves Leterme, mag er alleen over de toekomst worden gepraat.
Op de VRT durfden Johan Vande Lanotte en Yves Leterme onlangs op geen enkel ogenblik elkaar in moeilijkheden brengen. Beiden verkondigden eensgezind dat men niet over “het verleden” moet praten, over hun jaren wanbeheer, het debat mocht alleen over “de toekomst” gaan. Het was een nietszeggend debat. Beide heren weten hoe gevaarlijk het is elkaar aan te vallen, ze verkozen dan ook te flikflooien. Drie jaar geleden beschuldigde Yves Leterme tijdens een debat Guy Verhofstadt (de mededader Vande Lanotte werd niet genoemd), ervan de staatseigendommen te hebben versjacherd en van een hold-up op de pensioenfondsen. De veelbelover Verhofstadt, antwoordde snedig dat hijzelf, (Leterme) als minister-president, voor tien miljard Vlaamse gebouwen had verkocht. De bijter was gebeten. Dat lesje heeft de man van vijf minuten politieke moed niet vergeten. Zo was het gemakkelijk om te zeggen dat Vlaanderen geld zat had, maar de werkelijkheid was iets genuanceerder. Toen de banken moesten geholpen worden, had de Vlaamse Regering geen enkele reserve. Ze heeft al het geld dat ze aan de banken heeft gegeven moeten lenen.
De Vlaamse Regering had zoveel geld volgens de media (geld zat), dat ze zelf niet wist hoe dit allemaal uit te geven.
Tijdens jaren schreven Vlaamse journalisten dat Vlaanderen toch zo rijk was, dat de Regering niet wist hoe al die pakken geld uit te geven. Dat refrein hebben we lang gehoord. Ze verzwegen echter dat de Vlaamse Regering veel openbare gebouwen had verkocht om de kas te vullen. De Vlaamse Regering had geld “zat”, (gazettenpraat?). Tijdens al die jaren stapelden zich intussen ellenlange wachtlijsten op voor sociale woningen en gehandicaptenzorg, zonder dat daarvoor een oplossing werd gevonden, wegens geldgebrek. Tijdens jaren verslechterde de toestand van de bruggen, van de schoolgebouwen, waarvan vele bouwvallig zijn, slecht onderhouden of totaal hadden moeten vernieuwd worden. Dat rijk Vlaanderen, dat zogezegd geld zat had, had geen geld om nieuwe scholen te bouwen en de andere te moderniseren, maar men bleef maar roepen dat de Vlaamse Regering het toch zo goed deed en de Waalse Regering het toch zo slecht deed. Frank Vandenbroucke, de man die miljoenen corruptiegeld wou verbranden maar het niet deed, dreigde ook regelmatig met ontslag, wat hij ook niet deed. Hij werd dan maar gedegradeerd. Dit is de man die subsidies wou weigeren aan de Vlaamse universiteiten als er geen 10% meer diploma’s werden uitgereikt (alsof kwantiteit belangrijker is dan kwaliteit). Hij zocht trukjes à la Verhofstadt, met privébedrijven om nieuwe scholen te financieren en te bouwen, omdat er geen geld meer was voor het belangrijkste ministerie van Vlaanderen (het onderwijs). Wij wachten nog op het resultaat. Hij liet liever de scholen in een erbarmelijke toestand, in plaats van de miljoenen € op te eisen van het Vlaams budget van ontwikkelingssamenwerking. Dit budget zou niet mogen bestaan, omdat deze materie nog niet is geregionaliseerd. Men kan de vrijgevigheid niet langs alle kanten cumuleren. Alleen de federale staat is bevoegd, en dat moet zo blijven.
Vlaamse kinderen in bouwvallige gebouwen is onaanvaardbaar, zoals ook onze onderontwikkelde middeleeuwse gevangenissen een schande zijn. Regelmatig zijn de middeleeuwse toestanden in onze gevangenissen te zien op TV. Dat schendt het imago van België in heel de wereld en Vlaanderen is daar nog een deelstaat van. Op wat wacht Charles Michel om een einde te maken aan deze derdewereldtoestanden van onze gevangenissen, in ons eigen land? Op wat wacht Charles Michel om de armoede te bestrijden in België zelf (meer dan 2 miljoen armen?). Moeten we allemaal arm zijn voor de politici wakker schieten?
De Vlaamse Regering die toch geld zat had, heeft de bruggen laten verloederen en 45 bruggen moeten worden vernieuwd, maar er is geen geld beschikbaar. Er is ook geen geld om de wegen in Vlaanderen te herstellen volgens Hilde Crevits. De herstellingen zullen jaren duren en de schadeclaims stapelen zich op. (Trouwens in heel België).
Ook in het Franstalig landsgedeelte zijn er veel bouwvallige scholen en Charles Picqué zegt dat de Brusselse Regering de leerplicht in de toekomst niet meer zal kunnen verzekeren omdat er geen geld is om tientallen nieuwe scholen te bouwen. Men verhoogt het budget voor ontwikkelingssamenwerking met miljoenen €, alhoewel wij dat geld niet bezitten, en het louter moeten lenen, en zo de schuldenberg maar steeds verhogen. In Nederland wil Mark Rutte (VVD) het budget ontwikkelingssamenwerking met de helft verminderen, omdat daar ook het geld op is, en drastische besparingen onvermijdelijk zijn.
De Vlaamse Regering heeft alle ziekten overgenomen waaraan de Federale Regering lijdt. Regionalisering zou het wondermiddel zijn voor de welvaart van Vlaanderen.
Wanbeheer, politiek nepotisme, corruptie, overtollige ambtenaren, overtollige kabinetten, onnodige diensten die werden gecreëerd om aan geprivilegieerden een postje te geven, ontelbare intercommunales die de politici verrijken, bureaucratische regelgeving (erger dan in Wallonië). De lijst van politiek wanbeheer is natuurlijk veel langer. Een rechtszekere milieuvergunning verkrijgen in Vlaanderen is een lijdensweg zegt Voka. Vergunningen verkrijgen duurt soms jaren, tot de bedrijven het opgeven.De Vlaamse overheidsinstellingen hebben sinds 2004 bijna 60 miljoen € intresten moeten doorstorten op facturen die te laat werden betaald. (Lode Vereeck- LDD. Hbvl.be30.3.2007). Is dat soms goed bestuur? Vlaanderen was nooit schuldenvrij volgens de Tijd, in tegenstelling tot wat Dirk van Mechelen in 2008 vertelde. Er was in 2008 een schuldenberg van 7,8 miljard €, gewaarborgd door de Vlaamse overheid. (zie De Morgen.be 27.6.2009). Er wordt meer wanbeheer geheim gehouden dan bekend is. De Waalse regering geeft veel meer subsidies aan de bedrijfswereld dan Vlaanderen om de ondernemingen aan te trekken, enz. (misschien met overgeheveld Vlaams geld?)
Het Brussels Hoofdstedelijk gewest moet onder voogdij van de paritaire federale regering.
Charles Piqué eist 500 miljoen € voor het hoofdstedelijk gewest. De Franstalige politici zeggen dat ze niets in ruil zullen geven en dat dit ook geen deel uitmaakt van de communautaire onderhandelingen. De Brusselse geweststaat bestaat uit 19 gemeenten, met 140 of 150 nationaliteiten. Autochtone Franstalige en Nederlandstalige inwoners zullen er langzamerhand een minderheid worden. Allochtone Belgen met 1 of 2 nationaliteiten zullen binnen enige jaren dit Gewest besturen. (In drie jaar is men toch Belg en zelfs met dubbele nationaliteit). “Bruxelles aux Bruxellois” is onzin (hoeveel “Brusseleirs” zijn er nog?) en een leuze in tegenstrijd met het statuut van “Hoofdstad voor beide gemeenschappen” die het recht hebben samen zeggenschap te hebben over hun hoofdstad via een voogdij van de paritaire federale Regering.
Waarom niet “Anvers aux Anversois” en “Gand aux Gantois”, dan kunnen ook deze steden een parlement en een regering hebben. In elke grote stad is er ook een dialect (Er is niet alleen het Brussels dialect, er is ook het Gents, het Antwerps, het Naams dialect, enz.). Dat is toch geen reden voor autonomie. Brusselaar is geen apart ras. Het is alleen een inwoner van Brussel, dat is alles.
Het Brussels hoofdstedelijk gewest bestaat uit 19 gemeenten met 89 parlementsleden en 8 ministers met al hun kabinetten, dat is een schande. Dat is de grootste politiek aberratie van België, samen met het Duitstalig gebied (73.000 inwoners). Waarom hebben de Vlamingen dat ook gestemd?
Om Brussel als volwaardige hoofdstad te beschouwen voor beide gemeenschappen, moet men dit gewest onder voogdij stellen van de paritaire federale regering, zodat beide gemeenschappen kunnen aanvaarden en voelen dat dit wel hun hoofdstad is, in plaats van een Franstalig gewest dat zich tegen Vlaanderen keert.
Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest bestuurd door Europa of Washington DC, is totale onzin. De paritaire federale regering moet de voogdij op de hoofdstad krijgen en weg met de 89 parlementsleden en de 8 ministers. Dat is bijna genoeg om heel het land te besturen. De Amerikaanse Senaat telt maar twee senatoren per staat, hetzij 100 senatoren. Als men dat vergelijkt met de 19 Brusselse gemeenten ziet men onmiddellijk hoe kafkaiaans deze toestand is. Het Brussels Gewest was 8 jaren onder federale voogdij voordat er een Brussels parlement en een Brussels regering kwamen. Als heel België proportioneel evenveel parlementsleden zou krijgen als het Brussels Gewest, dan zouden er 947 parlementsleden zijn in dit kleine land. Dat bewijst hoe disproportioneel deze toestand is en hoe onzinnig. 89 parlementsleden gedeeld door 19 (gemeenten) betekent 4,68 parlementsleden per gemeente. Daarbij moet men nog de federale en de Europese parlementsleden verkozen in het Brussels Gewest toevoegen die ook een zetel verkrijgen binnen de 19 gemeenten, zodat dit cijfer nog verhoogt. Hoeveel parlementsleden heeft elke gemeente dan?
Als de staatshervorming niet tot doel heeft de staatsstructuren te vereenvoudigen, dan komt er geen einde aan de institutionele chaos.
De bevoegdheden mogen niet versnipperd worden tussen de federale en de regionale overheden. Deze versnippering van bevoegdheden belet elk goed bestuur en werd uitgevonden om het aantal ministers te vermenigvuldigen. Niemand is nog verantwoordelijk als één bevoegdheid federaal en regionaal wordt verdeeld over 4, 5 of 6 ministers. Waarom 7 ministers bevoegd voor “gezondheid”? Waarom 4 ministers bevoegd voor asielbeleid? Waarom 4 ministers voor milieubeleid die allemaal een vliegtuig nemen om in Kopenhagen een milieuconferentie bij te wonen? Evelyne Uyttebroeck, milieuminister van 19 gemeenten, wat kon die daar gaan verrichten? Ze herhaalde steeds dat het milieuprobleem een “mondiaal probleem” is. Waarom werd het dan geregionaliseerd en de bevoegdheid beperkt tot 19 gemeenten? Sommige bevoegdheden moeten terug naar de Federale Regering. Zoals het nu is, heerst de chaos en de bureaucratie, wegens de overtollige instellingen. Senaat, provincies, arrondissementscommissariaten moeten verdwijnen, ze zijn overtollig en nutteloos. België kan alleen orde stellen in dit kleine land door de staatsstructuur totaal te vereenvoudigen: 1 Federaal parlement, 1 Waals parlement en 1 Vlaams parlement.
Franstaligen partijen blijven front vormen en “demandeurs de rien”
Deze week hoorde ik opnieuw Franstalige politici zeggen “nous sommes demandeurs de rien”, en dat de staatshervorming een Vlaamse eis is. Ook voor BHV was er duidelijke taal. Het “Front francophone” is één en ondeelbaar over BHV: splitsen kan niet zonder gebiedsuitbreiding. Didier Reynders verklaarde in “Le Soir”, (6.06.2010) dat er geen enkel meningsverschil is met Olivier Maingain, zelfs niet de dikte van een “sigarettenblaadje”. Olivier Maingain is ondervoorzitter van de MR en zegt niets in strijd met de MR standpunten en het standpunt van het “Front francophone”. Charles Piqué eist 500 miljoen €, maar er kan geen sprake zijn van daarvoor iets terug te geven. Bevoegdheden overhevelen daar moet geen van beide gemeenschappen ook maar iets voor betalen, en Vlamingen zijn best “demandeur de rien “wat BHV betreft, anders wordt BHV verspreid over heel België. Philippe Van den Abeele heeft het kort en duidelijk uitgedrukt in “Onderhandelen waarover?” Blijkbaar is voor de Franstaligen 'toegevingen doen' dat ze niet 100% krijgen van wat ze eisen. En de Vlaamse toegevingen zijn dan dat ze 'maar' met 90% van de eisen van de 'demandeurs de rien' akkoord gaan.” Beter kan men het niet uitdrukken.