Nieuw Pierke - Forum over democratie

10.07.10 Di Rupo: red België, wordt geen premier alsjeblieft (Henri Goldman)
Het schijnt dat de zeer beperkte kennis van het Nederlands van de burgemeester van Mons geen hinderpaal meer is voor de Vlamingen om eerste minister te worden. Voor zover dit waar zou zijn - waar ik aan twijfel en hierna uitleg - is het voor mij een hinderpaal. ... Ik ben een fervente supporter van de federale kieskring. Zoals Jacky Moraels het regelmatig herhaalt zal het onder die personen zijn die campagne gevoerd hebben in deze kieskring en zich tot hun landgenoten hebben gewend in de twee talen, dat de toekomstige eerste ministers zullen gerecruteerd worden. De oefening die ze noodgedwongen moesten doen, namelijk zowel de Vlamingen als de Franstaligen bekoren, zal hen voorbereid hebben het hele federale België te representeren, en niet slechts een helft. Natuurlijk zullen ze hiervoor hun capaciteit moeten aantonen om zich tot de Vlamingen in het Nederlands en tot de Franstaligen in het Frans te richten. En daar zit juist de val. Nooit zal iemand als de voorzitter van de PS, die niet in staat is een spontaan woord in het Nederlands uit te spreken en waarvan het register zich beperkt tot enkele geformateerde van buiten geleerde uitdrukkingen, beleefd worden als hun eerste minister, met een Vlaamse bevolking die - volgens mij terecht - vindt dat elke persoon die de ambitie heeft een Belgische regering te leiden moet bewijzen het gebruikelijke Nederlands en Frans goed te beheersen. Di Rupo als eerste minister zou perfect zijn in een scenario waarbij het federaal niveau geen substantie meer heeft. De onmogelijkheid voor de Vlamingen om zich te herkennen in een eerste minister waarvan de tweetaligheid niet eens aan de enkel van deze van Bart De Wever reikt, zal hen helpen zich nog meer te distanciëren van het federaal niveau. Bij de eerste politieke moeilijkheid zal dit tekort zich tegen hem keren. De Vlamingen zouden dan zeggen: dit is niet onze eerste minister, dus is het niet onze staat. Kortom: de promotie van de voorzitter van de PS zou een meesterstuk kunnen zijn in een scenario om België nog meer uit elkaar te doen vallen...
Oplossing 1: Rudy Demotte sturen..
Oplossing 2: de Vlaamse socialist Johan Vande Lanotte of Frank Vandebroucke tot eerste minister bevorderen...
(Henri Goldman, hoofdredacteur van het tijdschrift 'Politique' in La Libre, 8 juli '10. Volledige tekst ook op de blog van Goldman, hier ... )

08.07.10 Geen vijf man/vrouw in het parlement voor een themadebat over het hoger onderwijs

MAATSCHAPPELIJKE BELEIDSNOTA over de hervorming van het hoger onderwijs in Vlaanderen – 591 (2009-2010) – Nrs. 1 tot en met 4
De voorzitter: Dames en heren, aan de orde is de voortzetting van het themadebat over het hoger onderwijs.
Mevrouw Deckx heeft het woord.
Mevrouw Kathleen Deckx: Ik merk dat minister Smet nog niet aanwezig is.
De voorzitter: Zal ik de vergadering even schorsen? Mevrouw Deckx, de minister is uw partijgenoot.
Mevrouw Kathleen Deckx: Voorzitter, ik vind het een beetje merkwaardig dat ik hier een uitleg ga doen voor een bijna lege zaal. Dat is eens iets anders. De mensen die hier zitten, zullen bijzonder aandachtig zijn en de anderen zullen niet storen.
De voorzitter: Mevrouw Deckx, ik heb deze morgen niets willen zeggen, maar van hieruit kon men heel goed zien hoeveel mensen naar mevrouw Helsen hebben geluisterd. Ik denk niet dat er dat vijf waren. Op een bepaald moment heb ik daarover iets willen zeggen. Zelfs mensen die aan het debat deelnemen, die op het spreekgestoelte hebben gestaan, doen niet de moeite om naar anderen te luisteren. Vanuit een debatcultuur vind ik dat uiterst merkwaardig. Ik ben blij dat u het ook zegt.
('Plenaire'... zitting van het Vlaams parlement, donderdagnamiddag 8 juli '10)

01.07.10 Sp.a op een absoluut dieptepunt (Carl Devos)
De partij had inhoud, in geleerde, doordachte plannen, en ontwikkelt gestaag een eigen verhaal. Maar het staat er nog niet, het verkoopt ook niet goed genoeg. Bovendien is het beeld van sp.a dubbel, verwarrend. Wil ze nu een moderne, open, sociale partij zijn? Of een onversneden socialistische partij? De sp.a ging dicht onder de paraplu van klassiek links staan. In tijden van crisis en ontslagen is het verleidelijk om samen met de kameraden van de vakbond de vlag recht te houden. Daardoor klonk sp.a oud, traditioneel, klassiek links, voor velen een verhaal van het verleden. Er was de strijd tegen de grote vermogens.... Lekker ouderwets... De sp.a was tegelijk ook een moderne partij, die met een ingenieus plan over de veralgemenisering van de tweede pensioenpijler de indruk gaf dat ze niet meer vocht voor het klassieke staatspensioen, dat traditionele eerste pijler pensioen, ons Wettelijk Pensioen met hoofdletters. De verhoging van de pensioenen (die 200 euro) was er alleen voor wie nu jong is en nog een leven lang betaalt, niet voor wie nu gepensioneerd is. De sp.a leek geen antwoord te hebben op de vraag hoe al deze huidige pensioenen, en die van de komende jaren, verhoogd moesten worden. Het verhaal van sp.a was dus niet af. De sp.a leek wel een jongerenpartij. Al die indrukken vloeken met elkaar. De sp.a riep een wazig beeld op, tenminste voor wie er al een had over de partij. Voor velen was de sp.a niet zo relevant in de campagne....
Welke partij wil sp.a eigenlijk zijn? Een traditionele, dichtbij de vakbond aanleunende, heel erg socialistisch aandoende partij? Een open partij van progressieven en sociaalvoelenden, waaronder ook socialisten, die zich heel breed openstelt en dat niet langer doet als een socialistische partij? ... De vraag is of sp.a zich nog zo moet presenteren, in een Vlaanderen met een centrumrechtse, conservatieve onderstroom. Of moet het meer iets a la 'PRO' zijn?
(Carl Devos, Vakgroep Politieke Wetenschappen UG, Redactielid, in Samenleving en politiek, SAMPOL, juni '10)

01.07.10 CD&V is Vlaamse kiezers kwijt (Mark Grammens)
Ik geloof niet in het zelfreinigend vermogen van een partij die zo doortrokken is geweest van het gif van de verzamelde politieke deugnieterij als CD&V. Gelukkig dus trok Alexander de Croo, vermoedelijk met heel andere bedoelingen, de stekker uit het kontakt, en gaf het woord aan het volk, dat brutaal, zoals in een opstand, van CD&V afstand nam. Alleen Leterme haalde een goede score, geen ander lijsttrekker van de partij, op één na (Leuven) trouwens allemaal vakbondscreaturen zonder allure.
Hoe nu verder? "In het algemeen komt de Vlaamse vleugel van de partij stevig gekortwiekt uit de verkiezingen" (De Standaard, 16.6.10). De vakbond heeft zijn doel bereikt, maar alléén in de CD&V, die nu verweesd achterblijft, ontdaan van haar "Vlaamse vleugel", en stilaan ineenschrompelt tot een mini-partijtje gedomineerd en bestuurd door vakbondsfunktionarissen die geen aanhang meer hebben buiten de velen die om den brode de vakbond nodig hebben en uit frustratie in stilte "anti" stemmen.
Wat een Vlaamse ellende. Hoe is dit mogelijk geworden? Meer en meer wordt de Vlaamse burger zich bewust van zijn onvermogen om het beleid te beïnvloeden door CD&V te stemmen, want die partij behartigt toch andere (Belgische, syndikale) belangen dan waar ze officieel voor gaat. Als de kiezer ondervindt dat hij geen invloed heeft op het gedrag van zijn partij (zoals sinds 2007 gebleken is), dan haakt hij af. En dan blijft CD&V zitten met... Rik Torfs, terwijl "het ACW weer de plak zwaait in de partij" (Knack, 9.6.10) tot meerdere eer en glorie van het Belgische establishment.
(Mark Grammens in Journaal, 1 juli '10)

01.07.10 De SP is irrelevant geworden (Mark Grammens)
De SP is in de ogen van de massa irrelevant geworden, en als elitaire groepering is Groen dat al nóg langer dan de SP. Daarom ook wekte het nauwelijks verwondering en kreeg het weinig of geen aandacht toen op verkiezingsavond bleek dat de linkse partijen er tezamen wéér op achteruit gegaan waren, ook al interpreteerde Gennez dit direkt als een verblijdend status-quo. Gennez bezit wel een uitgebreide vriendenkring in de media, die haar voortdurend voor de camera halen of in de pers interviewen, maar zo'n voorkeursbehandeling kan ook, zoals de ervaring leert, verlammend werken en illusies voeden. Als dus De Standaard (15.6.10) vindt dat Gennez en de SP "het niet slecht gedaan hebben", dan draagt dit alleen bij tot de lusteloosheid die mede aan de oorzaak ligt van het verlies. De linkse partijen geven zich opvallend minder moeite om stemmen te behalen dan hun tegenstrevers. Het lijkt er soms op dat ze denken: we hebben de media mee, en dat zal het wel doen. Wat onjuist is, zoals het ook niet waar is dat de SP "het niet slecht gedaan" zou hebben....
Het probleem met zowel SP als Groen is dat dit partijen zijn die niet meer echt willen "van het volk" zijn. Ze vertonen geen bereidheid tot luisteren naar wat onder het volk leeft. Sommigen kunnen dit "moedig" noemen, maar die houding riskeert de zaak nog erger te maken, want nu komt er ook nog een stuk arrogantie bij, die een negatief effekt heeft op het gedrag van de socialistische kiezer. Zo leest en hoort men verhalen over Gennez of een lijsttrekker die alle "vragen" van kiezers over immigranten schouderophalend afdoen als "racisme". De kloof tussen partijtop en kiezers wordt ook in het meest recente onderzoek genoemd als de voornaamste handikap waar de SP mee worstelt. De helft van zowel mandatarissen als leden is van oordeel dat de SP niet over de mensen beschikt om deze kloof te dichten. Zolang dat het geval is, lijkt een heropstanding van partijpolitiek "links" in Vlaanderen een illusie.
(Mark Grammens in Journaal, 1 juli '10)