Ontvang de nieuwsbrief op regelmatige basis
Werd U ook om de oren geslagen met de mantra dat de N-VA niet tot compromissen bereid en zelfs niet in staat is, en dat de Franstalige partijen al zo verschrikkelijk veel hebben toegegeven en de Vlaamse partijen, of althans N-VA en CD&V nauwelijks iets ? In het bestek van een opiniestuk kan ik U, beste lezer, natuurlijk geen gedetailleerde analyse geven van die zogenaamde toegevingen of gebrek eraan, of liever een weerlegging van die onzin. Maar misschien kan ik wel even de kromme redenering blootleggen die wordt gebruikt.
De meest voor de hand liggende methode om compromisbereidheid en toegevingen te meten is om uit te gaan van de partijprogramma's waarmee de partijen naar de kiezer zijn gegaan en te meten hoeveel daarvan ze opgeven in de onderhandelingen. Tussen de programma's van de N-Va en de PS gaapt een kloof waarbij andere scheidslijnen in het niet verzinken: aan de ene kant een onafhankelijk Vlaanderen met opslorping van het Brussels gewest, aan de andere kant een verhoging van de geldstromen naar het Zuiden, een uitbreiding van Brussel en een Wallo-Brux-constructie waaruit de Vlaamse gemeenschap wordt weggezuiverd. En toch is het niet zo moeilijk om te bepalen wat er zich halfweg bevindt: een halvering van de federale bevoegdheden, een halvering van de transferten en een status-quo voor Brussel. En het is niet de N-VA die die 'redelijkheid' niet wil aan de dag leggen, dat is overduidelijk.
Ja maar, zal U mij zeggen, je mag dat zo niet meten: de N-VA vraagt immers vooral dingen die Vlaanderen niet heeft en de PS wil vooral behouden wat er is. Moeten we voor een redelijk compromis niet de "winst" meten die elke partij maakt ? Wel, ook dit is een legitieme oefening, op voorwaarde dat men ze correct maakt. En dat houdt twee dingen in. Primo is een bevoegdheidsoverdracht die in beide richtingen bijkomende bevoegdheden geeft bij zo'n berekening een nuloperatie. Beide partijen krijgen immers exact hetzelfde, en dit kan in dit perspectief dus niet als een toegeving van de ene aan de andere worden gerekend. En de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde dan, zal U zeggen, is dat geen 'winst' voor de Vlamingen waar een compensatie tegenover moet staan ? Hola, weer een perverse rekenfout. Als men wil nagaan wie iets 'krijgt', moet men vanzelfsprekend uitgaan van de wettige toestand en mag men het verlies van een onrechtmatige feitelijke toestand natuurlijk niet meetellen. De kieskring BHV is onwettig omdat hij discriminerend is, en het opheffen daarvan kan in dit tweede rekenperspectief dus al evenmin als een franstalige toegeving worden aangerekend.
Wat onze N-VA-bashers aan francobelgische of flandrobelgische kant evenwel doen, is beide methodes voor de berekening van toegevingen door elkaar gebruiken om zo tot de conclusie te komen dat enkel de Franstaligen toegevingen doen, terwijl een correcte berekening precies het tegenovergestelde toont. Die redenering met de Franse slag komt uiteindelijk op hetzelfde neer als de eeuwige discutant die aan zijn gesprekspartner voorstelde om 'het gelijk eerlijk te verdelen': 'als we het eens zijn, heb jij gelijk, en als we het oneens zijn heb ik gelijk'.
Deze tekst verscheen onder een andere titel in Doorbraak oktober 2010.
NvdR: een aanvulling bij bovenstaande tekst. Op de weblog 'In Flanders Fields' verscheen dezelfde tekst, met volgende vraag van blogger voor Matthias Storme: Volledig akkoord met uw stellingen, alleen heb ik een Brussels probleem.
Wat is dat een status-quo voor Brussel? De Vlamingen blijven betalen?
Ik ben helemaal akkoord met degenen die Brussel uit de vergelijking willen weglaten en Brussel kan zelf kiezen. De eis voor Brussel in Vlaanderen vind ik nutteloos, Brussel is niet Vlaams meer en een nest van toekomstige problemen.
Antwoord van Matthias Storme: Kort gezegd: met status quo bedoel ik de huidige constitutionele regeling, gebaseerd op het onderscheid tussen persoonsgebonden bevoegdheden (gemeenschap) en grondgebonden bevoegdheden (gewest), binnen de huidige grenzen met het huidige taalstatuut. N-VA wil het gewest afschaffen, PS de (Vlaamse) gemeenschap.
Reacties
Hoe meet je een redelijk kromme redenering?
Geachte heet Storme,
het moet nu maar eens gedaan zijn met dingen te versimpelen om ze gebruiken om een punt te maken. Voorstellen alsof er een gigantische hoop geldstromen naar het Zuiden zijn is de waarheid geweld aandoen: er gaat geld van rijkere streken van ons land naar minder rijke, dus van Vlaams-Brabant naar het Ieperse en van de streek van Aarlen naar Henegouwen, om er maar twee te noemen. Dat heet solidariteit en is procentueel niet eens groot: in onze buurlanden is het procentueel groter dan bij ons, ik zou de cijfers daarvoor kunnen opzoeken. Ja, globaal gezien gaat er geld naar het Zuiden, maar dat betekent dat het Noorden het NU NOG iets beter heeft, u weet best dat het vroeger omgekeerd was.
De beste manier om te meten of een onderhandeling zinvolle resultaten oplevert is kijken of de bevolking er niet slechter uitkomt, en liefst iets beter in het geval van de minsten onder ons. De rest is naast de kwestie en wellicht bedoeld om ons af te leiden van de ware drijfveren van deze onderhandelingen.
Andere denkfout: een bevoegdheidsoverdracht die in beide richtingen bijkomende bevoegdheden geeft is zeker geen nuloperatie: als Wallonië meer geld zou krijgen om bv beroepsopleiding op te drijven en in ruil komt er federaal geld bij om pakweg onderwijs betaalbaarder te maken, dan hebben beide zijden een stap vooruit gezet. We spreken hier dus nu wel over een sociale staatshervorming, in tegenstelling tot wat er ondertussen bedisseld wordt.
Wat BHV betreft kan je wel volgen, maar vertel er liefst ook bij dat dit slechts een aanleidingetje geweest is om allerlei andere verworvenheden in vraag te kunnen stellen, want het Belgische volk ligt nog steeds niet wakker van BHV, hoezeer dit de N-VA ook kan spijten.
Ons pensioen en hoe dit betaalbaar te houden, da's al veel belangrijker, en of mijn zoon over pakweg 15 jaar nog redelijk betaald werk zal kunnen vinden.