Naast het interview met Moureaux komt Le Soir op woensdag 18 juni over bijna een hele bladzijde terug op dat corridortje. Hierbij worden de professoren Behrendt en Thisse weer van stal gehaald om verdere nonsens over de belangrijkheid van dat beukenbos te debiteren. Men zou er zelfs een attractieve economische zone kunnen van maken. In een ander artikel wordt een breed 'tableau' gegeven van corridors, beginnend met Mozes. Het besluit: "hoe verdrukkend corridors ook mogen zijn, ze maken de overtocht mogelijk tussen gevangenis en vrijheid." Er bestaat een Franse spreuk voor dat soort artikels: Le ridicule ne tue pas.

De Waalse constitutionalist Christian Behrendt (Universiteit van Luik) betoogde in Le Soir (30 april '08) dat in het internationale recht het principe zou gelden dat, wanneer een deel van een staat zich onafhankelijk verklaart, de grenzen zoals die bestonden vóór de afsplitsing zoveel mogelijk moeten worden gerespecteerd. Zolang BHV niet is gesplitst, kan er vanuit internationaal-rechtelijk perspectief volgens hem betwisting bestaan over de vraag wat nu precies de grens is van Vlaanderen. De taalgrens wordt immers doorkruist door de electorale grens op basis waarvan Halle-Vilvoorde bij Brussel hoort. Vanuit 'geopolitiek' oogpunt hebben de Franstaligen er volgens Christian Behrendt dus alle belang bij om BHV niet te splitsen, tenzij het Brusselse Gewest wordt uitgebreid. In zijn ogen is BHV voor de Franstaligen een ontzettend kostbare diamant, en als ze die al zouden willen verkopen, er een zeer hoge prijs moeten voor vragen. (Zie ook: Franstalige 'geostrategie' hier... ). [1] Dat zijn argumenten nonsens zijn, werd hier reeds ook door prof. Matthias Storme vastgesteld. ('De maskers vallen af, het gaat (ook) om ordinaire gebiedsroof' - hier... ) [2] en bewijst dat eender welke nonsens van stal gehaald wordt om toch maar een territoriale expansie te rechtvaardigen.
Jacques Thisse, hoogleraar economie aan UCL, doet daar op 3 juni '08 in De Standaard en Le Soir nog een schepje bovenop, door als compensatie voor de splitsing van BHV zowel een forse uitbreiding van Brussel als een corridor tussen Brussel en Wallonië voor te stellen. (Zie 'Nog meer voorstellen voor 'gebiedsroof' - hier ... ). [3] Voor hem hebben de Vlamingen nog altijd niet begrepen "dat de territoriale continuïteit tussen Wallonië en Brussel voor ons even cruciaal is" als de splitsing van BHV voor de Vlamingen. Er zou voldoende ruimte moeten zijn voor "een brede verbindingsas". "In de omgeving van het Zoniënwoud moeten toch heel wat gebieden te vinden zijn die kunnen overgeheveld worden naar het Brusselse Gewest", vond hij toen.

En het zijn juist kaarten over het Zoniënwoud die Le Soir publiceerde in zijn vorige weekeindeditie. Zoals ik eerder schreef ('It's not the corridor, stupid' hier.. ) [4]: volgens mij met de bedoeling de Franstaligen weer 'bij de les te krijgen'. Vraag geen dergelijk corridortje, maar de uitbreiding van Brussel, enz.. Naast het interview met Moureaux komt Le Soir op woensdag 18 juni over bijna een hele bladzijde terug op dat corridortje, om uit te leggen dat, "alhoewel het voorstel op spot werd onthaald, het wel degelijk om een Franstalige eis gaat". Hierbij worden Behrendt en Thisse weer van stal gehaald. Voor Behrendt gaat het bij de voorstanders van dat gangentje om een 'voorzorgsprincipe': als er een scheiding komt, worden de staatsgrenzen de huidige gewestgrenzen. Zonder corridor zijn Brussel en Wallonië van elkaar gescheiden, "wat geen enkele staat met vreugde in het hart zou aanvaarden." Hij geeft wel toe dat in Europa vrij verkeer van goederen, personen en diensten gewaarborgd is, en men dus kan "veronderstellen dat de grenzen open zullen blijven". Waarom dan een corridortje? "Elke grens is ook een bestuursgrens: de overheden die een zelfde bevoegdheid uitoefenen zijn verschillend in elk van de twee gebieden. Dat kan belangrijke hinderpalen veroorzaken voor het bestuur in enclaves." U krijgt geen kop aan een dergelijke uitleg? Ik ook niet. Aan de vertaling zal het niet liggen, lees zijn originele verklaring: "Toute frontière est aussi une frontière de gestion: les autorités qui gèrent une même compétence sont differentes de part et d'autres. Cela peut créer des obstacles majeurs de gestion, pour les enclaves." Als verschillende overheden dezelfde bevoegheden uitoefenen, zal een corridortje daar dus niets aan veranderen.

Thisse vertelt al even idiote praat: "Ideaal is instellingen oprichten die het ergste kunnen vermijden." En hij geeft het voorbeeld van de Gaulle die, toen hij president werd, wou dat de Fransen in Monaco niet meer vrijgesteld zouden zijn van inkomensbelasting. Op de weigering van Monaco om daar op in te gaan dreigde hij ermee de toevoer van water en elektriciteit af te sluiten. Thisse "verdenkt er de Vlamingen wel niet van dat ze de kraan zouden dichtdraaien", (een stijlfiguur: zogenaamd ontkennen, terwijl men eigenlijk het omgekeerde bedoelt..?). Maar.. "het is niet verboden te denken dat op het vlak van mobiliteit of milieu een gebroken gebied de politiek zou kunnen moeilijker maken". Weer niet mee? Het ligt opnieuw niet aan de vertaling, maar aan het gedrogeerdentaaltje van die professoren. Hij ijlt verder met de bedenking dat "deze verbinding belangrijk is op economisch vlak voor de as Brussel-Namen. Men zou die corridor kunnen omvormen tot een attractieve economische zone." (Zou Ecolo er dan nog achter staan?..)

Le Soir voegt er nog aan toe dat de idee van een territoriale verbinding op het achterplan geraakt was omdat de Franstalige Brusselse politici steeds meer de nadruk gingen leggen op een uitbreiding van Brussel, minstens met enkele, maar liefst met alle faciliteitengemeenten. Dat zou bovendien het budget van het Brussels gewest spijzen, gezien het om gemeenten gaat met een gemiddeld hoger inkomen dan in Brussel... In een ander artikel wordt een breed 'tableau' gegeven van corridors, beginnend met Mozes die met zijn stok een doorgang voor zijn volk maakte door de Rode zee. Auteur Pascal Martin: "Mozes slaagt daar in een mooi stukje loodgieterswerk, dat wel geen institutioneel karakter had, maar het toch mogelijk maakte een minderheid te beschermen.... Elke gelijkenis van die doorgang met actuele gebeurtenissen zou puur toeval zijn. Maar wat het echter minder is, is de idee van ontreddering, verplettering en paradoxaal genoeg van vluchtweg dat allerhande gangen, corridors, bruggen en tunnels van alle grootten sinds de Exodus inspireren. Want hoe verdrukkend ze ook mogen zijn, ze maken de overtocht mogelijk tussen gevangenis en vrijheid."

Er bestaat een Franse spreuk voor dat soort artikels: Le ridicule ne tue pas.