30.12.09 'Afgeroomd' = 0,27%, toch voor sommigen
'Fiscus roomt de opbrengst van Music for Life af', kopte De Standaard op maandag 28 december. Walter Pauli had het er in De Morgen van 26 dec al over dat het de schuld was van de fiscus dat er geen bescherming is tegen malaria voor vierduizend mensen. Music for Life bracht 3,649 miljoen euro op, waarvan 1 miljoen van de federale (27%) en 0,3 miljoen (8%) van de Vlaamse regering. Wel moest 10.000 euro (0,27% van de opbrengst) betaald worden aan BTW voor de verkoop van het boek 'Story for Life'. Dat had kunnen vermeden worden met een vrijstelling, maar daar gingen de inrichters niet op in. Wel klaagden ze steen en been dat de fiscus 'een grote som afpakt' (Dimitri Verhulst). Afgeroomd, is dat niet 20 tot 40% minder vet, in plaats van 0,27%? Zie ook: Het populisme der intellectuelen [1]

22.12.09 Alexander de Croo en de nieuwe VLD (Mark Grammens)
Ook Verhofstadt beloofde ooit verandering, en toen kwamen er de entousiaste Burgermanifesten, die bij de eerste konfrontatie met de Belgische politiek achteloos overboord werden gegooid. Geloofde men Verhofstadt, dan had hij bij zijn aantreden als eerste minister in 1999, Vlaanderen een grote mate van onafhankelijkheid moeten bezorgen, maar de geschiedenis heeft, zoals men weet, een ander verloop gekend. Louis Michel wist van Verhofstadt te verkrijgen dat die, in ruil voor zijn eersteministerschap, de financiering zonder voorwaarden of zonder tegenprestatie van het noodlijdende Franstalig onderwijs zou waarborgen, zodat de francofonie alles gekregen had wat ze nog uit België hoopte te halen, en vervolgens de deur voor elke verdere staatshervorming (Vlaamse staatsvorming) kon dichtgooien. Voortaan gold alleen nog de status quo. Met Alexander de Croo komt een liberale generatie aan het roer die zich geen Vlaamse illusies meer maakt (zoals de Verhofstadt van de Burgermanifesten nog wel deed), en die de Belgische rekuperatie accepteert. Men ziet het plaatje. In de SP wordt de voorstander van Vlaams zelfbestuur inzake arbeid en sociale zekerheid, Vandenbroucke, gedumpt. In de CVP wordt de hele generatie die rond Leterme en Vandeurzen van de partij een instrument wilde maken voor het realiseren van goed bestuur middels een ruime Vlaamse autonomie, opzijgeschoven voor een aantal Belgisch-nationalisten rond Vanackere en Thyssen, en nu wordt in de VLD de droom van de oude Verhofstadt begraven: niet dat Verhofstadt er ooit iets van gerealiseerd heeft, maar er was wel een droom, en die biedt de Croo niet eens. De droom is vervangen door Belgische neo-zakelijkheid...
(Mark Grammens in Journaal, nr. 565, 17 dec '09 & nr. 566, 31.12.09)

22.12.09 Zwitserland verbiedt minaretten (Mark Grammens)
Zwitserland is een demokratie, de andere Europese landen, en uiteraard de Europese Unie, zijn dat niet ten volle, want zij kennen de volksinspraak niet. In Zwitserland dus kunnen burgers van de overheid eisen dat ze een referendum inricht over een voorstel tot grondwetswijziging... De peilingen, die er allemaal ver naast zaten, hadden een verwerping van het voorstel voorspeld. De Zwitserse korrespondent van Liberation gewaagt terecht van een algemene blindheid van alle Zwitserse instanties, ook van de vrijwel gehele pers, voor wat er onder het volk leefde. Gelukkig land echter, dat dergelijke blindheid kan rechtzetten door middel van een volksreferendum, dat is de institutionele uitdrukking van het (Zwitserse) recht om er een andere mening op na te houden dan de politieke klasse. Door het volksreferendum, dat is een referendum op initiatief van het volk, is Zwitserland in Europa en misschien wel in de wereld het enige land waar de macht bij het volk berust. Het zal om die reden ook nooit deel uitmaken van de Europese Unie: deze Unie heeft voor eventuele toetreding van Zwitserland de afschaffing van het volksreferendum geëist. "Europa" lust geen demokratische instellingen. (Bij wijze van komische noot: de uitstekende Belg Jozef de Witte van het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding noemt - in De Standaard, 30.11.09 - de uitslag van het Zwitserse minarettenreferendum "een nederlaag voor de demokratie". De macht stemt sommigen zo overmoedig dat ze zich in hun zelfgenoegzaamheid gaan gedragen als clowns.)
(Mark Grammens in Journaal, nr. 565, 17 dec '09 & nr. 566, 31.12.09)

21.12.09 'Vlaanderen Vakantieland' (Tom Naegels)
Het is nuttig om weten dat Vlaanderen Vakantieland geen reismagazine is, maar een hogere vorm van reispromotie, een lange reclamespot van de soort die je eerder verwacht op Liberty.tv. Het zijn de diensten voor toerisme die de bestemmingen kiezen, de verplaatsingen zijn gesponsord, alle hotels zijn betaald door de partners. Het enige wat de Evi, de Saartje of de Nic ter plaatse doen mag, is van een glas caipirinha nippen, 'hmm' zeggen, en vermelden dat je al voor zoveel euro in het hart van de streek staat. Bovendien gaat deze vorm verder dan een klassieke advertentie. Waar die ons nog zichtbaar en herkenbaar probeert te overtuigen dat de whisky, de reis, de auto of het parfum in kwestie onze levenskwaliteit zal verhogen, daar toont dit soort van magazine het ons: 'Wij zijn zelf op onderzoek uitgetrokken, en onze conclusie is dat het hier zaaaalig is.' Alsof het om onafhankelijke journalistiek ging. Waardoor ze de scepsis en de onverschilligheid die advertenties oproepen, omzeilen. Het gebruik van bekende gezichten versterkt het effect. En kom dan niet af met dat je mensen vooral aanzet om te gaan fietsen in het Meetjesland: een daguitstap vervangt geen vliegreis. Vlamingen doen het simpelweg allebei.
Het is ook nuttig om weten dat Vlaanderen Vakantieland daar zeker niet alleen in staat. Alle kranten, en zeker de bijlages in het weekend, bulken van dat soort publireportages, keurig op maat gesneden van de adverteerder en diens doelpubliek, toevallig ook dat van de krant. Een groot deel van de glossy magazines wordt simpelweg gemaakt om adverteerders aan te trekken; elke reportage wordt geschreven met hen in het achterhoofd...
Waarmee we niet willen zeggen dat het ecologische engagement van die media hypocriet is, en dat ze er dus beter mee ophouden. Integendeel: als ze het menen, dan zullen ze op termijn die bijlagen moeten opdoeken, hun eigen reisreportages betalen, of alleen nog samenwerken met faire adverteerders. Dat kan alleen als er druk op de ketel blijft. Van mensen die het beu zijn om slechte gewoontes opgedrongen te krijgen in de vorm van publiciteitsjournalistiek. Met niets doen heeft dat dus niets te maken - eerder met gewoon altijd een stapje verder gaan.
Tom Naegels, schrijver, in zijn wekelijkse column op zaterdag in De Standaard van 19.12.09

14.12.09 Van Rompuy was niet gerust in Leterme
Hebt u het land eigenlijk met een gerust gemoed achtergelaten?
'Het zou enorm pretentieus zijn te denken dat alles intussen opgelost zou zijn als ik maar gebleven was. Maar ik had wel een gewetensprobleem. Daarom heb ik voor deze functie tot het laatste moment de boot afgehouden. Anderen hebben mij hier geplaatst.'
'Niet dat ik dacht dat ik de enige was die het land kon besturen. Mijn probleem was persoonlijker: ik vroeg me af of ik genoeg gedaan had. Maar we hebben een goede oplossing gevonden. Want ik kan het nooit beter doen dan Jean-Luc Dehaene. Als hij geen oplossing vindt, dan kan ik het ook niet. Mijn gewetensprobleem is voorbij.'
Interview met Herman Van Rompuy in De Standaard, 12 dec '09. Hij zou dus pas toegezegd hebben nadat Dehaene een nieuwe loodgietersopdracht aanvaard had. Vertrouwen in Leterme had hij dus niet..

11.12.09 De Standaard censureert Sarkozy
Woensdag 9 december publiceert De Standaard in zijn rubriek 'Opinie & Analyse' een artikel van de Franse president Nicolas Sarkozy over het minarettenverbod, dat hij verbindt met het Franse 'grand débat sur l'identité nationale'. Volgens DS 'verscheen dit opiniestuk eerder in Le Monde'. DS censureerde echter de tekst van Sarkozy. DS publiceert namelijk niet de volledige tekst, zonder hiervan melding te maken. Naast een passage over het Frans referendum over de Europese grondwet (wat nog te verstaan is, maar ook dan moet men schrijven dat men niet de volledige tekst publiceert) schrapt DS echter ook een belangrijke passage, die in hun versie moet komen tussen 'En wat zouden de Fransen antwoorden op dezelfde vraag?' en het vervolg dat begint met 'De Europese volkeren zijn gastvrij en verdraagzaam...' Het betreft een zeer belangrijke stellingname van Sarkozy, die diametraal tegengesteld is aan de opvatting van sommigen die met een klacht bij het EHRM dreigen, en op een veroordeling hopen, omdat het minarettenverbod de godsdienstvrijheid zou aantasten. Geschrapt, omdat het niet past in het plaatje van DS, die eerder schreef (Bart Beirland, 1.12) dat het referendum over de minaretten Zwitserland overstijgt: "het ondermijnt ook de geloofwaardigheid van het Westen om die universele waarden uit te dragen en te verdedigen." ? Niet dus volgens Sarkozy.
De geschrapte tekst over het minarettenreferendum (eigen vertaling): "In plaats van het Zwitserse volk onherroepelijk te veroordelen, kunnen we proberen te verstaan wat het heeft willen uitdrukken en wat zoveel volkeren in Europa ervaren, inbegrepen het Franse volk. Niets zou erger zijn dan de ontkenning. Niets zou erger zijn dan niet te kijken naar de werkelijkheid van de gevoelens, de bezorgdheid, de verzuchtingen van zoveel Europeanen. Vooreerst moeten we begrijpen dat wat gebeurde niets te maken heeft met de vrijheid van godsdienst of vrijheid van geloof. Niemand, noch Zwitserland noch ergens anders, denkt eraan deze vrijheden in vraag te stellen." (Au lieu de condamner sans appel le peuple suisse, essayons aussi de comprendre ce qu'il a voulu exprimer et ce que ressentent tant de peuples en Europe, y compris le peuple français. Rien ne serait pire que le déni. Rien ne serait pire que de ne pas regarder en face la réalité des sentiments, des préoccupations, des aspirations de tant d'Européens. Comprenons bien d'abord que ce qui s'est passé n'a rien à voir avec la liberté de culte ou la liberté de conscience. Nul, pas plus en Suisse qu'ailleurs, ne songe à remettre en cause ces libertés fondamentales.) Tekst in Le Monde: "Respecter ceux qui arrivent, respecter ceux qui accueillent" [2]

09.12.09 Procedurefouten en KB Lux
De Brusselse correctionele rechtbank besliste gisteren dat het bewijs in de KB Lux-zaak op een onrechtmatige wijze verkregen werd. Bijgevolg wordt de gehele strafzaak over de miljoenenfraude binnen de Luxemburgse dochter van de Kredietbank naar de prullenbak verwezen. ..
We leven in een rechtsstaat waar iedereen rechten heeft, ook criminelen, en waar die rechten gerespecteerd moeten worden. Op dit moment lijkt het voor velen een ver-van-hun-bedshow, maar stel - men weet nooit - dat er een dag komt dat ook u, misschien ten onrechte, verdacht wordt van een misdrijf. U zal blij zijn dat u uw rechten hebt op het moment dat bezwarende elementen van obscure oorsprong opduiken. De beslissing in de KB Lux-zaak is voor de maatschappij helemaal geen kaakslag, maar net een bevestiging dat de rechterlijke controle correctieven inhoudt. Ook bij het voeren van een onderzoek dient de regelgeving nageleefd te worden, zeker wanneer het de waardigheid van het gerecht en de loyaliteit van de bewijsverkrijging betreft. In die zin is de beslissing van de correctionele rechtbank een logische beslissing, die de bevolking juist zou moeten geruststellen. We leven nog steeds in een rechtsstaat waar de rechter een effectieve controle kan uitoefenen op de naleving van de grondrechten...
Op basis van de beperkte verstrekte informatie lijkt dit vonnis ons absoluut geen aanleiding voor een pleidooi voor het afzwakken van de sanctionering van fundamentele onregelmatigheden. Wanneer immers, per hypothese, manipulaties ten grondslag liggen aan het onderzoek en het verdere onderzoek bewust blind blijft voor de onregelmatigheden waarop het zelf gestoeld is, dan vergt de democratische rechtstaat onvoorwaardelijk een vrijspraak, of het voorwerp van het onderzoek nu een parkeerinbreuk of een vermeende grootschalige fraude is.
Vraag is, tenslotte, of de critici van het eerste uur hun pijlen wel juist richten. Verdient de rechterlijke sanctionering in deze zaak de heftige reacties? Mogelijk is het wijzer te kijken welke handelingen aanleiding hebben gegeven tot de vastgestelde onregelmatigheden en wie de verantwoordelijkheid draagt voor het voeren van een belangrijk, duur en tijdrovend onderzoek dat daarin verzandde.
(Paul De Hert, professor strafrecht aan de VUB, Tom Decaigny, advocaat aan de balie van Antwerpen en assistent strafrecht en strafvordering aan de VUB, en Karen Weis, wetenschappelijk medewerkster aan de VUB, in De Morgen, 09.12.09)

03.12.09 Leterme (Mark Grammens)
Na de verkiezingen van 2003 kwam de leiding van CD&V in handen van een groep met aan het hoofd Yves Leterme en Vandeurzen, geen flaminganten van de oude stempel, maar radikale voorstanders van een staatshervorming, nodig voor het waarborgen van welvaart en goed bestuur in Vlaanderen. Zij deden straffe uitspraken over "vijf minuten politieke moed", en beloofden (Vandeurzen deed dit als partijvoorzitter) dat hun partij nooit in een regering zou stappen als die geen perspektief bood op een grote staatshervorming...
Direkt na de verkiezingen van 2007 trad het Belgisch-nationalisme in aktie. Maandenlang werden Leterme en de zijnen op Hertoginnedal aan het lijntje gehouden. Ondertussen ontstond er een van de meest hatelijke media-campagnes tegen Vlaanderen in het algemeen, en tegen Leterme in het biezonder, slechts te vergelijken met de mediacampagne die destijds Leopold III van de troon wist te houden....
De CD&V kwam in andere handen, duidde Van Rompuy aan als regeringsleider en Marianne Thyssen als partij-voorzitster, en deze beiden gaven zo gauw ze dat fatsoenshalve konden, de Franstaligen over de hele lijn gelijk: geen staatshervorming, en splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde alleen op Franstalige voorwaarden,....
De grote overwinning van Leterme en zijn medestanders mondde uit in een van de grootste Vlaamse politieke nederlagen. Toen Van Rompuy onverwacht werd weggeroepen, begeleidden eerst Wilfried Martens en vervolgens Jean-Luc Dehaene Leterme naar een vernieuwd, gezuiverd eersteministerschap, de eerste minister van hun partij zodoende beschermend en daardoor tot bloedens toe beschadigend, en hem van alle gezag en macht berovend... Ooit zal de geschiedenis geschreven worden van een CD&V die een korte tijd leek aan te leunen bij een zeer gematigd Vlaams-nationalisme, om vervolgens de weg terug te vinden naar een door Le Soir en het FDF gestuurd Belgisch-nationalistische status quo.
(Mark Grammens, Journaal nr 564, 3 dec '09)

03.12.09 'Europa' is geen democratie (Mark Grammens)
Nu is Van Rompuy "een president zonder kiezers" (De Tijd, 21.11.09), een formule waarvoor men in geen enkele demokratie waar ook ter wereld een precedent vindt. De aanstelling (noem dit toch nooit een "verkiezing") gebeurde "achter gesloten deuren, in achterkamertjes, ver van de media, het grote publiek, en zelfs het Europees parlement" (De Tijd, id.). In Europa heerst de amigokratie van staatslieden die funkties en bevoegdheden onder elkaar verdelen, "zonder aan wie dan ook verantwoording af te leggen", aldus nog De Tijd, die de Gentse hoogleraar Europese zaken Hendrik Vos als volgt citeert: "Als elders presidenten zouden worden aangewezen zoals in de Europese Unie, zou de Unie de eerste zijn om daar tegen te protesteren", besluitend met: "het hele benoemingsproces van de voorbije maanden was één grote ontkenning van de demokratie".
"Europa", zoals we dat nu kennen, en zoals dit door de benoeming van Van Rompuy zichzelf weer laat kennen, kan en mag geen demokratie zijn omdat de leidende Europese mogendheden hoegenaamd niet de bedoeling hebben om hun macht aan "Europa" af te staan.... De nationale belangen en de nationale agenda staan boven de Europese eenheidsretoriek, en derhalve kan noch mag "Europa" demokratisch funktioneren.... Frankrijk, met Duitsland in zijn kielzog, zocht een president die geen president zou zijn, en vond die in Van Rompuy, als een symbool voor de zwakheid, niet voor de kracht, van Europa. Hij immers is de man die in België bewezen had over een uitzonderlijk talent te beschikken voor ledigheid, en gezorgd had voor negen maanden bestuurlijke stilstand....
De afgelopen vijftig jaar is in de ekonomische samenwerking in Europa veel bereikt, maar als politiek projekt bestaat Europa nog maar nauwelijks, en wellicht is het maar beter zo. Door toch te doen alsof het anders zou zijn, ontstaat er een groot probleem van geloofwaardigheid.
(Mark Grammens, Journaal nr 564, 3 dec '09)

02.12.09 De grond van het BHV-probleem (Guy Tegenbos)
Wat is de grond van het BHV-probleem? Toen in de jaren dertig de Franstalige partijen de algemene tweetaligheid van heel België afwezen – Wallonië moest absoluut eentalig Frans blijven – stond in de sterren geschreven dat Vlaanderen eentalig Nederlandstalig zou worden. Dat is een feit intussen; en dat principe is ook wettelijk en grondwettelijk vastgelegd in de jaren zestig-zeventig.
Maar in de praktijk wilden de Franstalige partijen de logica van die afspraken niet aanvaarden voor... zichzelf. Ze wilden niet de stemmen verliezen van de Franstaligen – en hun kinderen – die ooit uitweken naar Vlaanderen. Ze slaagden erin het Vlaamse gebied Halle-Vilvoorde voor de verkiezingen tweetalig en ‘Brussels' te houden, tegen de logica van de grondwet, de taalwetten en de internationale staatsrechtelijke beginselen in.
Zolang in dit dossier de basisafspraken en de logica niet gerespecteerd worden – de eentaligheid van Vlaanderen – blijft dit probleem onoplosbaar en zal het blijvend de werking van de staat ondermijnen.
(Guy Tegenbos, editoriaal De Standaard, woe 2 dec '09)

02.12.09 Het BHV van de sociale partners (Guy Tegenbos)
Met de strijd onder de sociale partners over het statuut handarbeiders-hoofdarbeiders (arbeiders-bedienden) is het in wezen niet anders. Dat onderscheid hebben de meeste westerse landen weggewerkt in de jaren zestig-zeventig omdat het sinds de jaren vijftig compleet achterhaald is door de feiten.
Intellectueel erkent iedereen dat hier ook, maar feitelijk moesten dan enkele beslissingen vallen die enkele belangrijke instellingen pijn zouden doen: er bestaan hier immers aparte vakbonden en sociale kassen voor arbeiders en bedienden. De logische beslissing werd daarom telkens uitgesteld; er werden dan maar ingewikkelde compromissen gesloten die de enig logische oplossing elke keer nog wat moeilijker maken. Van dat verschil raken we maar niet verlost, al maakt dit ons belachelijk in het buitenland, al discrimineert dat een miljoen arbeiders, en al remt dat de economie omdat het de doorstroming van talenten belemmert. Zolang de sociale partners de basisfeiten niet accepteren – er is geen reden om arbeiders en bedienden anders te behandelen – zal dit dossier net als BHV blijven rotten en almaar moeilijker op te lossen zijn.
(Guy Tegenbos, editoriaal De Standaard, woe 2 dec '09, alas antwoord op ACV-voorzitter Luc Cortebeeck, die de discussie over het verschil in statuut tussen arbeiders en bedienden in de krant van die dag ‘het BHV van de sociale partners' noemt)