Nieuw Pierke - Forum over democratie

Vooreerst (in dit deel 1) een korte geschiedenis van de Belgische politieke grendels. Die stammen niet (voornamelijk) uit 1970, maar zijn vandaag nog springlevend, en groeien met het Vlinderakkoord substantieel. Vlaamse partijen met een meerderheid aan Vlaamse kant in het federaal parlement gaan ook nu weer akkoord met steeds meer Franstalige blokkerings- en vetomechanismen. In deel 2 bespreken we twee voorstellen die alle grendels in Belgisch verband willen afschaffen, en op het tegengestelde: de uitroeping van de Vlaamse onafhankelijkheid.

Over autocensuur en taaldictatuur.

De politieke correctheid is een ernstig gevaar voor de vrije meningsuiting, het vrij onderzoek, het wetenschappelijk onderzoek in alle domeinen, en zet een rem op de vooruitging van onze maatschappij. De politieke correctheid verdraait alles en doet de burger in een “vervalst systeem” leven.

Procureur-generaal in het kabinet van Joëlle Milquet en advocaat-generaal in het kabinet van Vande Lanotte. Wie denkt dat de “politieke ethiek” in dit land nog gaat veranderen maakt zich illusies. Wie denkt dat de politici nog rekening houden met de kritiek van de burgers vergissen zich.

Ik blijf meer dan ooit geloven in de republikeinse uitdaging, ondanks de hatelijkheden van links en het reactionair geroezemoes van rechts. Voorbij het klassieke Vlaams-nationalisme moet die ons bevrijden van alle oude kwalen en frustraties. Een kwestie van durven en springen.

Gastauteur Bart Maddens: "Als puntje bij paaltje komt dragen de Vlaamse regeringspartijen kennelijk toch een confederale bril. Ze beschouwen de federale ministers, inbegrepen de premier, als vertegenwoordigers van de eigen deelstaat. Maar het is het één of het ander. Je bent federalist, en dan aanvaard je dat er meer Franstalige dan Vlaamse ministers zijn. Of je bent confederalist, maar dan vorm je geen - vanuit dat oogpunt - ondemocratische regering. Want wie als confederalist toch akkoord gaat met deze regering, is geen echte democraat."

Het manifest van de G1000 is democratie-onvriendelijk. Het stelt dat de democratie is verworden tot de dictatuur van de verkiezingen, en het kijkt neer op referenda. Terwijl verkiezingen een hoogdag zijn van een democratie en referenda al eeuwen de basis vormen van de Zwitserse democratische samenleving.

 Met een antropologische duiding is de toon van de buitenparlementaire oppositie gesteld. De politieke discussie dient dringend gedepolitiseerd. Het gaat eigenlijk helemaal niet om BHV of de transfers, maar om esthetica, theatraliteit en hormonen. Als ze slim zijn maken ze volgende keer een vrouw tot eerste minister.

Uiteindelijk zal de uitkomst van de G1000-top in het beste geval een aantal vrijblijvende voorstellen opleveren die de G1000-ploeg in de loop van 2012 aan de vertegenwoordigers van de representatieve democratie zal overmaken. Daarbij zullen Van Reybrouck en zijn team omstandig worden bedankt voor zoveel onbaatzuchtige democratische inzet, waarna de voorstellen vermoedelijk een stille dood zullen sterven.

De hele opzet geeft het onprettige gevoel dat de G1000 weinig meer is dan een mediagehypet spektakel waarbij welmenende burgers vooral oneigenlijk worden ingezet als ersatz in een poging om straks een aantal voorstellen door te drukken die uiteindelijk en petit comité - de G32 - onder de hoede van experts worden uitgewerkt en voorgelegd aan de verschillende parlementen. Wie en wat die voorstellen uiteindelijk vertegenwoordigen, behoort tot de mystiek van de 'wetenschappelijke methode'.

Jean-Pierre Rondas: "Het wordt wel snel stil rond de G1000, het goedbedoelde burgerinitiatief op het getouw gezet door David van Reybrouck. Te snel. We weten ook bitter weinig over wat er op de G1000-dag op 11 november nu eigenlijk door de 704 participanten werd aanbevolen. Ik vind dat jammer, want ik had zelf een heel goeie reden om daar veel van te verwachten."

Het droefgeestige tafereel dat we de voorbije weken leerden kennen als de begrotingsonderhandelingen kent blijkbaar één constante: de moeizame zoektocht naar een compromis tussen PS en VLD, die er socio-economisch de meest tegengestelde standpunten op nahouden en daar beiden niet al te buigzaam lijken mee om te springen.

Het Vlaams parlement verzaakt aan een van zijn kernopdrachten: de regering controleren. De regering wil hen slechts selectief bepaalde adviezen van de Inspectie van Financiën bezorgen. Daartegen is geen kamerbreed protest, noch een wetgevend initiatief om de regering daartoe te verplichten. Moeten wij zo een dure praatbarak dan nog wel betalen?

Het Duits Grondwettelijk Hof bepaalde dat elke ingrijpende maatregel in verband met het Europees noodfonds EFSF vooraf minstens door de commissie Begroting van het Duits parlement moet worden goedgekeurd. Omdat het parlement de vertegenwoordiging is van het volk. Volgens 'Europajournalist' Paul Goossens echter heeft het Duits parlement hiermee de Europese Raad onder curatele geplaatst. Nog straffer: DS-journaliste Annelien De Greef meent dat dit zelfde parlement de euroclub gijzelt. Het pleegt dus een misdaad? Wat zou moeten toegejuicht worden als een overwinning van de moeizaam bevochten democratie, noemen beiden een slechte zaak, zelfs een misdaad.

Het vlinderakkoord respecteert zeer sterk de drie principes die ik eerder beschreef en waaraan elke onderhandeling voor de Franstalige politici moet voldoen. Een: de Franstaligen willen in zoveel mogelijk beleidsgebieden een feitelijk vetorecht behouden en willen daarom geen staatshervorming 'in de diepte'. Twee: de transferts zijn hun verworven recht. Drie: met Frans moet men (bijna) overal bediend geraken. Zo komt er nooit een volwaardige federale staat tot stand en krijgen de regio's geen echte verantwoordelijkheid. Het vlinderakkoord geeft de Franstaligen nog maar eens meer grendels, en kan dus geen evenwichtig akkoord genoemd worden. Waarom beweert de Vlaamse regering dan dat het vlinderakkoord niet in tegenspraak is met het Vlaams regeerakkoord?

Gastauteur Koenraad Elst: Tijdens de campagne voor een bindend referendum krijgt iedereen de argumenten voor en tegen België onder de neus geduwd, als opstap naar een eigen beslissing, wat tot een veel grotere bewustwording van het Belgische probleem leidt. De blauwdruk voor een Vlaamse republiek krijgt algemene bekendheid. Het mentale klimaat ten aanzien van het Belgische vraagstuk kan dan snel evolueren. Dat maakt de uitslag veel minder zeker dan de belgicisten ons en zichzelf trachten in te prenten. Daarom nemen zij niet het risico om het referendum te organiseren dat de roep om splitsing voorgoed de kop moet indrukken.