Nieuw Pierke - Forum over democratie

Ik blijf meer dan ooit geloven in de republikeinse uitdaging, ondanks de hatelijkheden van links en het reactionair geroezemoes van rechts. Voorbij het klassieke Vlaams-nationalisme moet die ons bevrijden van alle oude kwalen en frustraties. Een kwestie van durven en springen.

Het Vlaams parlement verzaakt aan een van zijn kernopdrachten: de regering controleren. De regering wil hen slechts selectief bepaalde adviezen van de Inspectie van Financiën bezorgen. Daartegen is geen kamerbreed protest, noch een wetgevend initiatief om de regering daartoe te verplichten. Moeten wij zo een dure praatbarak dan nog wel betalen?

Gastauteur Koenraad Elst: Tijdens de campagne voor een bindend referendum krijgt iedereen de argumenten voor en tegen België onder de neus geduwd, als opstap naar een eigen beslissing, wat tot een veel grotere bewustwording van het Belgische probleem leidt. De blauwdruk voor een Vlaamse republiek krijgt algemene bekendheid. Het mentale klimaat ten aanzien van het Belgische vraagstuk kan dan snel evolueren. Dat maakt de uitslag veel minder zeker dan de belgicisten ons en zichzelf trachten in te prenten. Daarom nemen zij niet het risico om het referendum te organiseren dat de roep om splitsing voorgoed de kop moet indrukken.

De 11 julitoespraak van Jean-Pierre Rondas in Brugge op 10 juli.

Met bijzondere aandacht voor grendels, die maken dat in Vlaanderen de democratie is afgeschaft.

Guldensporentoespraak

gegeven in Leuven voor de Vlaamse Kring Regio Leuven op zondag 10 juli 2011

Uitreiking van de Orde van de Vlaamse Leeuw aan Jean-Pierre Rondas
te Ieper op 1 juli 2011

Toespraak door prof. Matthias E. Storme
Voorzitter van de Orde van de Vlaamse Leeuw

In de weekeindeditie van Le Soir (2/3 juli '11) bevestigt Olivier Maingain dat hij niets terugneemt van zijn eerdere uitspraak dat De Wever een negationist is. De joden André Gantman (Joods Actueel, 24.06) en Simon Gronowski (Le Soir, 29.06) zeggen daarentegen: 'De Wever is geen negationist'. En toch blijft Maingain het herhalen. Volgens MCC-voorzitter Gérard Deprez wil Maingain helemaal geen institutioneel akkoord, en is zijn enige doel de missie van formateur Elio Di Rupo laten mislukken. Nu is er een risico voor Maingain dat Di Rupo met een compromis over BHV akkoord kan gaan waarbij er weinig of geen compensaties zijn voor het stemmenverlies van de Brusselse kopstukken in Halle-Vilvoorde. Maingain haalt er dus de holocaust bij om te proberen zijn stemmen bij de volgende federale verkiezingen maximaal veilig te stellen.

Wist u dat de onlangs zogenaamd opgerichte 'Federatie' Wallonië-Brussel geen federatie is maar een juridische fictie? Er werden helemaal geen akkoorden afgesloten tussen wie dan ook. Juridisch een fictie, maar wel een eensgezinde aanspraak van alle Franstalige politieke partijen: Brussel is van ons. Wist u dat het parlement van de Franse Gemeenschap hierbij als eerste punt van haar resolutie om zich om te benoemen tot 'federatie' eenparig uitroept dat het aan de Franstaligen in Vlaanderen blijft denken en hen wil steunen? Een nepfederatie als oorlogsmachine tegen Vlaanderen? Ondertussen hebben noch N-VA noch de Vlaamse Volksbeweging een grondig voorbereid scenario tegen een Franstalig Plan B. Ernstig verzuim dat de Vlamingen zuur kan opbreken als de Franstaligen er de stekker uittrekken?

Antwerpen heb ik altijd gekend als een gespleten stad. Tegelijk open en gesloten, progressief en conservatief, avant-gardistisch en reactionair, links en rechts. Stad van verzuurden en positivo's, ouderen en jongeren, autochtonen en allochtonen, racisten en multiculti's. Die gespletenheid heb je uiteraard in wel meer steden, maar in Antwerpen was ze altijd meer uitgesproken en verdeelde ze ook sterker. De voorbije jaren lijkt die verdeeldheid echter af te nemen, minder hard te worden. Of op zijn minst minder zichtbaar.

En plots was ons land weer in de ban van het 'amnestiedebat'. Of beter: van het dovemansgesprek dat daarvoor moet doorgaan.

Het doel van ViA (Vlaanderen in Actie) is dat Vlaanderen tegen 2020 tot de top vijf van Europese regio's behoort. Een van de zeven 'doorbraken' om dit te bereiken is 'een slagkrachtige overheid', dankzij ondermeer een interne staatshervorming. Met de geplande interne staatshervorming zoals voorgesteld in een rommelig en ondermaats Groen- en Witboek kan die top vijf nooit gehaald worden. Vlaanderen zal zo integendeel ten onder gaan aan de mediocriteit van zijn eigen bestuur.

Op 3 mei werd aan Theodore Dalrymple de jaarlijkse 'Prijs van de Vrijheid' van Libera uitgereikt (voorheen gegeven door Nova Civitas). Hulderedenaar was Bart De Wever. Bedenkingen over de laudatio en de laureaatstoespraak: boeiend was de confrontatie tussen het universum van de gedegouteerde psychiater Theodore Dalrymple en dat van de conservatieve Vlaams-nationalist Bart De Wever.

Jo Libeer (gedelegeerd bestuurder Voka): Heel wat voorbeelden tonen aan dat er een ruime marge is voor verbetering in het Vlaams vergunningenbeleid. Twintig procent van de beroepsprocedures wordt ingesteld door overheidsdiensten tegen beslissingen van een andere overheid! Deze mogelijkheid dient dringend geschrapt te worden. Vlaanderen moet af van het veelvoud aan vergunningen voor een project. Wallonië en Nederland hebben al één unieke vergunning. We kunnen niet achterblijven.

Naar aanleiding van de uitspraken van Vic Van Aelst omtrent de positie van het Frans als onderwijstaal in Vlaanderen, hebben we de voorbije dagen weer staaltjes van Belgicistische hysterie gezien. De reden van die hysterie is natuurlijk dat het blijven leren van Frans in Vlaanderen een belangrijk symbool is voor zij die nog geloven in een "Belgisch" gevoel. Vlamingen die geen Frans meer willen leren, dat moet wel het einde zijn van het Belgisch verhaal. Belgicistisch-links staat al klaar met de "zie je wel"-vinger: "Vlaanderen plooit zich terug op zichzelf". Geeuw. Wat is dat dan, zichzelf? Een paar korte gedachten over identiteit en waarden.

Met een concentratie van bedrijven die evenementen organiseren (zoals de Ronde), TV-programma’s maken (zoals de Ronde-soap én de echte reportages), en die programma’s ook “kritisch” bekijken (zoals Humo) wordt een gouden driehoek gerealiseerd: het evenement, de verslaggeving, en de kritische observatie van die twee worden binnen één huis verzorgd. Het eindresultaat is een tamelijk Orwelliaanse fusie, die Wouter Vandenhaute een enorme macht geeft, uitdijend ver voorbij het sportieve, naar het socioculturele en politieke vlak. De verkozen politici staan erbij en kijken ernaar. De verwoestijnvissing van het collectief bewustzijn is onrustwekkend. Als men spreekt over het gevaar van mediamonopolies, dan is dit een monopolisering in het kwadraat, omdat de realiteit zelf op maat van het medium wordt gemaakt en vice-versa.