Nieuw Pierke - Forum over democratie

Het interview met drie vertegenwoordigers van twee nieuwe “professionele” blogs in De Standaard van 27.02.10 bevestigt ons vermoeden dat het met die 'onafhankelijkheid' niet zo’n vaart loopt, en ze zich gewillig laten recupereren door de traditionele pers, waar ze beweren iets tegenover te willen stellen. Ze hopen, naast sponsoring, vooral op overheidssubsidies, wat vragen doet rijzen over hun intenties om buiten de invloedssfeer van het politieke establishment te blijven.

Het vierdelig kerstessay van Geert Buelens over mediakritiek in Vlaanderen in De Standaard heeft het publieke debat over de journalistieke misstanden en ontsporingen dan blijkbaar toch geactiveerd. Nadat het boek 'Media en journalistiek in Vlaanderen - kritisch doorgelicht' eind 2009 opging in een ‘veelbetekende stilte’ (Buelens, DS, 28/12/2009) wegens de delicate en confronterende inhoud, waren een debat en introspectie stilaan onvermijdelijk geworden. Een schijndebat echter, zo valt te vrezen.

Eigenaardig dat Karel De Gucht (Open VLD) ‘als mens’ zich niet kan voorstellen ‘een pint te drinken’ met Kabila, waar hem dat in het verleden, als minister van Buitenlandse Zaken, meermaals wél probleemloos lukte met bijvoorbeeld iemand als Noersoeltan Nazarbajev, de president van Kazachstan, één van de meest corrupte en totalitaire staten ter wereld.

Dat Vlamingen in het programma 'Man bijt hond' systematisch voorgesteld worden als achterlijke boertjes die moeten ondertiteld worden, is politiek niet onschuldig.

Natuurlijk mogen de kranten bladzijden vullen met 'de dubbele moord in Halen', er vele hoofdbladzijden aan wijden, het TV-journaal mag zelfs beginnen daar ergens op café, of een helicopter huren om boven een woning te filmen waar een huiszoeking aan de gang is. Zelfs Phara mag zich enkele dagen door 'Halen' laten inpakken en het daarover hebben met een advocaat, een journalist en een 'ervaringsdeskundige'. Maar kom mij niet vertellen dat 'de lezer (of de Phara-kijker) dat wil'. Ik al zeker niet. (16.01.10 Toemaat: Grammens versus Vandermeersch)

Over kalkoenvullende zelfkritiek bij De Standaard, pseudo-noviteiten zoals “Werktitel”, en andere simulacres in medialand.

‘N-VA steekt Open VLD en SP.A voorbij’, zo titelde het originele bericht van Belga op 20 december 2009 over de jongste resultaten van de electorale peiling die La Libre Belgique traditioneel voor het kerstreces bekend maakt. Zulke wijziging van de stand en vooral de volgorde van de politieke hemellichamen zorgt uiteraard meteen voor ‘nieuws’: nepnieuws, in dit geval!

Nu plots verschijnt er in De Standaard een opmerkelijk, vrijgevochten stuk van schrijver-columnist boven elke verdenking, Tom Naegels, over 'de zaak Van Houtte' die in het boek 'Media en Journalistiek in Vlaanderen: kritisch doorgelicht' voor de allereerste keer werd onthuld.

Yves Leterme bij Phara doorgelicht door de 'onafhankelijke columniste' Mia Doornaert

Op 9 november programmeerde Canvas-Terzake een item met Goedele Liekens als studiogast naar aanleiding van een fel omstreden interview dat de seksuologe de dag voordien in het Nederlandse televisieprogramma '1 op 1' had met de veroordeelde Nederlandse pedofiel en medeoprichter van de ‘Partij voor Naastenliefde, Vrijheid en Diversiteit’, Ad van den Heuvel.

Het is merkwaardig dat het debat over de journalistieke zeden zich steevast vastrijdt op de plek waar dat het minst relevant is, nl. de sensatie- en boulevardpers. Dit oeverloos schijndebat heeft er meer baat bij om dringend te verhuizen naar de plek waar het er wel toe doet: de redacties waar relevant nieuws en kwaliteitsjournalistiek worden geproduceerd. Een debat over censuur en zelfcensuur, politieke en commerciële druk, de uitholling van de redactionele autonomie, het overwicht van de PR-en lifestylejournalistiek, het uitschakelen van gezagsonvriendelijke journalisten, de teloorgang van de onderzoeksjournalistiek ... ik noem maar wat.

De nuchtere politieke evaluatie - die hier gerust ontmaskerend mag worden genoemd - van Vankrunkelsven, door Rik Van Cauwelaert in zijn artikel 'Het belkrediet is op' (Knack, 27.10.09), maakte tegelijkertijd duidelijk hoe verhullend, misleidend en verdovend de niet aflatende stroom van meegaande, politieke lifestylejournalistiek op onze perceptie inwerkt.

In de Standaard van 12 september verdedigt de televisie-journalist die met een undercover-leugen en een verborgen camera een onthaalmoeder met nazi-sympathieën in haar huiskamer "pakte" zijn praktijken met een argument dat toch tot enige reflectie aanleiding mag geven. De apologie geschiedt bovendien anoniem, en daar heb ik ernstige bedenkingen bij, maar daar wil ik het nu even niet over hebben. (NvdR: de journalist heet Robin Ramaekers)

Het protest van enkele literatoren tegen de benoeming van Joke Schauvliege tot minister van cultuur werd in de pers breed uitgesmeerd. "Een golf van ongerustheid jaagde door de kunstensector" (DM 15.07). Daarentegen was er geen protest te horen over de benoeming van Ingrid Lieten tot mediaminister, terwijl zij "op het vlak van Media net als Schauvliege een neofiet is " (DS17.07). Wat is er hier aan de hand?

Om te doorgronden waarom op zondag 7 juni ruim één op vijf kiezers er voor N-VA stemde, trok prof. Sinardet, in het kielzog van een journalist, naar Kontich. Ik stel voor om zijn troebele, impressionistische observatie-oefening en redeneerkunst in het vervolg aan te duiden met het begrip ‘Sinardisme’.