Nieuw Pierke - Forum over democratie

Zeven keer citeert Bart Brinckman in zijn reportage over De Wever en de N-VA in DS Weekblad (21 jan ’12) anonieme bronnen die men dus helemaal niet kan natrekken. Wat moet men met uitspraken toegeschreven aan 'een insider', 'een Open-VLD-onderhandelaar', 'een Franstalige'? Evengoed kan Brinckman die zogenaamde bronnen uit zijn duim gezogen hebben om zijn tendentieus artikel exact in de richting te kunnen sturen die hij zich voorgenomen had. Dit is helemaal geen journalistiek meer, maar roddel. Vriendelijk uitgedrukt.

Gastauteur Jean-Pierre Rondas: “Moderator Olivier Maroy hanteert in Mise au Point de alerte toon van de alarmfase – in de stijl van l’heure est grave, de openingszin van het nep-nieuwsprogramma Bye-bye Belgium. Begeleidingsverschijnselen zijn het lawaai en het geschreeuw; de artificiële colères van Onkelinx en Nollet; de niet aflatende onderbrekingen; de uitlach-televisie en de onderbuikverwijzingen; de verdachtmakingen en de vooringenomenheid; de dramatiek, de pathetiek en het melodrama; het venijn en tenslotte misschien wel de haat. Dit alles is zo massief aanwezig dat het geheel niet anders kan omschreven worden dan als dégoutant en écoeurant."

Pleidooi voor méér artistieke en intellectuele copycats. Zoals het geld moet rollen in de economie, moeten ideeën van eigenaar kunnen veranderen in de culturele wereld,- dat is een bewijs dat het goed gaat.

Dinsdag 11 oktober kondigt Elio Di Rupo op een persconferentie tegen de middag aan dat er een akkoord is over een zesde staatshervorming. De tekst wordt vrijgegeven. Hoe berichten de kranten de volgende dag over deze volgens Di Rupo 'historische, memorabele en gigantische hervorming'? Hebben ze wel hetzelfde akkoord gelezen?
Een greep uit de kranten van woensdag 12 oktober 2011.

Over mediatisering, esthetisering, en voyeurisme.
Onmiskenbaar is er in de spektakelmaatschappij een gretigheid om te kijken, én om bekeken te worden, zich in te schrijven in een klein verhaal, daar waar men beweert dat alle “grote verhalen” dood zijn: we heten allemaal een beetje Pfaff. Bij de sterfscène van Neel Couwels is er meer aan de hand. Net heel de wollige woordwolk rond emotie, respect, intimiteit (!), enz. lijkt me een alibi van de makers om de grenzen van het voyeurisme te verleggen.

Mark Grammens schreef recent over de haat die bezit genomen heeft van sommige media bij het demoniseren van de Vlamingen. In het bijzonder wordt hierbij geschoten op Bart De Wever, en bij uitbreiding op de N-VA. Enkele recente artikels bevestigen deze analyse: Belgisch-nationalisten en politiek correcten als Paul Goossens en Bart Brinckman blijven 'valsheid in geschrifte' plegen als het over de N-VA en De Wever gaat. Verder behaalde een ABVV-medewerkster haar master met 'het bewijs' dat de N-VA een populistische partij is. Niet iedereen vindt populisme echter een negatief begrip, sommigen noemen populisme zelfs een zegen.

Hoe emo-journalistiek en politiek theater na een fatale windhoos in elkaar dreigen te haken

Gepensioneerd sportjournalist en koninklijk cardioloog komen op voor uw gezondheid, en knorrige, van een royaal pensioen genietende oudjes maken zich druk om spelende kinderen en spannen processen in tegen speelpleinen.

Voorpagina De Standaard, 2.08: 'Obama trapt in Republikeinse val'. Titel artikel van Evita Neefs op blz. 12-13: 'Obama is met open ogen in Republikeinse val getrapt'. Klaus-Dieter Frankenberger, chef buitenlandpolitiek van de Frankfurter Allgemeine Zeitung: 'Het verwijt dat Obama voor de rechtervleugel van de Republikeinen zou gekapituleerd hebben, behoort tot de dommere soort opmerkingen'. Dom, van een fanatieke pro-Obama militante die in de krant ongeremd en eenzijdig haar mening mag ventileren. Neemt die krant zijn lezers permanent voor idioten?

"Men mag altijd proberen CD&V van de N-VA los te weken, maar dat is zinloos. Zonder de N-VA zijn we voor het bereiken van een tweederdemeerderheid overgeleverd aan het FDF." Wouter Beke, vrijdag 8 juli '11. Het zinloze was gebeurd binnen de veertien dagen na zijn uitspraak, met het tweede had Beke wel degelijk gelijk. Want nadat Beke toezegde aan de onderhandelingstafel te gaan zitten zonder de N-VA, verklaarde Maingain al op 21 juli, bevestigd door MR-voorzitter Charles Michel op de radio, vrijdagmorgen 22 juli: voor de MR/FDF blijft de basis voor onderhandelingen de (volledige) tekst van de nota Di Rupo, die ook op alle punten amendeerbaar blijft. Wouter Beke, ongeveer op hetzelfde ogenblik op Radio 1: CD&V kreeg wat ze gevraagd heeft. Wat heeft ze dan wel gevraagd, terwijl ze niets gekregen heeft? Een verhaal over kazakkendraaiers.

Volgens Dave Sinardet pleegt de CD&V kiezersbedrog als ze niet verder wil onderhandelen zonder de N-VA, terwijl hij zelf een loopje neemt met de waarheid. Verder konden we vorige week nog veel meer verdraaiingen lezen in de kranten, van socialistische propagandisten en belgicisten die zich uitgeven voor journalisten.

Waarom schiet Bart Brinckman op Eva Brems, Bart Staes en Bart Caron, allemaal Groen!? Waarom noemt Bart Eeckhout Groen! zelfs fundi's? Zo bereiden ze de instap van alleen 'de redelijke' SP.A in de volgende regering voor, zonder Groen. Dat moet voor Bart De Wever makkelijker te slikken zijn dan sp.a en Groen samen.

Met een concentratie van bedrijven die evenementen organiseren (zoals de Ronde), TV-programma’s maken (zoals de Ronde-soap én de echte reportages), en die programma’s ook “kritisch” bekijken (zoals Humo) wordt een gouden driehoek gerealiseerd: het evenement, de verslaggeving, en de kritische observatie van die twee worden binnen één huis verzorgd. Het eindresultaat is een tamelijk Orwelliaanse fusie, die Wouter Vandenhaute een enorme macht geeft, uitdijend ver voorbij het sportieve, naar het socioculturele en politieke vlak. De verkozen politici staan erbij en kijken ernaar. De verwoestijnvissing van het collectief bewustzijn is onrustwekkend. Als men spreekt over het gevaar van mediamonopolies, dan is dit een monopolisering in het kwadraat, omdat de realiteit zelf op maat van het medium wordt gemaakt en vice-versa.

Het was gelukkig een tijd stil rond de hoofddoekenkwestie. Een koppige Vlaamse moslima-bekeerlinge zorgt weer voor rumoer, want zonder hoofddoek wil ze niet werken. Voor de scholen heeft Eva Brems dan weer een 'geniale' oplossing in petto: wettelijk verbieden de hoofddoek te verbieden.

De derde wereldoorlog is begonnen, en het is een cyberoorlog. Met dien verstande dat de hacktivisten wel degelijk in een échte isoleercel kunnen belanden, niet in een virtuele. In het opjagen van Julian Assange toont het systeem eindelijk eens zijn ware gelaat, en beseffen we dat de klok van de Verlichting terug op nul wordt gezet.