Nieuw Pierke - Forum over democratie

Leterme, en met hem de hele CD&V, pleegde in 2007 het grootste verkiezingsbedrog ooit. En toch wordt hij een tweede keer premier. De leugen regeert volop, als het maar postjes en benoemingen opbrengt.

De Wakkere Burger berekende dat er al meteen 15 vervangers in het Vlaams parlement zitten, die er hun zitje danken aan evenveel schijnkandidaten. Tel daar nog zes opvolgers bij voor verkozenen die minister werden, dan komt men op 17% parlementsleden die wij niet verkozen hebben. Bijna een op zes.

Bij de regionale en Europese verkiezingen hebben een pak meer mensen blanco of ongeldig gestemd.

De Wakkere Burger lichtte de kieslijsten door van alle partijen (met een nationaal lijstnummer). Hoofdconclusie: alle partijen plaatsen een aantal (populaire) kandidaten tegelijk op meer dan één kieslijst. Totaal: 105 twee keer en 5 zelfs drie keer kandidaat.

Het blijft een hardnekkige kwakkel, maar blanco stemmen worden niet aan de meerderheidspartijen of de grootste partij geschonken. Wat wel geldt:  per blanco stem krijgen de partijen jaarlijks ca. 1,75 euro minder dotatie.

Bij de verkiezingen van 7 juni zullen weer een aantal kandidaten op kieslijsten staan die niet de intentie hebben om (eens verkozen) dat Vlaamse of Europese mandaat op te nemen. Hun rol is om veel stemmen aan te trekken. Zij laten hun plaats aan een opvolger. De Wakkere Burger pleit voor maatregelen tegen deze praktijk die de invloed van de kiezer uitholt.

ALLE partijen doen weer mee aan het 'groot kiezersbedrog' met schijn- en dubbelkandidaten. Kandidaten die alleen dienen om stemmen te lokken en al vooraf zeggen dat ze hun mandaat niet zullen opnemen. Kandidaten die zowel op de Europese als op de Vlaamse lijst staan, en dus een van beide mandaten niet kunnen opnemen. Wij bepalen steeds minder wie in welk parlement terechtkomt: niet de kandidaat die wij verkiezen, maar steeds meer een door ons niet verkozen opvolger, bepaald door de hoofdkwartieren van de partijen. De stem van de kiezer heeft geen enkele waarde meer. (Aanvulling op 02.05.09)

De commissies van het Vlaams parlement behandelen in de week van 2 t/m 6 maart '09 niet minder dan 12 voorstellen van resoluties. Het afscheidsgebaar van een zwakke dorpsraad die geen regering meer controleert, maar met resoluties aan de regering vraagt maatregelen te nemen. Terwijl het parlement zélf de taak heeft om de regels te maken. Tegen opnieuw een assemblee van partijslaafjes en plaatsvervangers na de verkiezingen hebben we als individuele burger slechts één - beperkt - middel: niet kiezen voor schijnkandidaten.

Voor het schaamteloos verkiezingsbedrog moet CD&V in juni afgestraft worden met nul stemmen en nul zetels

"Wie verkozen wordt moet zetelen. Ook het gelijktijdig kandideren op meer dan één lijst moet verboden worden. Weg met de dubbele kandidaatstelling. Politiek is geen zelfbedieningszaak. De ziekte van de politiek is de opvolgerscultuur die het parlement degradeert tot vazalleninstituut. Jobzekerheid in ruil voor volgzaamheid." Dixit Jean-Marie Dedecker, maar wel in 2006. Nu doet hij er volop aan mee, zoals alle partijen. Dat moet stoppen. Liefst zoveel mogelijk mensen en organisaties moeten dit herhaaldelijk aanklagen. Dan kunnen we de plaag wellicht stoppen: als schijnkandidaten geen stemmen meer behalen, droogt de praktijk vanzelf op. In het belang van de democratie.

"Parlementaire democratie moet leven van het parlementaire debat en het onafhankelijk oordeel van ongebonden volksvertegenwoordigers. Wie partijtucht oplegt, zondigt tegen een basisprincipe van democratie," schrijft Geert Van Hout. Vanuit dit oogpunt bekenen is de democratie in België al lang dood. De Belgische Kamer kent b.v. één van de hoogste cohesiegraden in West-Europa. De fractiecohesie in de Belgische Kamer ligt tegen de 100%. Fractiecohesie betekent: in hoeverre durft een individueel kamerlid ingaan tegen de instructies van de partij? Met bijna 100% fractiecohesie: NIET dus. Frederik Verleden: "Het volledig ontbreken van parlementaire rebellen fnuikt het ontzag dat van een assemblee moet uitgaan, wil die tenminste nog zijn controlefunctie kunnen uitoefenen." De Belgische kamerleden zijn niets anders dan gedisciplineerde partijmandatarissen. Marc Reynebeau noemt ze zelfs 'partijslaafjes'. Ernstig genoeg dus om daar bij stil te staan.

"Wat men doorgaans 'parlementaire democratie' noemt, zou moeten leven van het parlementaire debat en het onafhankelijk oordeel van ongebonden volksvertegenwoordigers. Wie partijtucht oplegt, zondigt dus tegen een basisprincipe van democratie. Op de democratie heeft partijtucht het effect van een traagwerkend gif, dat in tijden van crisis zelfs als een dodelijk gifgas kan werken. Het gevaar zal pas wijken wanneer de verkozenen des volks hun mandaat meer aan de burgers dan aan hun partij te danken hebben." Hier een aantal hervormingen om dit sluipend gif tegen te werken.